Το αμφιλεγόμενης αποτελεσματικότητας (σίγουρα όμως λαϊκίστικο) μέτρο της τέλεσης των αγώνων της Α’ Εθνικής χωρίς θεατές του οποίου την σκοπιμότητα έχουμε σχολιάσει αλλού έχει οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές επιπτώσεις με τις οποίες θ’ ασχοληθούμε στο σημείωμα μας αυτό.
Ξεκινάμε -λόγω της συγκυρίας- από τις οικονομικές επιπτώσεις. Λιγότερα έσοδα για τις γηπεδούχους (οι οποίες όμως δεν υπολογίζουν κυρίως σ’ αυτά). Αυτό σημαίνει (θεωρητικά τουλάχιστον) λιγότερα έσοδα για το Κράτος (Φ.Π.Α.).
Οι κοινωνικές επιπτώσεις είναι όμως σημαντικότερες και έχουν και «πολιτικό κόστος», το οποίο πάντα λαμβάνεται σοβαρά υπ’ όψη ακόμη και αν μας διαβεβαιώνουν κάποιες φορές για το αντίθετο. Από τη μια η λήψη αυτού του μέτρου ικανοποιεί όσους κάθονται στα σπίτια τους και δεν πάνε στο γήπεδο και σε όποιους πάνε μια στο τόσο (στη χάση και στη φέξη). Από την άλλη ο Υφυπουργός Αθλητισμού κατάφερε να συσπειρώσει τους φανατικούς οπαδούς όλων των ομάδων εναντίον του, κάτι που από πλευράς τακτικής δεν θα τον βοηθήσει στο μέλλον ειδικά όταν από την νέα αγωνιστική περίοδο θα πρέπει να εφαρμοστεί το ηλεκτρονικό εισιτήριο (με τα παρελκόμενα του) και η διάλυση των Συνδέσμων Φιλάθλων/Οπαδών με την μετατροπή τους σε «Λέσχες» των Α.Α.Ε.
Αν οι φανατικοί οπαδοί αποφασίσουν να συνασπισθούν εναντίον της κυβέρνησης και να συντονίσουν τις εναντίον της κινητοποιήσεις, η παρούσα κυβέρνηση συνασπισμού δεν πρόκειται να μείνει για καιρό στη θέση της. Στο κάτω-κάτω το πρωτάθλημα (σε οποιοδήποτε άθλημα) γίνεται για τους θεατές (φίλαθλους ή οπαδούς) και όχι για τους επιχειρηματίες/ιδιοκτήτες ή/και την κυβέρνηση.
Τέλος οι πολιτικές επιπτώσεις δεν είναι με την πρώτη ματιά εμφανείς, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είναι και υπαρκτές. Κατ’ αρχάς το μέτρο για παιχνίδια χωρίς θεατές είναι άδικο και σκληρό. Αφήνοντας κατά μέρος το ζήτημα της αδικίας η σκληρότητα του μέτρου (το οποίο κανονικά θα έπρεπε να ήταν το ύστατο από μια σειρά μέτρων) υποδεικνύει ότι η κυβέρνηση έχει επενδύσει πολιτικά στην σύγκρουση με τους «χουλιγκάνους» και με όσους «λυμαίνονται» τον χώρο του «επαγγελματικού» αθλητισμού. Συνεπώς τα όποια πισωγυρίσματα της, αλλά και η ενδεχόμενη (σίγουρη κατά την γνώμη μας) αποτυχία της να διαχειριστεί αποτελεσματικά την κατάσταση θα έχουν επιπτώσεις στο πολιτικό της «κεφάλαιο». Αν η κατάσταση οδηγηθεί στ’ άκρα χαμένη θα είναι μόνο η κυβέρνηση από όποια πλευρά και να το δεί κανείς. Κατά την γνώμη μας είναι προφανές ότι ο Αλ. Τσίπρας και ο Υφυπουργός Αθλητισμού Στ. Κοντονής επενδύουν πολιτικά ο μέν πρώτος για ν’ αποπροσανατολίσει όσο μπορεί μερίδα της κοινής γνώμης από την παρούσα οικονομική κατάσταση, ενώ ο δεύτερος για να χτίσει την προσωπική του εικόνα ελπίζοντας σε ποιος ξέρει τι για το μέλλον. Φυσικά δεν πρέπει να υποτιμήσουμε το γεγονός ότι θα υπάρξουν κάποιοι (πόσοι θα είναι αυτοί είναι αδύνατον να υπολογιστεί με ασφάλεια ή ακρίβεια) που θα «γυρίσουν την πλάτη» (πολιτικό κόστος) στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. επειδή είναι αντίθετοι με την αντιμετώπιση του ζητήματος από μέρους του.
