Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

Η ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΟΥ ΟΠΑΔΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ (ΤΑ «ΨΩΜΙΑ» ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΡΗΜΕΝΑ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Η ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΟΥ ΟΠΑΔΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ
(ΤΑ «ΨΩΜΙΑ» ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΡΗΜΕΝΑ)

Υπάρχουν τουλάχιστον δυο είδη στράτευσης. Από τη μια έχουμε την στράτευση που οφείλεται στην πίστη σχετικά με τον επιδιωκόμενο σκοπό και από την άλλη αυτή που οφείλεται σε προσωπικό υπολογισμό (είτε για χάρη μιας γυναίκας, είτε «για μια θέση στον ήλιο»). Βέβαια υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες για άλλο λόγο στρατεύθηκε κάποιος αρχικά και για άλλον συνεχίζει στην πορεία. Δεδομένου όμως ότι η στράτευση (όπως και όλα άλλωστε στη ζωή) πρέπει να εξετάζονται σε κάθε στιγμή το ζήτημα αυτό μικρή σημασία έχει. Το πολύ-πολύ να μπορεί να το χρησιμοποιήσει κάποιος σαν άλλοθι για να δικαιολογήσει τη στάση του («Εγώ όταν μπήκα στρατεύθηκα ήμουν αγνός ιδεολόγος, αλλά η άτιμη η ζωή…»).

Κάθε χρόνο που περνά το επαγγελματικό ποδόσφαιρο αντιμετωπίζει όλο και μεγαλύτερα αλλά και πιεστικότερα αδιέξοδα. Θεωρητικά τα αδιέξοδα αυτά θα έπρεπε να οδηγήσουν αυτούς που διαχειρίζονται τις τύχες του (θεσμικά και εξωθεσμικά) σε αλλαγή πλεύσης. Επειδή όμως άπαξ και μπείς στον χορό είναι δύσκολο να σταματήσεις συνεχίζεις την ίδια τακτική ακόμη και όταν είναι ορατό το επερχόμενο αδιέξοδο. Έτσι το παιχνίδι συνεχίζεται γιατί «δεν μπορεί να γίνει αλλιώς» με την ελπίδα όμως ότι κάτι θ’ αλλάξει, ότι κάτι θα γίνει που θα τους δώσει λίγο χρόνο παραπάνω (ο χρόνος είναι το πιο απαραίτητο συστατικό για την τελική επικράτηση) για να βγεί και αυτή η χρονιά και «μετά έχει ο Θεός».

Στο παιχνίδι αυτό όμως οι κύριοι παίκτες χρειάζονται τη βοήθεια κάποιων θεωρητικά ανεξάρτητων δημοσιογράφων οι οποίοι όμως αναδέχονται την ευθύνη να εκτελούν για λογαριασμό τους κάποιες «βρώμικες δουλειές». Στις περισσότερες των περιπτώσεων αυτοί που αναλαμβάνουν αυτού του τύπου την αποστολή θεωρούν ότι προσφέρουν μια γενικότερη υπηρεσία τόσο στον σύλλογο της καρδιάς τους (του οποίου τα συμφέροντα υπερασπίζονται) όσο και στον κόσμοτου. Δεν ισχύει πάντα ότι όσο περισσότεροι τέτοιοι «στρατευμένοι» δημοσιογράφοι υπάρχουν τόσο το καλύτερο, αφού προκειμένου το αποτέλεσμα να είναι αυτό που πρέπει σημαντική παράμετρος είναι το «κύρος» του γράφοντα το οποίο εξασφαλίζει και την αναπαραγωγή των γραφομένων και όχι το πλήθος των δημοσιογραφούντων.

Βέβαια χρειάζονται δημοσιογράφοι για όλα τα είδη των οπαδών από τους πιο μορφωμένους μέχρι και ατούς που τέλειωσαν την υποχρεωτική εκπαίδευση με το ζόρι, από τους ψαγμένους μέχρι αυτούς που πιστεύουν ότι τους σερβίρεται από το αφεντικό. Συνεπώς πλήθος δημοσιογράφων όλων των μορφωτικών επιπέδων αναλαμβάνουν από τη μια ν’ αποκρούουν τις επιθέσεις των αντιπάλων συμφερόντων και από την άλλη να περνάνε την γραμμή της ιδιοκτησίας είτε για να «πείσουν» τους οπαδούς-πελάτες του συλλόγου, είτε για να τους πειθαναγκάσουν. Όσο τα πράγματα είναι ζόρικα, τόσο ο ιδιοκτήτης έχει ανάγκη τους δημοσιογράφους αυτούς και μεριμνά για την οικονομική τους ενίσχυση ώστε να μπορούν αποτελεσματικά ν’ ανταποκρίνονται στο έργο που τους έχει ανατεθεί.

