Ειδικά για τον Καποδίστρια τον οποίο πρόσφατα αγιογράφησε ο Γιάννης Σμαραγδής εκτός του ότι ήταν ο πρώτος Κυβερνήτης ενός πρόσφατα απελευθερωμένου Έθνους και γι’ αυτό έφτιαξε τα πάντα από την αρχή ως πολιτικός αποδείχτηκε λίγος. Απέτυχε παταγωδώς να διαχειριστεί τις πολιτικές έριδες ίσως επειδή εκτός από οπαδός του δεσποτισμού στηριζόταν οικονομικά από την Ρωσία και στρατιωτικά από τον Κολοκοτρώνη (ο οποίος είχε υπηρετήσει στον Ρωσικό Στρατό στα Επτάνησα πριν δουλέψει για τους Άγγλους και πάλι στα Επτάνησα). Δεν εμπιστεύτηκε εκτός του αδερφού του κανένα δημιουργώντας αντιπάθειες τις οποίες και τελικά εκμεταλλεύτηκαν οι Άγγλοι. Το γεγονός ότι δολοφονήθηκε μπορεί να τον καθιστά «μάρτυρα» αλλά δεν τον αναβαθμίζει και σε ικανή πολιτική προσωπικότητα. Δυστυχώς για την Ελλάδα ο Καποδίστριας θα ήταν το ιδεώδες Ν.2 δίνοντας τις συμβουλές του σ’ έναν περισσότερο «πολιτικό» μονάρχη.
Η πολιτική συγκυρία στην οποία ξέσπασε η Επανάσταση του 1821 διακρινόταν από την απροθυμία των «Μεγάλων Δυνάμεων» να υπάρξει η παραμικρή αλλαγή στο Ευρωπαϊκό status qvo. Η ήττα του Ναπολέοντα το 1815 και τα 3 χρόνια χωρίς Καλοκαίρι που ακολούθησαν το 1816 προκάλεσαν μεγάλη σιτοδεία μ’ αποτέλεσμα εκατομμύρια θανάτων παγκοσμίως. Η κοινωνική επανάσταση των Καρμπονάρων στην Ιταλία δεν έπρεπε να βρει μιμητές. Έτσι, η απελευθερωτική Ελληνική Επανάσταση εκδηλώθηκε σε εχθρικό κλίμα. Η «Ιερά Συμμαχία» (Αυστρία, Ρωσία, Αγγλία και Γαλλία) με ηγέτιδα την Αγγλία προσπαθούσε με σιδερένια πειθαρχία να διατηρήσει την τάξη και την ησυχία στην Ευρώπη.
Σήμερα, μια άλλη «Ιερά Συμμαχία» (Ν.Α.Τ.Ο.) υπό την ηγεσία των Η.Π.Α. προσπαθεί να επιβάλλει την παγκόσμια τάξη και ησυχία με τέτοιο τρόπο ώστε να συνεχίσει να ελέγχει τον πλανήτη. Μπορεί το γενικό και μακροπρόθεσμο συμφέρον να είναι κοινό, ωστόσο όλα τα μέλη της (όπως άλλωστε και στην «Ιερά Συμμαχία») δεν έχουν τα ίδια συμφέροντα. Επιπλέον, το κόστος και τα οφέλη δεν μοιράζονται ισομερώς μεταξύ των μελών της Βορειο-Ατλαντικής Συμμαχίας μ’ αποτέλεσμα την απροθυμία των μελών της να συνδράμουν τις Η.Π.Α. Γιατί, από τη στιγμή που οι Η.Π.Α. έχουν επιβάλλει εμπορικούς δασμούς στους συμμάχους τους στο Ν.Α.Τ.Ο. εκείνοι δεν έχουν κανένα συμφέρον να τις βοηθήσουν επικαλούμενες ως δικαιολογία πως οι Η.Π.Α. ούτε έχουν δεχθεί επίθεση ούτε οι επιχειρήσεις λαμβάνουν χώρα βορείως του Τροπικού του Καρκίνου (άρθρο 6).
Οι επιχειρήσεις των Η.Π.Α. και του Ισραήλ στο Ιράν στρέφονται τυπικά εναντίον της Ιρανικής Επανάστασης του 1979. Μιας επανάστασης η οποία ανέτρεψε τον Σάχη ο οποίος με την πολιτική του σχετικά με το πετρέλαιο του Ιράν είχε ενοχλήσει τόσο τις Η.Π.Α. όσο και την Αγγλία. Η επανάσταση του Χομεϊνί μεταρρύθμισε θρησκευτικά το Ιράν και από μια «δυτικού τύπου» χώρα την οπισθοδρόμησε κοινωνικά στον Μεσαίωνα. Στον βαθμό που το Ιράν στράφηκε εναντίον των Η.Π.Α. και επειδή βρίσκεται στην «γειτονιά» της Ρωσίας κέρδισε την συμπάθεια των όπου γης Αντι-Αμερικανών▪ οι οποίοι όπως αποδείχτηκε πρόσφατα κόπτονται για την παραβίαση της κρατικής του υπόστασης και κυριαρχίας και όχι για τις χιλιάδες διαδηλωτών που κατά δήλωση του πρώην Ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη του σκοτώθηκαν στις αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις. Γιατί, στο κάτω-κάτω τι είναι κάποιες χιλιάδες νεκρών μπροστά στην διατήρηση μιας «επανάστασης»; Τώρα, πως γίνεται μια επανάσταση να χειροτερεύει το κοινωνικό status qvo του Λαού που υποτίθεται ότι την προκάλεσε αυτό είναι κάτι που θα πρέπει ν’ απαντήσουν κάποια στιγμή οι υποστηρικτές του Ιρανικού καθεστώτος. Επιπλέον, αφού τις επαναστάσεις τις κάνει ο Λαός τότε γιατί συνεχίζουν να είναι με το καθεστώς και όχι με τον Λαό που βγήκε στους δρόμους επαναστατώντας και ο οποίος πληρώνει με τη ζωή του το τίμημα της επανάστασης; Πιθανόν, για την υποκριτική τους στάση να φταίνε τα εξαρτημένα Αντι-Αμερικανικά αντανακλαστικά τους.
