Είναι προφανές ότι ο Α. Τσίπρας δεν θα μπορούσε να επιλέξει πιο ταιριαστή μέρα. Αφού θα έχανε που θα έχανε την στήριξη καμιάς 40ριάς Βουλευτών (τελικά μετά την μεταστροφή Μιχελογιαννάκη περιορίστηκαν σε 38 και μια αγνοούμενη) δεν θα μπορούσε να επιλέξει «τυχαία»(;) καλύτερη μέρα. Έτσι ακόμη και αν ο ίδιος δεν τους θεωρεί «αποστάτες» και δεν προβεί τελικά σε πειθαρχικά εναντίον τους μέτρα, θα τους μείνει η «ρετσινιά». Βέβαια γεννάται το ερώτημα ποιός αποστάτησε και από που. Αποστάτησε ο Τσίπρας και όσοι ψήφισαν «ΝΑΙ» από το πρόγραμμα και τις θέσεις του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ή αποστάτησαν (από την κυβέρνηση) όσοι ψήφισαν «ΟΧΙ», «ΠΑΡΩΝ» και η μια που κρυβόταν (ή ήταν στην τουαλέτα); Προφανώς η απάντηση αφορά κυρίως (αν όχι αποκλειστικά) τα μέλη και τους ψηφοφόρους του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Ωστόσο υπάρχει και ένα πιό κρίσιμο θέμα σε σχέση με την ψηφοφορία της 15ης Ιούλη για το «Θεσμόνιο».
Η ιστορία διδάσκει ότι όταν αποστατούν πολλοί βουλευτές μαζί (39 το 2015, 45 το 1965) συμβαίνουν 2 τινά:
- Πέφτει η κυβέρνηση αυτομάτως (ακόμα και αν προσπαθεί με μισόλογα να μην το πραδεχτεί και δεν την πιέζει η αντιπολίτευση).
- Οι διάδοχες κυβερνήσεις οι οποίες σχηματίζονται μέχρι την διενέργεια των επόμενων εκλογών είναι ασθενικές και εύθραυστες, ενώ όταν το απαιτούν οι καιροί οδηγούν τελικά σε «εκτρποπές» (προνουτσιαμέντα) όπως αυτή του Απρίλη του 1967.
Σημείωση Ν.1: Η χρονική διαφορά των δυο αποστασιών είναι 50 χρόνια ακριβώς.
Σημείωση Ν.2: Η κυβερνητική πλειοψηφία το 1965 ήταν 171 το 2015 ήταν 162. Όχι και μεγάλη διαφορά, δεν νομίζετε;
Κατά τ’ άλλα από την συζήτηση στην Βουλή δεν χρειάζεται παρά να κρατήσουμε ότι ο Πρωθυπουργός και οι Υπουργοί της Κυβέρνησης (πλήν Τσακαλώτου) μίλησαν περισσότερο σε προεκλογικό ύφος επιτιθέμενοι εναντίον της Ν.Δ. και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (που ήταν η προηγούμενη κυβέρνηση) γιατί δεν μπορούσαν ν’ αντέξουν τόση «συναίνεση». Όπου δε δεν φτουρούσαν τα επιχειρήματα, στόχευαν κατευθείαν στο συναίσθημα («Θα είναι καλύτερα τα πράγματα με ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στην κυβέρνηση παρά με οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση»).
Το μόνο άξιο λόγου ήταν η τοποθέτηση του βουλευτή των ΑΝ.ΕΛ. Δ. Καμμένου, η οποία θ’ αποτελέσει κομμάτι του επόμενου κειμένου μας της σειράς «ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ».
Υ.Γ.1. Οι Αμερικανοί ανησυχούν για το κλίμα αναταραχής στη Ευρώπη (βλέπε εδώ). Την ίδια ανησυχία εξέφρασαν και στην αρχή της κρίσης (όταν αυτή μεταφέρθηκε στην Ευρώπη) και μάλιστα εξ’ αιτίας των ανησυχιών τους είχαν εκπαιδευτεί Ν.Α.Τ.Οικές μονάδες των χωρών μελών για ν’ αντιμετωπίσουν αναταραχές μέσα στον αστικό ιστό (οδοφράγματα κ.λ.π.). Τελικά κανένα παληό σχέδιο δεν πάει χαμένο. Το μόνο που δεν έχουμε δεί ακόμα είναι κυβέρνηση Τσίπρα (και όχι ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) να διασώζεται από την επέμβαση «δύναμης ταχείας επέμβασης του Ν.Α.Τ.Ο.» (η οποία θ’ αποτελείται κυρίως από Αμερικανούς άντε και μερικούς Έλληνες) που θα επέμβει για ν’ αποκαταστήσει την «διασαλεφθείσα τάξη». Άλλωστε έχουμε πλέον και στην Ελλάδα φυστικοβούτυρο, οπότε τα «παιδιά» θα νιοιώσουν σαν το σπίτι τους. Άσε που είμαστε και φιλόξενοι. Ίσως γι’ αυτό να ευχαρίστησε ο Δραγασάκης από ραδιοφώνου τους Αμερικανούς και ειδικά τον Ομπάμα. Τώρα αν σε κάποιους μεγαλύτερους που έχουν διαβάσει και Ιστορία (για τον Αλέξη δεν παίρνω όρκο) αυτό θυμίζει την «Κόκκινη Προβιά» μάλλον πρόκειται για «σύμπτωση». Ή μήπως όχι;
Υ.Γ.2. ΟΙ ΣΥ.ΡΙΖ.Αίοι θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί με όσα λένε στην Βουλή (τα οποία και έχουν μεγαλύτερη σημασία για τους «απέξω») γιατί κάποια στιγμή θα τα πληρώσουν και αυτοί (αδιάφορο) αλλά κυρίως η Χώρα. Έτσι φράσεις όπως «πραξικόπημα», «εκβιασμός» και άλλες θα πρέπει να «ζυγίζονται» και να «μετρώνται» πολύ πριν εκστομιθούν.
20 Ιούλη 2015
παρατηρητής 1.
