Στόχος και των δύο είναι να μας πείσουν ότι πρέπει να τους εμπιστευτούμε τις τύχες της Χώρας. Τον μεν Κυριάκο επειδή είναι υπεύθυνος όσον αφορά τόσο την πολιτική όσο και την οικονομική διαχείριση παρά τα σκάνδαλα που βγαίνουν στην επιφάνεια. Ο δε Αλέξης επειδή ο Κυριάκος είναι διεφθαρμένος. Ωστόσο, το ζήτημα με τον Αλέξη είναι η δική του περίοδος διακυβέρνησης. Όσο ο Αλέξης δεν αποκηρύσσει πλήρως τις «κομμουνιστικές» (λέμε τώρα) καταβολές του τόσο δεν θα πείθει για την Σοσιαλδημοκρατική του μεταμόρφωση. Επιπρόσθετα (θα) δίνει το δικαίωμα στον Κυριάκο να τον χρησιμοποιεί ως μπαμπούλα.
Δεν έχει νόημα να επιχειρηματολογήσουμε για εκείνη την περίοδο. Αυτός που θεωρεί ότι ο Αλέξης είναι η (αυριανή) λύση θέλει και πιστεύει όσα αυτός τώρα υποστηρίζει. Αυτός που τον θεωρεί επικίνδυνο δεν πιστεύει ότι έχει την πολιτική ικανότητα που απαιτείται για να κυβερνήσει. Ωστόσο, υπάρχει μια φράση από την συνέντευξη που αξίζει να σχολιαστεί. Είναι το «παράπονο» του ότι του λείπει η επαφή με τον κόσμο και η «ενεργός πολιτική». Μια τέτοια διατύπωση υπονοεί ότι ο Αλέξης είναι απόμαχος (συνταξιούχος) της πολιτικής και όχι εν ενεργεία Βουλευτής.
Γιατί, κανένας δεν εμποδίζει έναν εν ενεργεία Βουλευτή (ειδικά αν είναι και πρώην αρχηγός κόμματος) να είναι κάθε μέρα δίπλα στους ψηφοφόρους της εκλογικής του περιφέρειας (Α’ Πειραιά στην περίπτωση μας) και ν’ αγωνίζεται για τα προβλήματα τους. Από την άποψη αυτή η απορία του Δημάρχου Κυθήρων είναι εύλογη (βλέπε εδώ).
Η συγκεκριμένη δήλωση του Αλέξη δεν είναι λανθασμένη. Είναι, μάλιστα, τυπική κάποιου που δεν αγωνίστηκε ν’ ανεβεί στην κορυφή ξεκινώντας από απλός Βουλευτής αλλά που προοριζόταν από τα γεννοφάσκια του για αρχηγός. Που δεν είχε ούτε χρόνο αλλά ούτε και διάθεση ν’ ασχοληθεί με τα μικρά και καθημερινά προβλήματα του λαού. Είναι τυπική κάποιου που προοριζόταν να ηγείται. Είναι –τέλος- τυπική ενός πολιτικού που «ψαρεύει» ψήφους σε «θολά νερά».
Και οι δυό τους μας θεωρούν «λωτοφάγους». Και οι δυό τους είναι τόσο προσηλωμένοι στην εικόνα που έχουν για τους εαυτούς τους που αρνούνται να δουν την πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που για τον Κυριάκο συνοψίζεται πως καθώς τόσο καιρό δεν κάνει κάτι ουσιαστικό για την ακρίβεια, οι παροχές έρχονται αργά για να του φέρουν ψηφουλάκια. Επιπλέον, οι πολίτες τις θεωρούν υποχρέωση της Κυβέρνησης. Όσοι δεν τον ψήφισαν στις προηγούμενες εκλογές δεν θα τον ψηφίσουν τώρα εξαιτίας τους, ενώ όσοι τον ψήφισαν θα εξαρτήσουν την ψήφο τους (και) από άλλα ζητήματα.
Από την άλλη η πραγματικότητα για τον Αλέξη είναι πως αν νομίζει ότι οι ψηφοφόροι θα τον επιλέξουν για να διώξουν τον Κυριάκο επειδή (υποτίθεται) ότι είναι ηθικότερος από εκείνον είναι πολύ βαθιά νυχτωμένος. Η λογική του «ώριμου φρούτου» δεν πρόκειται να λειτουργήσει υπέρ του για δεύτερη φορά. Το 2015 πήρε δύο φορές την Εξουσία γιατί φαινόταν (αλλά τελικά δεν ήταν) διαφορετικός. Σήμερα…
Κυριάκος και Αλέξης έχουν αποδυθεί σ’ ένα παιχνίδι τακτικισμού. Όμως, για ν’ αποδώσει καρπούς αυτό πρέπει να εντάσσεται σε μια γενικότερη στρατηγική. Το ζήτημα είναι αν ένας από τους δύο (ή και οι δύο) έχουν και ποια θ’ αποδειχθεί (εκ του αποτελέσματος πάντα) η σωστή.
30 Αυγούστου 2025
«πουθενάς 1».
