Κοινά σημεία και των δύο ειδήσεων είναι αφ’ ενός η κατοχή του Λιμανιού του Πειραιά από την Κινεζική COSCO (εξαιτίας της στρατηγικής γεωγραφικής σχέσης της Χώρας μας) και αφ’ ετέρου η «συνταγή» (ο τρόπος) με τον οποίο παράγονται τα Πρωτογενή Πλεονάσματα της Ελλάδα και τα Εμπορικά Πλεονάσματα της Κίνας.
Πλεόνασμα προκύπτει όταν οι εισπράξεις είναι περισσότερες από τις πληρωμές. Στην περίπτωση της Κίνας όταν οι εξαγωγές είναι περισσότερες από τις εισαγωγές. Τι σημαίνει όμως αυτό για την οικονομική κατάσταση των Ελλήνων και των Κινέζων; Η Οικονομική Ιστορία έχει δείξει πως είτε μια χώρα είναι πλούσια με φτωχούς πολίτες είτε φτωχή με πλούσιους πολίτες▪ και τα δυό μαζί δεν γίνονται. Γιατί τα Έσοδα μιας χώρας προέρχονται από την φορολόγηση των πολιτών, ώστε αν αυτοί είναι πλούσιοι σημαίνει πως φορολογούνται λίγο.
Αφού, λοιπόν, τα Έσοδα μιας χώρας προέρχονται από την φορολόγηση των πολιτών (είτε ως ατόμων, είτε ως μετόχων-μελών εταιρειών) υπάρχουν δύο περιπτώσεις οι οποίες εξηγούν την αύξηση τους:
- Είτε οι πολίτες συντηρούν μια ακμάζουσα οικονομία οπότε και τα Φορολογικά Έσοδα αυξάνουν,
- Είτε η οικονομία μεγεθύνεται με μέτριους ρυθμούς οπότε και τα Φορολογικά Έσοδα αυξάνουν εξαιτίας της υπερ-φορολόγησης.
Για τους οικονομολόγους υπάρχει ο «μαγικός αριθμός» 2,5%. Τόσος πρέπει να είναι ο ρυθμός αύξησης του Α.Ε.Π. προκειμένου η «ανάπτυξη» (σωστότερα μεγέθυνση) να είναι «αυτο-τροφοδοτούμενη», δηλαδή να μην χρειάζεται δανεικά για να συντηρηθεί. Κάτω από το 2,5% η οικονομική δραστηριότητα χρειάζεται την Κρατική οικονομική ενίσχυση. Με δεδομένο ότι η Τράπεζα της Ελλάδος εκτιμά τον ρυθμό αύξησης του Α.Ε.Π. στο 2,3% αυτό πέρα του ότι σημαίνει πως η «ανάπτυξη» δεν είναι «αυτο-τροφοδοτούμενη» καταδεικνύει πως τα αυξημένα Φορολογικά Έσοδα (άρα και τα Πρωτογενή Πλεονάσματα) προέρχονται από την υπερ-φορολόγηση των πολιτών. Το συμπέρασμα αυτό επιβεβαιώνεται και από την κατάταξη της Ελλάδας στη προ-τελευταία θέση όσον αφορά την αγοραστική δύναμη των πολιτών της όπως επίσης και στη συνεχή αύξηση των ανείσπρακτων φόρων (τα γνωστά μας «φέσια»).
Η ίδια «συνταγή» ακολουθείται και για την δημιουργία Εμπορικού Πλεονάσματος. Από λογιστικής σκοπιάς το μόνο που χρειάζεται είναι η αξία των εξαγωγών να είναι μεγαλύτερη από την αξία των εισαγωγών. Οι εισαγωγές είναι αναγκαίες για όσα προϊόντα είναι ακριβότερη η εγχώρια παραγωγή από την εισαγωγή τους. Έτσι, όταν οι εισαγωγές είναι λιγότερες σε αξία από τις εισαγωγές μια εξήγηση (η καλή) είναι πως δεν υπήρξε ανάγκη γι’ αυτές. Η άλλη εξήγηση (η κακή) είναι πως για μια σειρά από λόγους η αγοραστική δύναμη των Κινέζων έχει πληγεί τόσο που εδώ και μήνες ο πληθωρισμός είναι αρνητικός (αποπληθωρισμός) ένδειξη ότι η κατανάλωση συρρικνώνεται μ’ ότι αυτό σημαίνει. Άρα, δεν μένουν λεφτά παρά μόνο για τα απολύτως απαραίτητα. Επιπλέον, το Κ.Κ.Κ. ελέγχει πλήρως (πρόσφατα επέβαλε και άλλους περιορισμούς) την αγορά συναλλάγματος δυσκολεύοντας τις εισαγωγές. Έτσι, το Εμπορικό Πλεόνασμα της Κίνας έχει «πληρωθεί» με την μείωση της αγοραστικής δύναμης των Κινέζων.
Όπως είναι ξεκάθαρο από τα προηγούμενα και οι δύο «ιστορίες επιτυχίας» Ελλάδας και Κίνας βασίζονται στην ίδια «συνταγή» της έμμεσης υπερ-φορολόγησης των πολιτών τους. Για τις Κυβερνήσεις είναι έστω και μεσοπρόθεσμες επιτυχίες, ενώ την ίδια ώρα δυσκολεύουν την ζωή των πολιτών τους προκαλώντας τους ανασφάλεια για το μέλλον. Ωστόσο, αυτού του είδους οι μεσοπρόθεσμες επιτυχίες για τα Κράτη υπονομεύουν μακροπρόθεσμα τις οικονομικές τους προοπτικές.
13 Δεκέμβρη 2025
«πουθενάς 1».
