Όσο εύκολη έγινε η μετακίνηση τους από χώρα σε χώρα τόσο δύσκολη έγινε η κατάσταση για τις ομάδες▪ ειδικά όταν η προσαρμογή τους στα νέα δεδομένα είναι πιο αργή από τις εξελίξεις. Βέβαια, κάθε κατάσταση έχει δύο όψεις. Μπορεί να έγινε ευκολότερο για τα ταλέντα να φεύγουν στο εξωτερικό, αλλά ταυτόχρονα έγινε ευκολότερη και φθηνότερη η εισαγωγή παικτών οι οποίοι εκτόπισαν αρχικά τα ταλέντα. Από την πλευρά τους οι ομάδες (ειδικά όσες κυνηγούν τίτλους) είχαν (και έχουν) την δικαιολογία ότι θέλουν «έτοιμους παίκτες».
Το αναπτυξιακό κομμάτι των ομάδων δεν είναι μόνο ζήτημα τους αλλά και την Ομοσπονδίας της οποίας οι αποφάσεις για τον αριθμό των παικτών τις επηρεάζουν. Την προηγούμενη βδομάδα επιχειρηματολογήσαμε σχετικά με τα όσα κάνει αλλά και δεν κάνει η Ε.Ο.Κ. (βλέπε εδώ).
Στις αρχές του μήνα είχαμε σχολιάσει (βλέπε εδώ) την φημολογούμενη απόφαση-απειλή των Ρεάλ και Μπαρτσελόνα να κλείσουν τις ακαδημίες μπάσκετ τους εξαιτίας της «επίθεσης» του Κολεγιακού Πρωταθλήματος (N.C.A.A.). Ωστόσο, όλα τα ζητήματα έχουν παραπάνω από μια όψεις▪ πολλές φορές πάνω από δύο. Όσο οξύμωρο κι αν φαίνεται, ισχύει. Γιατί, αναλόγως των δυνατοτήτων των ομάδων και της οπτικής τους η ίδια κατάσταση μπορεί να είναι «αφαίμαξη», «πίεση», «ευκαιρία» ή ευκαιρία για «κλάψα» ή και οποιοσδήποτε συνδυασμός τους (βλέπε εδώ).
Το μόνο σίγουρο είναι πως η κατάσταση που διαμορφώνεται αποτελεί πρόκληση για τις ομάδες αλλά και τις Εθνικές οι οποίες έτσι όπως πάει θ’ αναγκαστούν να «υιοθετούν» όλο και περισσότερους ξένους παίκτες για να συμπληρώνουν τις δωδεκάδες τους. Ειδικά οι χώρες με (σχετικά) μικρούς πληθυσμούς όπως η Κύπρος θα έχουν πολύ μεγάλο πρόβλημα.
Κάθε πρόβλημα έχει τη λύση του ακόμα κι αν αυτή δεν φαίνεται καλή. Στην περίπτωση του μπάσκετ (αλλά και του ποδοσφαίρου) η απάντηση αφορά σε πρώτο πλάνο την κοινή απόφαση των ομάδων που κυνηγούν τους τίτλους να μειώσουν την «ποιότητα» τους προκειμένου να δώσουν στους Έλληνες παίκτες την ευκαιρία να δείξουν τι αξίζουν. Από την πλευρά των παικτών όσοι απ’ αυτούς κάνουν το «αγροτικό» τους (μάθουν το μπάσκετ) στο εξωτερικό θα έχουν περισσότερες πιθανότητες να βρουν τη θέση τους στους «μεγάλους» (αν και εφ’ όσον το θέλουν) απ’ αυτούς που θα παραμείνουν εδώ. Τελικά, το ζήτημα πάντα είναι τι ζητάμε από τη ζωή.
Το μόνο σίγουρο είναι πως το μέλλον του Ελληνικού Μπάσκετ σε Άνδρες και Γυναίκες δε λύνεται μόνο με «Ελληνοποιήσεις» και ποσοστώσεις Ελλήνων και ξένων παικτών. Μια «σωστή» (δηλαδή ισορροπημένη απόφαση) θα πρέπει να έχει λάβει υπόψη της τα συμφέροντα όλων των πλευρών και όχι μόνο (στην καλύτερη περίπτωση) των «μεγάλων» ή (και στη χειρότερη) των «αιωνίων».
24 Ιούνη 2025
«πουθενάδες».