Δεδομένου ότι αρκετοί από αυτούς κάνουν την δουλειά αυτή επειδή πιστεύουν ότι προσφέρουν στην ομάδα και τον κόσμο της έχουν την ανάγκη της αποδοχής από τη μεριά του κόσμου της ομάδας για την οικονομική τους επιβίωση. Η αποδοχή αυτή εκφράζεται μέσω της κυκλοφοριακής επιτυχίας (αν πρόκειται για έντυπα) ή μέσω των «κλικ» αν πρόκειται για ιστοσελίδες. Βέβαια η αποδοχή από τον κόσμο δεν είναι ποτέ η ίδια. Σχετίζεται και μάλιστα είναι ευθέως ανάλογη με την κατάσταση στην ομάδα καθώς και τις προσδοκίες του κόσμου από την ιδιοκτησία. Επίσης επηρεάζεται και από το πόσο ανεξάρτητο από τον ιδιοκτήτη θεωρείται γενικά το μέσο (εφημερίδα, ιστοσελίδα). Όταν για οποιουσδήποτε από τους παραπάνω λόγους (μεμονωμένους ή σε συνδυασμό) αρχίσει η πτώση (η οποία είναι πάντοτε περισσότερο αργή από την άνοδο) το αποτέλεσμα μπορεί να είναι είτε ένα μέσο που να «φυτοζωεί» (περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία να ξανασηκώσει κεφάλι), είτε οδηγείται στο κλείσιμο.

Το χειρότερο σε τέτοιες περιπτώσεις είναι η μη αποδοχή από τους εργαζόμενους σ’ αυτό της αναπόφευκτης μοίρας του μέσου στο οποίο δουλεύουν, με αποτέλεσμα την απέλπιδα προσπάθεια της συνέχισης της λειτουργίας του με οποιοδήποτε κόστος. Ανάλογα με το πόσο κομπλεξικός είναι κάποιος μπορεί είτε να χαρεί με τη μοίρα των απέναντι είτε να τους «αφήσει στον πόνο τους» και γνωρίζοντας πως αυτά τα πράγματα είναι δανεικά και συμβαίνουν σε όλους ν’ αντλήσει τ’ απαραίτητα διδάγματα.

Τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η εφημερίδα «Γαύρος» είναι από καιρό γνωστά. Το γεγονός ότι για να συνεχίσει την έκδοση του το έντυπο χρειαζόταν η αυταπάρνηση των εργαζομένων σ’ αυτό είναι και γνωστό αλλά και αναμενόμενο, καθώς όταν ένα μέσο αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα αφήνεται σκόπιμα από την ιδιοκτησία να καταρρεύσει. Έχουν υπάρξει άλλωστε περιστατικά στα οποία εκδηλωνόταν η οργή της ιδιοκτησίας απέναντι στους εργαζόμενους που κρατούσαν το μέσο ανοικτό με προσωπικό κόστος.

Έτσι η είδηση ότι στα γραφεία του «Γαύρου» κόπηκε το νερό εξαιτίας απλήρωτων λογαριασμών και πως οι εργαζόμενοι πρέπει να φέρνουν εμφιαλωμένο μαζί τους και να χρησιμοποιούν τις τουαλέτες άλλου κοντινού γραφείου (βλέπε εδώ) ήταν μάλλον αναμενόμενη. Αυτοί ωστόσο -όπως σε άλλες περιπτώσεις εργαζόμενοι σε βιομηχανίες- συνεχίζουν να το παλεύουν. Παρ’ ότι απλήρωτοι από 5-11 μήνες συνεχίζουν να βρίσκουν λεφτά για να μετακινούνται από και προς τη δουλειά τους και επιπλέον πρέπει ν’ αγοράζουν και νερό να πιούν.

Η ιστορία τους δεν είναι μια ιστορία ηρωισμού. Είναι μια ιστορία πείσματος. Δεν συνεχίζουν τον αγώνα τους γιατί περιμένουν κάτι, συνεχίζουν γιατί στην πραγματικότητα δεν περιμένουν τίποτα και από κανέναν. Είναι αμφίβολο αν θα χυθεί έστω και ένα «κροκοδείλιο δάκρυ» για λογαριασμό τους από τους εργαζόμενους στα υπόλοιπα Γαύρικα μέσα. Το χειρότερο θα είναι ότι σε ελάχιστους θα λείψει η εφημερίδα τους όταν αυτή αργά ή γρήγορα σταματήσει να εκδίδεται. Σε κάτι τέτοιες περιστάσεις οφείλει καθένας μας να κάνει την αυτοκριτική του και να προσπαθεί αντλώντας από τις εμπειρίες του να προσπαθεί να γίνει καλύτερος και πιο χρήσιμος πρώτα απ’ όλα στον εαυτό του και μετά στην οικογένεια του και την κοινωνία. Το χειρότερο που μπορούν να κάνουν είναι να μην αλλάξουν τίποτα σε σχέση με ότι έκαναν όσο καιρό εργάζονταν στο μέσο αυτό. Στο κάτω-κάτω η κυκλοφορία ενός ακόμη εντύπου σαν τον «Γαύρο» ούτε προσθέτει αλλά ούτε και αφαιρεί κάτι στον αρρωστημένο χώρο της «αθλητικής δημοσιογραφίας».  

Εμείς απλά θα τους ευχηθούμε «καλή τύχη».          

Υ.Γ. Προφανώς και τα παραπάνω ισχύουν για τα μέσα όλων των αποχρώσεων (αθλητικών και πολιτικών) και δυστυχώς για όλους μας ισχύουν ακριβώς όπως είναι γραμμένα χωρίς ν’ απαιτείται καμία επιπρόσθετη προσαρμογή/αλλαγή.

 

30 Μάρτη 2015
παρατηρητήριο.

Διαβάστηκε 5435 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου Η ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΟΥ ΟΠΑΔΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ (ΤΑ «ΨΩΜΙΑ» ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΡΗΜΕΝΑ)