Οι «ερυθρόλευκοι», λοιπόν, έκαναν «κόλαση» τον δεύτερο τελικό εκμεταλλευόμενοι και την παρουσία του Δημήτρη Γιαννακόπουλου στο γήπεδο. Η χρησιμοποίηση των Ε.Σ.Α.Κ.Ε. (αθλητικός δικαστής) και Ε.Ο.Κ. (διαιτητών) ήταν αυτονόητη και αναμενόμενη. Μετά τον δεύτερο τελικό οι ανακοινώσεις και οι μηνύσεις μέσα σε κλίμα πόλωσης κατάφεραν να περάσουν όλο τον εκνευρισμό στην πλευρά των «πρασίνων». Από τη στιγμή που κατάφεραν να τους σύρουν στον βούρκο τους το Πρωτάθλημα ήταν δικό τους. Έτσι κι αλλιώς οι «Γαύροι» δεν είναι τα μόνιμα θύματα;
Το κακό με τους τελικούς του Πρωταθλήματος είναι πως διεξάγονται μετά τη λήξη της Ευρωλίγκας. Έτσι οι «αιώνιοι» εμφανίζονται στον πρώτο αγώνα «άδειοι» ψυχολογικά. Αυτό για τους «πράσινους» ήταν θετικό στον πρώτο αγώνα (τον οποίο και κέρδισαν) δίνοντας την εντύπωση ότι ήταν η ίδια ομάδα που τερμάτισε αήττητη στην κανονική περίοδο. Μετά, όμως, από τον πρώτο τελικό όλα πήγαν «στράφι».
Η παρουσία του Γιαννακόπουλου στον δεύτερο τελικό σε συνδυασμό μ’ όσα έκανε αποπροσανατόλισαν την ομάδα του και σε σημαντικό βαθμό της στέρησαν αν όχι τη νίκη, τουλάχιστον τη δυνατότητα να τη διεκδικήσει. Το σκηνικό που διεξήχθη μπροστά σε παίκτες και προπονητή τούς έδωσε το παράδειγμα και την βολική διέξοδο να κάνουν τα ίδια χωρίς τελικά να έχουν ευθύνη για την ήττα. Από κει και πέρα οι «πράσινοι» μέσω του ιδιοκτήτη τους μπήκαν στο παιχνίδι των αντεγκλήσεων το οποίο είναι μεν ότι πρέπει για τα Μ.Μ.Ε. αλλά είναι ότι χειρότερο για τις ομάδες που έχουν στόχους.
Με την ψυχολογία διαταραγμένη και το μυαλό θολό οι «πράσινοι» εμφανίστηκαν πρακτικά εκτός τόπου και χρόνου στο δεύτερο εντός έδρας τελικό τον οποίο και έχασαν σχετικά εύκολα. Σε μια τελευταία προσπάθεια να «πάρουν ψυχολογία» με μπροστάρη τον Ναν έγινε το σκηνικό που είχε ως κατάληξη τη χειρονομία του Φουρνιέ. Εκείνη τη στιγμή ο Παναθηναϊκός έχασε τον Τίτλο. Τον έχασε γιατί άρχισε ν’ ασχολείται με το αν θα τιμωρηθεί ο Γάλλος και όχι πως θα μαζέψουν τα κομμάτια τους και θα πάνε στο Σ.Ε.Φ. για την ύστατη προσπάθεια.
Δεν ξέρουμε αν οι «πράσινοι» είχαν ήδη «αδειάσει ψυχολογικά» πριν τον τέταρτο τελικό και ήλπιζαν να μην τιμωρηθεί ο Φουρνιέ ώστε να έχουν βολικό άλλοθι για την αποτυχία τους. Το μόνο σίγουρο είναι πως η αθώωση του Φουρνιέ και η επιλογή των διαιτητών τους αποσυσπείρωσε αντί να τους συσπειρώσει.
Από την πλευρά των «πρασίνων» η αποτυχία τους οφείλεται στον Δημήτρη Γιαννακόπουλο ο χαρακτήρας του οποίου δημιουργεί πολλά προβλήματα στην ομάδα. Ακόμη, όμως, κι έτσι αν οι «πράσινοι» είχαν έναν κανονικό προπονητή κάτι παραπάνω θα μπορούσαν να κάνουν. Ο Αταμάν είναι ως προπονητής οριακά χειρότερος του Μπαρτζώκα. Δεν έχει καταφέρει να φτιάξει μια ισορροπημένη σε άμυνα και επίθεση ομάδα και αυτό στοιχίζει ειδικά σε παιχνίδια που κρίνονται από την ψυχολογία και την αποφασιστικότητα.
Τελικά, η επιλογή του Γιαννακόπουλου και κατ’ ανάγκη και της ομάδας του να κυλιστούν στον βούρκο των «Γαύρων» ήταν απολύτως λανθασμένη. Γιατί μπορεί ο ιδιοκτήτης του μπασκετικού Παναθηναϊκού να νοιώθει άνετα στον βούρκο, αλλά η ομάδα του βαλτώνει και χάνει τίτλους. Θα έπρεπε όλοι πλέον να γνωρίζουμε πως ο στρατηγός που κερδίζει τον πόλεμο είναι αυτός που επιλέγει το πεδίο της μάχης▪ αυτός που σύρει τον αντίπαλο του στην παγίδα που του έχει ετοιμάσει και όχι αυτός που σύρεται.
Αν όλοι οι εμπλεκόμενοι δεν σοβαρευτούν του χρόνου θα έχουμε και νεκρούς και δεν αποκλείεται να περιλαμβάνεται και κάποιος παίκτης σ’ αυτούς. Γιατί, όπως έχει εξελιχθεί η κατάσταση στο Ελληνικό Μπάσκετ μετά την επάνοδο των «ερυθρόλευκων» από την Α2 οι νεκροί θα είναι το «κερασάκι στην τούρτα». Στον βαθμό που κάποιοι μιλάνε για «αθλητισμό» και «ένα παιχνίδι» (ειδικά όταν νικάνε) η ευθύνη που αναλαμβάνουν τόσο για όσα κάνουν όσο και για όσα δεν κάνουν είναι τεράστια και ιστορική.
Η επανεμφάνιση του Μπαλτάκου στο προσκήνιο έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον γιατί δείχνει πως θα υπάρξουν εξελίξεις και στο νομικό πεδίο. Μένει να δούμε αν η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα που πρωθυπουργεύει ο «Γαύρος» Κυριάκος λειτουργήσει με τους συνήθεις ρυθμούς παραπέμποντας τη μήνυση στις «Ελληνικές καλένδες».
10 Ιούνη 2025
«πουθενάδες».
