Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ Κ.Κ.Ε., ΤΗΣ ΛΑ.Ε. ΚΑΙ ΤΗΣ Χ.Α. ΚΑΙ Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥΣ.

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ Κ.Κ.Ε., ΤΗΣ ΛΑ.Ε. ΚΑΙ ΤΗΣ Χ.Α. ΚΑΙ Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥΣ.

(Ζητώ συγγνώμη για το ιδιαίτερα εκτεταμένο κείμενο που ακολουθεί αλλά δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς ειδικά αν στόχος ήταν η αρτιότητα και αντικειμενικότητα του. Καλή δύναμη με το διάβασμα.).

Ζητούμενο κάθε εκλογικής αναμέτρησης υποτίθεται ότι είναι η αντιπαράθεση πάνω στα προγράμματα των κομμάτων και ειδικά αυτών που διεκδικούν την εξουσία. Υποτίθεται ότι τα κόμματα εξουσίας θα πρέπει να είναι σε θέση να έχουν καταλήξει σε συγκεκριμένα κοστολογημένα μέτρα τα οποία θα πρέπει να μπορούν να εφαρμόσουν από την επόμενη κιόλας μέρα. Ωστόσο αξία δεν έχουν μόνο οι προγραμματικές θέσεις των κομμάτων εξουσίας αλλά και αυτές των μικρότερων κομμάτων, τα οποία ακόμη και αν δεν μπορούν να καταλήξουν σε πλήρως κοστολογημένα μέτρα μπορούν όμως να διατυπώσουν τις σκέψεις τους για τον τρόπο λειτουργίας της οικονομίας. Ειδικά σ’ αυτή την αναμέτρηση που ολοκληρώνεται την ερχόμενη Κυριακή 20 Σεπτέμβρη οι θέσεις των μικρότερων κομμάτων έχουν ίσως μεγαλύτερη αξία απ’ αυτές των κομμάτων εξουσίας.

Στο τριχοτομημένο κείμενο που ακολουθεί θα παρουσιάσουμε τις θέσεις για την οικονομία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, της ΛΑϊκής Ενότητας και της Χρυσής Αυγής. Προκαταβολικά σας λέμε ότι το ενδιαφέρον βρίσκεται περισσότερο εκεί που δεν το περιμένετε. Πρέπει όμως κατά την ανάγνωση του κειμένου που ακολουθεί να έχετε υπ’ όψη σας δυο πράγματα:

  • Δεν φτάνει η σωστή γενική διατύπωση μιας λύσης. Πρέπει να συνοδεύεται από την πλήρη περιγραφή του τρόπου, των επιπτώσεων της εφαρμογής της, όπως επίσης και των μέσων. Όταν αυτά παραλείπονται αυτό γίνεται προφανώς γιατί το κόμμα θέλει να παραπλανήσει τους ψηφοφόρους.
  • Η αντιγραφή των προτεινόμενων λύσεων από πανεπιστημιακά συγγράμματα ή/και βιβλία οικονομολόγων το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να προσδώσει μια ψευδή (στις περισσότερες περιπτώσεις) ευφορία. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι η εφαρμογή οποιουδήποτε οικονομικού και κοινωνικού μέτρου πρέπει να συνεκτιμάται με την φάση του οικονομικού κύκλου την οποία διανύουμε εκείνη την περίοδο. Αν αυτό δεν γίνει υπάρχει ο κίνδυνος από τη μια το μέτρο ν’ αποτύχει και από την άλλη να επιβαρυνθεί δυσανάλογα ο Κρατικός Προϋπολογισμός και να την «πληρώσουν» περισσότεροι απ’ όσους ωφελήθηκαν από το μέτρο.