Εκτός, όμως, της «Ιρανικής Επανάστασης» άλλες δύο αντιμετωπίζουν πολύ μεγάλες δυσκολίες. Η Βενεζουέλα, η οποία για την ώρα διατηρεί το καθεστώς της και η Κούβα, η οποία μαστίζεται από τα οικονομικά προβλήματα που της προκαλεί ο οικονομικός στραγγαλισμός της από τις Η.Π.Α. Οι Η.Π.Α. υπό τον Τράμπ αποφάσισαν να θέσουν υπό τον πλήρη έλεγχο τους την «γειτονιά» τους πετώντας έξω απ’ αυτή την Κίνα.
Στην Βενεζουέλα οι Αμερικανικές πετρελαϊκές επιχειρήσεις επιστρέφουν μετά τις εθνικοποιήσεις στην βιομηχανία πετρελαίου του 1976 και του 2007. Πλέον το πετρέλαιο της Βενεζουέλας (το οποίο είναι της ποιότητας που τα Αμερικανικά διυλιστήρια μπορούν να διυλίσουν) θα πηγαίνει μόνο στις Η.Π.Α. και όχι στην Κίνα και την Κούβα. Όσο η Κυβέρνηση της Βενεζουέλας πορεύεται όπως θέλουν οι Η.Π.Α. δεν θα χρειαστεί καθεστωτική αλλαγή.
Στην Κούβα η κατάσταση είναι οριακή. Το ηλεκτρικό της δίκτυο είναι απαρχαιωμένο και όλα τα νησιωτικά κράτη της Καραϊβικής στα οποία η Κούβα έστελνε ιατρικό προσωπικό επί πληρωμή (όλα τα λεφτά τα έπαιρνε η Κυβέρνηση) σταμάτησαν τη συνεργασία μαζί της και δεν αγοράζουν πλέον τα ομόλογα της. Ο οικονομικός στραγγαλισμός των Η.Π.Α. σε συνδυασμό με την αυξανόμενη μετανάστευση του οικονομικά ενεργού πληθυσμού την έχει φέρει στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Μια πτήση μέχρι τη Νικαράγουα (η οποία κατάργησε την βίζα για τους Κουβανούς) και από εκεί οδικώς μέσω Ονδούρας, Γουατεμάλας και Μεξικού στις Η.Π.Α. Οι προοπτικές στην Κούβα είναι τέτοιες που ακόμη και ένα τόσο επικίνδυνο ταξίδι είναι προτιμότερο από την παραμονή εκεί. Ακόμη και τα 730.000 βαρέλια αργού πετρελαίου που στέλνει η Ρωσία δεν θ’ αλλάξουν την κατάσταση (βλέπε εδώ). Πρακτικά η Κούβα δεν έχει άλλη επιλογή απ’ αυτή της Βενεζουέλας.
Ο Φιντέλ Κάστυρο είχε πει ότι «Η επανάσταση είναι σαν το ποδήλατο. Αν σταματήσουμε να κάνουμε πεντάλ, θα πέσουμε». Πιθανότατα αυτός να είναι και ο λόγος που η αλλαγή καθεστώτος είναι προ των πυλών σε Βενεζουέλα, Κούβα και Ιράν. Ακόμη και αν τύποις παραμείνουν τα ίδια, ουσιαστικά θα έχουν ξεπουληθεί στις Η.Π.Α. Και τα τρία έχουν «φάει τα ψωμιά τους».
Πλέον από τις «επαναστάσεις» απομένουν αυτές της Κίνας και της δορυφόρου της Βορείου Κορέας. Είναι δύο καθεστώτα που εναντίον τους έχει κινητοποιήσει όλους τους γείτονες τους οι οποίοι νιώθουν ότι απειλούνται απ’ αυτά. Στην περίπτωση της Κίνας από την επεκτατική της πολιτική στην θάλασσα και στην περίπτωση της Βόρειας Κορέας από την ανερμάτιστη πολιτική του Κιμ. Δεδομένου ότι καμία χώρα δεν μπορεί για πολύ καιρό να σταθεί χωρίς συμμάχους οι δύο αλληλοσυνδεόμενες μεταξύ τους χώρες δεν έχουν ευοίωνο μέλλον.
Ίσως οι επαναστάσεις του μέλλοντος ν’ αφορούν απλά την αλλαγή καθεστώτων και σ’ αυτές τις χώρες και την εγκαθίδρυση στην πράξη ενός καθεστώτος που θα εξασφαλίζει περισσότερες ατομικές ελευθερίες φτάνοντας ενδεχομένως μέχρι και την κατάργηση του Κράτους με τη σημερινή του μορφή. Ίσως, η επανάσταση του μέλλοντος να είναι η Αναρχία με την προϋπόθεση να διέπεται από την Ηθική για να μην καταλήξει στην ασυδοσία και σ’ ένα μέλλον όπως αυτό που περιγράφεται στις ταινίες Mad Max. Το ζήτημα σ’ αυτή την περίπτωση είναι αν μια τέτοια επανάσταση μπορούν να την αντέξουν οι επαγγελματίες επαναστάτες.
25 Μάρτη 2026
«πουθενάς 1».