Θα μπορούσαν να γραφτούν αρκετά ακόμα ή/και ν’ αναλυθούν περισσότερο όσα γράψαμε παραπάνω, όπως θα μπορούσαν και να μην έχουν γραφτεί διόλου. Το θέμα είναι να κατανοήσουμε όλοι μας ότι δεν είναι η ώρα για παιχνίδια και πειραματισμούς. Μέχρι στιγμής φαίνεται πώς η κυβέρνηση δεν το έχει συνειδητοποιήσει. Το χειρότερο είναι πως με τα μέτρα που παίρνει και ειδικά στο χρονικό σημείο που τα παίρνει ευνοημένος είναι μόνον ένας, την ίδια στιγμή που δεν αντιμετωπίζεται ουσιαστικά και οριστικά η βία στα γήπεδα! Για τον λόγο αυτόν και προκειμένου να σταματήσει η καχυποψία που από μήνες υπάρχει σχετικά με κάποιες κινήσεις του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (από την περίοδο ακόμα που ήταν στην αντιπολίτευση) πρέπει η εκδίκαση της υπόθεσης της «εγκληματικής οργάνωσης» να περατωθεί τάχιστα και ταυτόχρονα ο Στ. Κοντονής να μην ξανανοίξει το στόμα του σχετικά με το θέμα αυτό (καλύτερα να μασά παρά να μιλά).
Υ.Γ.1. Κύριε Υφυπουργέ, αν υποθέσουμε ότι οι φανατικοί (tifosi στα Ιταλικά, από την Ελληνική λέξη «τύφος») των «επαγγελματικών» (έστω και κατ’ όνομα και όχι κατά την λειτουργία) ομάδων προσομοιάζουν στην συμπεριφορά με τους εθισμένους στα ναρκωτικά, είναι απολύτως λάθος να τους στερείς με τη μια την «δόση» τους. Εκτός αν νομίζει κανείς ότι το πρόβλημα του εθισμού είναι ψυχολογικό (που δεν είναι). Ο εθισμός έχει αποκλειστικά και μόνο χημική βάση και προέλευση. Βασίζεται στην λειτουργία του εγκεφάλου και ειδικά στο κύκλωμα της επιβράβευσης. Οι ναρκωτικές ουσίες περιέχουν τις ίδιες χημικές ουσίες με το κύκλωμα της επιβράβευσης του εγκεφάλου δημιουργώντας έτσι τον εθισμό. Συνεπώς η αντιμετώπιση του εθισμού πρέπει να βασίζεται στην χημεία χρησιμοποιώντας την ψυχολογική υποστήριξη επικουρικά.
Τα μέτρα που λάβατε μέχρι τώρα για την αντιμετώπιση της βίας αλλά και αυτά που σκοπεύετε να εφαρμόσετε είναι στην πράξη επικουρικά όσο δεν αντιμετωπίζετε τις κοινωνικές αιτίες που τα δημιουργούν σε συνάρτηση με το πλαίσιο λειτουργίας των Π.Α.Ε. & Κ.Α.Ε. Επειδή για τις κοινωνικές αιτίες τόσο εσείς όσο και το κόμμα σας ελάχιστα μπορείτε να κάνετε, κοιτάξτε τουλάχιστον να σχεδιάσετε από το μηδέν όλο το λειτουργικό πλαίσιο του επαγγελματικού αθλητισμού λαμβάνοντας υπ’ όψη όσα ήδη από καιρό ισχύουν για συγκεκριμένη κατηγορία Α.Ε. στην Χώρα μας. (Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας καθόσον έχουμε ασχοληθεί αρκετά με το συγκεκριμένο ζήτημα).
Υ.Γ.2. Το γεγονός ότι η απαγόρευση είναι μόνο για τους ποδοσφαιρικούς αγώνες στοιχειοθετεί την απόλυτη χαζομάρα. Ποιός και με ποιόν τρόπο είναι σε θέση να εμποδίσει όσους θέλουν να πλακωθούν στο Πόλο, στο Χάντμπολ, στο Βόλλεϋ (Ανδρικό–Γυναικείο), στο Μπάσκετ; Στο κάτω-κάτω όπως αποδεικνύει ο θάνατος του Φιλιππόπουλου το μίσος (όπως και η βλακεία) είναι αήττητα.
09 Μάρτη 2015.
παρατηρητήριο.
