Δηλαδή, ν’ αναφερθούν σ’ αυτό που θα χρησιμοποιηθεί σε βάρος τους πρώτοι δίνοντας ταυτόχρονα την δική τους οπτική. Για παράδειγμα αν γνωρίζεις πως πρόκειται να σου ασκηθεί μια ποινική δίωξη βγαίνεις λίγο πριν αυτή ασκηθεί (ή αμέσως μετά) και μιλάς για μια «στημένη» δίωξη με πολιτικά/οικονομικά κίνητρα να κρύβονται πίσω απ’ αυτή.
Στη ζωή το πολυτιμότερο μέσο συναλλαγής είναι η φήμη μας. Το «κούτελο» μας, το οποίο όσο πιο «καθαρό» είναι τόσο πιο μεγάλη συναίνεση και περισσότερα λεφτά μας βοηθά να εξασφαλίσουμε. Έτσι, μετερχόμαστε κάθε διαθέσιμο τρόπο για να το διατηρήσουμε «καθαρό». Από τις απειλές για τη σωματική ακεραιότητα μέχρι και την απειλή μηνύσεων και αγωγών αποζημίωσης. Το μήνυμα είναι (ή θα έπρεπε να είναι) σαφές: μη λες (ή γράφεις) άσχημα για εμένα ακόμη και αν υπάρχουν ενδείξεις/αποδείξεις γι’ αυτά. Γιατί στο μυαλό των ισχυρών -που σπάνια φοβούνται μη τυχόν και καταδικαστούν από τα δικαστήρια- η ζημιά που γίνεται όταν βγαίνουν οι βρομιές τους στο «φως της μέρας» από ανθρώπους που δεν τους φοβούνται είναι μεγαλύτερη μιας καταδίκης. Γιατί την καταδίκη έχουν τρόπο εκμεταλλευόμενοι όλα τα νομικά τερτίπια να την ανατρέψουν, αλλά αν σταματήσουν να τους φοβούνται τα «ανθρωπάκια» τότε χάνουν μεγάλο μέρος της ισχύς τους.
Την ημέρα της απεργίας των Μ.Μ.Ε. παραμονές της Γενικής Απεργίας βγήκε η είδηση της άσκησης ποινικής δίωξης σε βάρος των: Βαγγέλη Μαρινάκη, ιδιοκτήτη της Π.Α.Ε. και Προέδρου του Δ.Σ. της, των Αντιπροέδρων της Π.Α.Ε. Δημήτρη Αγραφιώτη, Κωνσταντίνου Καραπαπά και Μιχάλη Κουντούρη όπως και του Δημάρχου Πειραιά Γιάννη Μώραλη (βλέπε εδώ). Η δίωξη αφορά το αδίκημα της «χρηματοδότησης εγκληματικής οργάνωσης» τα μέλη της οποίας μεταξύ άλλων εμπλέκονται στη δολοφονία του αστυνομικού των Μ.Α.Τ. Λυγγερίδη.
Ωστόσο, λίγο η απεργία των Μ.Μ.Ε., λίγο η κάλυψη της Γενικής Απεργίας την επόμενη μέρα λίγο τ’ όνομα του μεγάλου πρωταγωνιστή και ο εκ μέρους του έλεγχος μια σειρά από Μ.Μ.Ε. ήταν εύκολο να «θαφτεί» η είδηση. Οι «αντικειμενικές» αθλητικές ιστοσελίδες και εφημερίδες από υπερβάλλοντα «σεβασμό» στον ιδιοκτήτη της Π.Α.Ε. του Λιμανιού και στο «τεκμήριο της αθωότητας» του δεν έκαναν τον «θόρυβο» που θα περίμενε κανείς.
Η όλη συμπεριφορά των Μ.Μ.Ε. είναι όχι μόνο απαράδεκτη αλλά και ακαταλαβίστικη. Σίγουρα είναι απολύτως φοβική. Γιατί, την καταδίκη ή την αθώωση θα την αποφασίσουν τα δικαστήρια και όχι τα Μ.Μ.Ε. οπότε η απλή αναφορά (χωρίς σχολιασμό) της είδησης δεν θα έπρεπε να προκαλεί τόσο φόβο. Δυστυχώς και αυτή η περίπτωση είναι μια απόδειξη ότι η «δημοσιογραφία» όπως πολλοί ιδεαλιστικά έχουν στο μυαλό τους έχει από καιρό πάψει να υπάρχει (αν υπήρξε ποτέ). Ο λόγος είναι πολύ απλός: οι «δημοσιογράφοι» που υπηρετούν την «μαχητική και αδέσμευτη δημοσιογραφία» είναι και αυτοί άνθρωποι και ως τέτοιοι έχουν αδυναμίες που μπορούν να γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης.
Σε κάθε περίπτωση τίποτα δεν μπορεί να μείνει κρυφό κάτω από τον ήλιο για πολύ. Το ζήτημα είναι τι κάνουμε μόλις αυτό μας αποκαλυφθεί.
11 Δεκέμβρη 2024
«πουθενάδες».