Το πρώτο κατά σειρά κείμενο αφορά τις θέσεις για την οικονομία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (Κ.Κ.Ε.), το δεύτερο της ΛΑϊκής Ενότητας (ΛΑ.Ε.) και το τρίτο της Χρυσής Αυγής (Χ.Α). Η αναφορά μας γίνεται μόνο σε όσα περιέχονται στα κομματικά κείμενα τα οποία αλιεύσαμε και των οποίων τους συνδέσμους παραθέτουμε στην αντίστοιχη κάθε φορά παράγραφο.

 

Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (Κ.Κ.Ε.).

Η κεντρική ιδέα της οικονομικής πρότασης του Κ.Κ.Ε. είναι ότι η αλλαγή της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής (η οποία θα επέλθει μετά την κατάκτηση της εξουσίας) σε συνδυασμό με την Κεντρική Διεύθυνση της Οικονομίας είναι αρκετή για την δημιουργία της «Λαϊκής Οικονομίας» η οποία φυσικά δεν θα έχει τις ίδιες παθογένειες με την Καπιταλιστική και θα είναι σχεδιασμένη να καλύπτει τις ανάγκες του Λαού. Δυστυχώς ο όρος «Λαϊκή Οικονομία» δεν ορίζεται σε κανένα κείμενο του Κ.Κ.Ε. οπότε συμπεραίνουμε ότι πρόκειται για ταυτολογία και πως με τον όρο αυτό υπονοείται η Οικονομία όπως την οραματίζεται το Κ.Κ.Ε. σε αντιδιαστολή με την Καπιταλιστική.

Το κείμενο το οποίο επιλέξαμε να παρουσιάσουμε και να σχολιάσουμε είναι «Το Πρόγραμμα του Κ.Κ.Ε.» όπως ψηφίστηκε στο 19ο Συνέδριο του και συγκεκριμένα τα κεφάλαια 7 και 8 (συμπεριλαμβανομένου και του Προλόγου). Συγκεκριμένα το 7ο κεφάλαιο με τίτλο: «Ο σοσιαλισμός ως πρώτη, κατώτερη βαθμίδα του κομμουνισμού» είναι και το πλέον ενδιαφέρον. Σ’ αυτό περιγράφονται οι αναγκαίες δράσεις ανά τομέα οικονομικής δραστηριότητας. Σημειώνουμε πως οι υπογραμμίσεις που υπάρχουν παρακάτω είναι δικές μας. Συγκεκριμένα:

