Ξετυλίγοντας το κουβάρι των αιφνίδιων ή ανεξήγητων θανάτων αθλητών ξεκινάμε από το επίπεδο των εξετάσεων που οι αθλητές καλούνται να κάνουν προκειμένου ν’ αποφασιστεί αν είναι σε θέση ν’ αγωνίζονται. Ένας απλός καρδιολογικός έλεγχος στα πλαίσια μιας «κάρτας υγείας αθλητή» δεν είναι αρκετός (βλέπε εδώ). Η αιτία που δεν γίνονται επισταμένοι έλεγχοι είναι -όπως πάντα- το κόστος τους. Δυστυχώς, από οικονομική άποψη ίσως και να είναι φθηνότερο να γίνονται «τυπικοί» έλεγχοι παρά ουσιαστικοί που να κοστίζουν.
Στις 14 Απρίλη 2012 ο Κώστας Μπράτσος δίνει μια λίστα θανάτων αθλητών από μια σειρά αιτίων (βλέπε εδώ) στα οποία περιλαμβάνονται και τα καρδιακά. Όπως σημειώνει και ο καρδιολόγος Βασίλης Αντωνάκης: «Η ανακοπή είναι ένα τελικό γεγονός και όχι η διάγνωση. Σαφής απάντηση δεν υπάρχει πάντα για τα αίτια.» (βλέπε εδώ). Επιπρόσθετα έχει μειωθεί ο μέσος όρος ηλικίας εκδήλωσης στεφανιαίας νόσου (βλέπε εδώ), ενώ σε κάθε περίπτωση σημαντικότατο ρόλο παίζει και η κληρονομικότητα. Από την άλλη ειδικά στους αθλητές αντοχής ρόλο φαίνεται να παίζει και το ίδιο το άθλημα με τις απαιτήσεις του (βλέπε εδώ).
Η εργασία της Επίκουρης Καθηγήτριας Φιλοσοφίας του Αθλητισμού του Ε.Κ.Π.Α. κυρίας Γογγάκη Κωνσταντίνας με τίτλο: «Ο κύκλος των χαμένων αθλητών. Το φαινόμενο του αιφνίδιου θανάτου.» (βλέπε εδώ) είναι πολύ ενδιαφέρουσα όχι τόσο εξαιτίας των όσων αναφέρονται σ’ αυτή, αλλά κυρίως εξαιτίας των ερωτημάτων που θέτει.
Όσο τραγικοί και να είναι όλοι οι θάνατοι αθλητών, τόσο περισσότερο ενδιαφέρον και δημοσιότητα συγκεντρώνουν αυτοί των ποδοσφαιριστών. Εξαιρώντας τους θανάτους που μπορεί να οφείλονται και στις παρενέργειες του ντόπινγκ μια πρόσφατη έρευνα εστιάζει στις επιπτώσεις των κεφαλιών στη διανοητική (και όχι μόνο) υγεία των ποδοσφαιριστών (βλέπε εδώ). Ως αποτέλεσμα αυτής της έρευνας άρχισαν σιγά-σιγά να λαμβάνονται κάποια μέτρα (βλέπε εδώ).
Λογικά σκεπτόμενοι θα θεωρούσαμε πως για όλους τους εμπλεκόμενους στον Αθλητισμό και ειδικά στον «Επαγγελματικό» πρώτη έρχεται η ασφάλεια (υγεία) και μετά όλα τ’ άλλα. Ωστόσο, όσο και αυτό να δηλώνεται απ’ όλους, φαίνεται πως δεν ισχύει. Ο λόγος είναι πως ο κίνδυνος π.χ. άνοιας εξαιτίας των πολλών κεφαλιών είναι πιθανός και μελλοντικός ενώ τα όποια κέρδη είναι άμεσα. Επιπλέον, κανείς δεν ξέρει «τι του ξημερώνει αύριο» και αν φυλαγόμενος από τον ένα (πιθανό και μελλοντικό) κίνδυνο τη βρει από κάτι άλλο. Χώρια, που η προσοχή ενδέχεται να οδηγήσει σε απώλεια εσόδων τα οποία προσφέρουν μια πιο άνετη ζωή.
Τελικά, κριτής για τα πάντα είναι ο άνθρωπος▪ δηλαδή καθένας μας και αυτό σημαίνει πως οι προτεραιότητες που θέτουμε και τα ρίσκα που παίρνουμε έχουν να κάνουν με τον χαρακτήρα μας και όχι με τα επιστημονικά και ερευνητικά δεδομένα.
25 Γενάρη 2024
«πουθενάδες».
