Επιπλέον υπάρχει και η πολιτική σκοπιά η οποία αφορά την ασφάλεια των επενδύσεων των κρατών. Τα τελευταία χρόνια οι Η.Π.Α. έχουν επιβάλλει κυρώσεις σε μια σειρά κρατών δεσμεύοντας περιουσιακά τους στοιχεία τόσο σε ακίνητα και επιχειρήσεις όσο και σε κινητές αξίες. Τελευταία, έχει σημαντικά αυξηθεί η απροθυμία κρατών που δεν έχουν και τις καλύτερες σχέσεις με τις Η.Π.Α. να χρησιμοποιούν στις διεθνείς συναλλαγές τους το Δολλάριο. Έτσι, η εγκατάλειψη του Δολλαρίου για τον χρυσό έχει να κάνει με την εξασφάλιση των κρατών ότι δεν θα χάσουν τον έλεγχο των χρημάτων τους.
Το αποτέλεσμα της εγκατάλειψης του Δολλαρίου ως «παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος» είναι διττό. Από τη οικονομική σκοπιά σημαίνει πως η αδυναμία αποπληρωμής του Αμερικανικού Χρέους παύει να έχει τις ίδιες επιπτώσεις στις οικονομίες των υπολοίπων κρατών. Πλέον το Δολλάριο δεν θα είναι «ένα παγκόσμιο πρόβλημα». Στις δημοπρασίες των Αμερικανικών ομολόγων το ενδιαφέρον επενδυτών του εξωτερικού συνεχώς μειώνεται μ’ αποτέλεσμα τα ομόλογα ν’ αγοράζονται από τις μεγάλες τράπεζες των Η.Π.Α. Ακόμη κι έτσι, το επιτόκιο βαίνει αυξανόμενο επιβαρύνοντας τον κρατικό προϋπολογισμό με ακόμη μεγαλύτερα έξοδα αφού τα νέα ομόλογα είναι ακριβότερα αυτών που αντικαθιστούν.
Από την πολιτική σκοπιά η σταδιακή εγκατάλειψη του Δολλαρίου από τους μέχρι σήμερα συμμάχους των Η.Π.Α. αποτελεί σαφή ένδειξη πως έχουν ήδη αρχίσει να προσανατολίζονται σε εμβάθυνση των μεταξύ τους σχέσεων αφήνοντας τες απέξω. Το μήνυμα είναι σαφές: οι Η.Π.Α. δεν μπορούν για πολύ ακόμη να συνεχίσουν να είναι οι «παγκόσμιοι σερίφηδες» χωρίς την οικονομική χρηματοδότηση των συμμάχων τους, η οποία θα συνεχιστεί μόνο αν αρθούν όλοι οι δασμοί. Γιατί, όσο δυνατός κι αν κάποιος δεν μπορεί να τα βάλει μ’ όλους ταυτόχρονα. Ακόμη και ο ισχυρότερος χρειάζεται συμμάχους. Άλλωστε, δεν λένε πως «η ισχύς (είναι) εν τη ενώσει»;
07 Μάρτη 2026
«πουθενάς 1».
