ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΠΑΣΚΕΤ ΣΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ
(ΧΑΛΙΑ ΑΔΙΟΡΘΩΤΑ Η «ΒΙΤΡΙΝΑ» ΤΟΥ)
Υποτίθεται ότι η Εθνική Ομάδα κάθε αθλήματος είναι η «βιτρίνα» του. Και όπως σε μια βιτρίνα καταστήματος βάζεις ότι καλύτερο διαθέτει, έτσι και μια Εθνική Ομάδα δείχνει το επίπεδο του αθλήματος. Συνεπώς μια Εθνική Ομάδα με συνεχείς διακρίσεις πιστοποιεί ότι η αντίστοιχη Ομοσπονδία κάνει σωστά την δουλειά της. Δυστυχώς για την Χώρα μας τόσο η Εθνική Ομάδα του Ποδοσφαίρου όσο και αυτή του Μπάσκετ είναι τα τελευταία χρόνια χάλια. Κατ’ ανάγκη Ε.Π.Ο. και Ε.Ο.Κ. δεν κάνουν καλά την δουλειά τους. Βέβαια, για το Μπάσκετ υπάρχει το Χάλκινο μετάλλιο του περασμένου Πανευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Ωστόσο, μια επιτυχία μπορεί να έρθει και συγκυριακά (όπως και μια αποτυχία) ακόμη και αν η Ομοσπονδία δεν κάνει σωστά την δουλειά της.
Το Χάλκινο σε Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα μετά από 16 χρόνια φαίνεται εκ πρώτης όψεως επιτυχία. Όμως, όποιος θυμάται την εξέλιξη του αγώνα με την Φινλανδία δεν μπορεί παρά να είναι ανικανοποίητος από τον τρόπο που ήρθε η νίκη. Παραλίγο η Εθνική να πάθει ένα ιστορικών διαστάσεων κάζο.
Ενδεχομένως κάποιοι θα ισχυριστούν πως η μόνιμη διεκδίκηση της Ευρωλίγκας και η (με τον τρόπο που τελικά αυτή ήρθε) κατάκτηση της από τον Γαύρο είναι ένδειξη ότι το Ελληνικό Μπάσκετ δεν διέρχεται κρίση. Αυτός ο ισχυρισμός είναι όχι μόνο λάθος αλλά και παραπλανητικός καθώς θέτει ως μέτρο σύγκρισης τις ομάδες των «αιωνίων» στις οποίες οι Έλληνες παίκτες (και ο ρόλος τους) είναι μειοψηφία.
Έτσι μας απομένει ως μέτρο σύγκρισης η εικόνα της Εθνικής Ομάδας, η οποία τις προηγούμενες μέρες κατάφερε να χάσει 2 φορές (μια εκτός και μια εντός) κινδυνεύοντας ν’ αποκλειστεί από το επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο. Δεν είναι τόσο οι ήττες (καθώς όλοι μπορούν να χάσουν απ’ όλους) αλλά η εικόνα της. Μια εικόνα παικτών κουρασμένων ψυχολογικά και ενός προπονητή που δεν μπορεί να κάνει κάτι για να την αλλάξει. Η Εθνική Ομάδα πήγε στα παιχνίδια με Ρουμανία και Πορτογαλία εντελώς απροετοίμαστη.
Δεδομένης της τοξικότητας στις σχέσεις των «αιωνίων» το «μάρμαρο πληρώνουν» τόσο οι παίκτες (που δεν καλούνται) όσο και η Διοίκηση και φυσικά ο Σπανούλης. Σε κάθε περίπτωση το ζήτημα παραμένει:
Η Εθνική Ομάδα αντιμετωπίζει πρόβλημα στελέχωσης το οποίο τα επόμενα χρόνια και θα χειροτερεύει. Το «Αναπτυξιακό Πρόγραμμα» της δεν έχει παράξει παίκτες για την Εθνική Ανδρών και είναι αμφίβολο αν αυτό θα συμβεί στο κοντινό μέλλον. Επιπλέον, η παρουσία του Λιόλιου στην θέση του Προέδρου της Ομοσπονδίας (ο οποίος εκτός απροόπτου θα καθαιρεθεί σύντομα) διόλου δεν βοηθά την εκτόνωση της πίεσης που ασκείται στην Εθνική Ομάδα.
Ανεξάρτητα της πρόκρισης στο Παγκόσμιο Κύπελλο (μέσω της Β’ Φάσης) αν δεν αλλάξει κάτι σύντομα όλα όσα περιγράφηκαν παραπάνω αποτελούν τη συνταγή της καταστροφής και της απαξίωσης του Ελληνικού Μπάσκετ. Μιας απαξίωσης που αν προσθέσουμε και τα όσα γίνονται στους αγώνες των «αιωνίων» είναι γενική. Αλλά γι’ αυτό προσεχώς…
07 Ιούλη 2026
«πουθενάδες».
