Άλλωστε κάθε ομάδα προσπαθεί να εκμεταλλευτεί κάθε ευκαιρία που της δίνεται για να φτιάξει το αφήγημα της αδικημένης και αυτής που έχει «το ηθικό πλεονέκτημα». Από αυτό το σημείο όμως (και πέρα από την καταδίκη κάθε τέτοιου εγκλήματος) μέχρι του να νομίζουμε πως μ’ ένα «Είμαστε όλοι «Γαύροι του Βορρά» όπως θέλει ο δικηγόρος της οικογένειας του θύματος αλλάζει προς το καλύτερο η κατάσταση γελιόμαστε (βλέπε εδώ).
Σε επίπεδο επικοινωνίας το www.sdna.gr προσπάθησε με τα κείμενα του να εκμεταλλευτεί όσο γίνεται περισσότερο το κλίμα υπέρ της ασπρόμαυρης ομάδας. Όταν δολοφονήθηκε ο Άλκης κράτησε μια αντικειμενική στάση. Ωστόσο, αυτό το κείμενο δείχνει πόσο δύσκολο ήταν να συνεχίσει σ’ εκείνο τον δρόμο. Από την άλλη το κείμενο του Κυριάκου Θωμαΐδη (οπαδού του Άρη) ήταν αυτό που περιμέναμε (βλέπε εδώ). Ο Κυριάκος ασχολήθηκε με τα «τεχνικά ζητήματα» του οπαδικού εγκλήματος. Ωστόσο, τόσο ο Κυριάκος όσο και ο Πάνος Γεωργογιάννης κάνουν στις αναλύσεις τους σημαντικά κατά τη γνώμη μου λάθη.
Ο μεν Γεωργογιάννης θεωρεί πως όσα δεν έκαναν οι παράγοντες του Άρη από την δολοφονία του Άλκη μέχρι τις 11 του Μάρτη συνέβαλαν στο να γίνει αυτό το οπαδικό έγκλημα. Ωστόσο, μένει εκεί (που τον συμφέρει) και δεν προχωρά στο τι πρέπει να κάνουν οι παράγοντες του «Γαύρου του Βορρά» για να μην συνεχιστεί η βεντέτα. Ακόμη περισσότερο δεν θέλει να δει τις ευθύνες όλων των ομάδων οι οποίες σύρονται πίσω από τους οργανωμένους «χαϊδεύοντας» τους. Καμιά τους δεν κατεβάζει τα πανό που ζητούν «Λευτεριά στα αδέρφια μας» είτε αυτά (τα «αδέρφια» τους) είναι φυλακισμένα γιατί δολοφόνησαν αστυνομικό, είτε οπαδό αντίπαλης ομάδας. Κάθε μέρα πεθαίνουν οπαδοί όλων των ομάδων αλλά οι Π.Α.Ε. (και οι Κ.Α.Ε.) επιλέγουν να θρηνούν μόνο τους «οργανωμένους». Μη ξεχνάμε πως οι Π.Α.Ε. και οι Κ.Α.Ε. είναι σύμφωνα με τον νόμο συνένοχες μιας και «αναγνωρίζουν» τους συνδέσμους οργανωμένων (αλήθεια οι «Λέσχες Φίλων» των Π.Α.Ε. & Κ.Α.Ε. που προβλέπει η νομοθεσία που βρίσκονται;). Τολμούν να άρουν την αναγνώριση μέχρι όλοι τους να σοβαρευτούν;
Ο δε Θωμαΐδης θεωρεί πως ο μη ξεκάθαρος από την πρώτη στιγμή χαρακτηρισμός του εγκλήματος ως οπαδικού τόσο από την Αστυνομία όσο και από την Πολιτεία ίσως να δυσκολέψει την διαλεύκανση του. Αν η Αστυνομία κάνει καλά ή όχι θα φανεί στην πορεία. Η Κυβέρνηση για τους δικούς της (ψηφοθηρικούς) λόγους μπορεί να υποστηρίζει ότι θέλει. Σε κάθε περίπτωση ο χαρακτήρας της δολοφονίας είναι δεδομένος και δεν αλλάζει. Όσον αφορά την διαλεύκανση του η άρση του απορρήτου των συνομιλιών του δράστη θα τ’ αποκαλύψει όλα.
Η λύση για να σταματήσει η οπαδική βία έχει δύο σκέλη και είναι απλή στη σύλληψη αλλά δύσκολη και επίπονη στην εκτέλεση της. Μπορεί όταν δολοφονήθηκε ο Λυγγερίδης να έκλεισαν τα γήπεδα για 2 μήνες μιας και ήταν αστυνομικός, αλλά η λύση στην περίπτωση μας είναι άλλη:
Να τεθούν εκτός νόμου όλοι οι σύνδεσμοι οργανωμένων φιλάθλων των ομάδων που έχουν εμπλακεί σε περιστατικά οπαδικής βίας. Αυτό να γίνει με νόμο μιας και οι Π.Α.Ε. και Κ.Α.Ε. δεν θέλουν ν’ αναλάβουν τις ευθύνες τους. Επιπλέον, τα αδικήματα οπαδικής βίας να γίνουν «ιδιώνυμα» και η αφαίρεση ζωής να τιμωρείται με θάνατο και η συνέργεια με (κανονικά και όχι νομικά) ισόβια. Κάθε πανό που δεν κατεβαίνει να οδηγεί σε τιμωρία της έδρας και της Π.Α.Ε. με χρηματικό πρόστιμο. Τόσο απλά και αν θέλουν ας συνεχίσουν να δίνουν «ραντεβού θανάτου». Επειδή, όμως, τα προηγούμενα (ειδικά η θανατική ποινή) δεν θα υιοθετηθούν υπάρχει μια άλλη λύση: όπως στις αμερικανικές ταινίες να δημιουργηθούν αρένες στις οποίες να παλεύουν σε ζωντανή σύνδεση μέχρι θανάτου οι οργανωμένοι. Εκτός του θεάματος θα υπάρχουν και έσοδα από τα στοιχήματα. Εδώ, που έχουν φτάσει οι κοινωνίες μας το μόνο που μας λείπει είναι η Ρωμαϊκή Αρένα.
18 Μάρτη 2026
«πουθενάς 1».
