Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

Π.Α.Ε. ΗΡΑΚΛΗΣ: ΠΕΡΙ «ΑΣΕΒΕΙΑΣ» ΚΑΙ ΟΠΑΔΙΣΜΟΥ (ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ;)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Π.Α.Ε. ΗΡΑΚΛΗΣ: ΠΕΡΙ «ΑΣΕΒΕΙΑΣ» ΚΑΙ ΟΠΑΔΙΣΜΟΥ
(ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ;)

Την προηγούμενη Τρίτη γράφαμε σχετικά με την είσοδο στην Π.Α.Ε. ΗΡΑΚΛΗΣ του επιχειρηματία Παναγιώτη Μονεμβασιώτη ο οποίος έχει περάσει και από τον Απόλλωνα Σμύρνης (βλέπε εδώ). Εκεί σημειώναμε πως για να πουλήσει τον εαυτό του στους οπαδούς της ομάδας ο νέος ιδιοκτήτης πρέπει να επικαλεστεί είτε κοινή με τον σύλλογο καταγωγή είτε την οπαδική του σχέση (η οποία είναι σε κάποιους γνωστή από παλιά) με την ομάδα. Στην περίπτωση του Μονεμβασιώτη με τον Ηρακλή το μόνο κοινό τους σημείο είναι το μπλέ και το άσπρο και των δύο συλλόγων με τους οποίους συνδέθηκε. Από την άποψη αυτή μετά τον Απόλλωνα Σμύρνης λογικό και επόμενο ήταν να καταλήξει στον Ηρακλή.

Εκεί (στον Ηρακλή) καθώς είναι ξένος μεταξύ ξένων (δεν φτάνει το «βαρύ πορτοφόλι» για να σε θεωρήσουν δικό τους όταν «στραβώσει» η κατάσταση). Έτσι, ήταν αναγκασμένος να πουλήσει οπαδισμό. Από τη στιγμή που έπρεπε να το κάνει όφειλε να επικαλεστεί τις μεγάλες προσωπικότητες του συλλόγου.

Στο ποδόσφαιρο ο Βασίλης Χατζηπαναγής είναι η μεγαλύτερη μορφή που έχει περάσει από την ομάδα. Στο μπάσκετ είναι ο Δημήτρης Διαμαντίδης, ο οποίος όμως στα ώριμα και παραγωγικότερα χρόνια ταυτίστηκε με τον Π.Α.Ο. Ειλικρινά, δεν ξέρω για ποιο λόγο δεν επέλεξε τον Βάσια. Δεν γνωρίζω αν το βασικό του κριτήριο ήταν που εκπαιδεύτηκε αθλητικά. Σίγουρα κατανοώ γιατί επέλεξε τον Διαμαντίδη ο οποίος έμαθε το μπάσκετ στην Ελλάδα. Τώρα, από το σημείο να χρίσει «τον Διαμαντίδη τον μεγαλύτερο Έλληνα μπασκετμπολίστα» αντί του σωστότερου του μεγαλύτερου (σημαντικότερου) αθλητή του συλλόγου η απόσταση είναι πολύ μεγάλη.

Γιατί παρακάμπτει πολλούς και σημαντικούς για την ιστορία και την εξέλιξη του αθλήματος παίκτες που έστρωσαν τον δρόμο για τον Δημήτρη. Λόγω του πλήθους τους η απλή απαρίθμηση ονομάτων είναι επικίνδυνη γιατί πάντα θα μείνουν κάποιοι εκτός. Από την άλλη δεν συμφωνώ με τον Κυριάκο Θωμαΐδη ο οποίος κατηγορεί τον Μονεμβασιώτη ως «Ασεβή στον ελληνισμό» (βλέπε εδώ). Ο Θωμαΐδης θεωρεί τον Νίκο Γκάλη τον κορυφαίο μπασκετμπολίστα ακόμη και αν έμαθε το μπάσκετ στις Η.Π.Α.

Αν σκοπός του Μονεμβασιώτη ήταν η σύνδεση με το οπαδικό αίσθημα των Ηρακλειδών (εξ’ ου και το κασκόλ στη φωτογραφία που συνοδεύει το κείμενο) σωστά είπε ότι είπε και θα ήταν ακόμη περισσότερο «πολιτικά ορθότερος» αν έβαζε στο πλάνο και τον Βάσια. Από την άλλη ο Γκάλης είναι πρώτα Αρειανός και μετά Βάζελος, οπότε άχρηστος ως παράδειγμα για τον Μονεμβασιώτη. Στο κάτω-κάτω δεν είπε ότι ήταν απολύτως αντικειμενική η επιλογή του. δική του η επιλογή, δικά του και τα κριτήρια.

Σε κάθε περίπτωση ο Κυριάκος είναι δίκαιος άνθρωπος αλλά ταυτόχρονα είναι και δηλωμένος Αρειανός, οπότε αν κάποιος ήθελε να βρει κάτι να σχολιάσει θα ήταν πως ένας Αρειανός δεν χρωστά καλή κουβέντα σ’ ένα Ηρακλέα. Εγώ πάλι όχι γιατί ο Κυριάκος ούτε φανατικός είναι, αλλά και δεν πάει να γίνει ιδιοκτήτης Π.Α.Ε. για να «πουλά» οπαδισμό και οπαδοφροσύνη.

27 Ιούλη 2024
«πουθενάς 1».

Διαβάστηκε 812 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου Π.Α.Ε. ΗΡΑΚΛΗΣ: ΠΕΡΙ «ΑΣΕΒΕΙΑΣ» ΚΑΙ ΟΠΑΔΙΣΜΟΥ (ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ;)