  • Κεντρική θέση είναι ότι με τον Κεντρικό Σχεδιασμό εξαλείφεται η ανεργία, η εργασιακή ανασφάλεια, αυξάνεται ο ελεύθερος χρόνος, ώστε, εκτός των άλλων, ο εργαζόμενος λαός να έχει δυνατότητα να μετέχει ενεργά και να ασκεί τον εργατικό έλεγχο, να διασφαλίζεται ο χαρακτήρας της εργατικής εξουσίας.
  • Κοινωνικοποιούνται παντού τα μέσα παραγωγής.
  • Κοινωνικοποιούνται οι καπιταλιστικές αγροτικές εκμεταλλεύσεις.
  • Καταργείται η ατομική ιδιοκτησία και η οικονομική δραστηριότητα σε εκπαίδευση, Υγεία-Πρόνοια, Πολιτισμό και Αθλητισμό και στα Μ.Μ.Ε. Τα προηγούμενα οργανώνονται ως κοινωνικές υπηρεσίες.
  • Η βιομηχανική και το μεγαλύτερο μέρος της αγροτικής παραγωγής πραγματοποιούνται με σχέσεις κοινωνικής ιδιοκτησίας, Κεντρικού Σχεδιασμού, εργατικού ελέγχου σε όλη την κλίμακα διεύθυνσης-διοίκησης.
  • Η εργατική δύναμη παύει να είναι εμπόρευμα. Απαγορεύεται η χρήση της μισθωτής εργασίας από τους ακόμα κατέχοντες μεμονωμένα μέσα παραγωγής σε κλάδους που δεν υφίσταται υποχρεωτική κοινωνικοποίηση π.χ. βιοτεχνία, αγροτική παραγωγή και αλλού.
  • Ο Κεντρικός Σχεδιασμός εντάσσει την εργατική δύναμη, τα μέσα παραγωγής τις πρώτες και άλλες βοηθητικές ύλες και πόρους, στην οργάνωση της παραγωγής, των κοινωνικών και διοικητικών υπηρεσιών.
  • Η παραγωγή, επεξεργασία, συλλογή, αποθήκευση και διανομή της αγροτικής παραγωγής γίνεται μέσω κρατικών μονάδων, ενώ προωθείται ο αγροτικός παραγωγικός συνεταιρισμός ως το κατ’ εξοχήν παραγωγικό μοντέλο, ο οποίος έχει το δικαίωμα χρήσης της κοινωνικοποιημένης γής.
  • Ο καταμερισμός της εργασίας στα κοινωνικοποιημένα μέσα παραγωγής γίνεται με βάση τον κεντρικό Σχεδιασμό.
  • Ο Κεντρικός Σχεδιασμός δίνει προτεραιότητα στην παραγωγή των μέσων παραγωγής.        
  • Η εξόρυξη των ορυκτών πρώτων υλών θα συνδυαστεί με την βιομηχανική επεξεργασία τους με στόχο την μείωση της εξάρτησης από το εξωτερικό εμπόριο.
  • Η αγροτική παραγωγή θα στηριχτεί στην εγχώρια παραγωγή αγροτικών εφοδίων.
  • Η παραγωγή φαρμάκων, υγειονομικού και βιοιατρικού υλικού θα γίνεται από το Κράτος με την επιδίωξη να υπάρχει η μεγαλύτερη δυνατή αυτάρκεια.
  • Ο τομέας των κατασκευών σε συνεργασία με την εγχώρια βιομηχανία θα τεθούν στην εξυπηρέτηση των λαϊκών στεγαστικών αναγκών.
  • Κρατικοί οργανισμοί, Α.Ε.Ι., ιδρύματα κ.λπ. οργανώνουν την επιστημονική έρευνα με στόχο την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών.
  • Διαμορφώνονται κρατικές υποδομές που θα εξυπηρετούν ανάγκες οι οποίες τώρα καλύπτονται από το ατομικό και οικογενειακό νοικοκυριό. Διαμορφώνονται προνοιακά ιδρύματα-υποδομές υψηλού επιπέδου.
  • Παρέχεται δημόσια δωρεάν παιδεία σε όλες τις βαθμίδες, καθώς και δημόσια δωρεάν επαγγελματική εκπαίδευση μετά την βασική.
  • Διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις για την ανάπτυξη της σοσιαλιστικής πολιτιστικής δημιουργίας.
  • Καθιερώνεται αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν σύστημα Υγείας-Πρόνοιας.
  • Αλλάζει ο ρόλος και η λειτουργία της Τράπεζας της Ελλάδας η οποία αποκτά ρόλο στην άσκηση της γενικής κοινωνικής λογιστικής και καθίσταται όργανο του Κεντρικού Σχεδιασμού. Η Τράπεζα της Ελλάδας ελέγχει τις διεθνείς συναλλαγές, ρυθμίζει τ’ αποθέματα του χρυσού ή άλλου εμπορεύματος που έχει τη λειτουργία παγκόσμιου χρήματος ή άλλου γενικού αποθεματικού.  
  • Η ανάπτυξη του Κεντρικού Σχεδιασμού και η επέκταση της κοινωνικής ιδιοκτησίας σε όλους τους τομείς καθιστά περιττό το χρήμα, όχι μόνο στο περιεχόμενο αλλά και στη μορφή.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η λειτουργία του Κεντρικού Σχεδιασμού κατά κλάδο. Συγκεκριμένα σύμφωνα με το Πρόγραμμα που ψήφισε το 19ο Συνέδριο:

Ο Κεντρικός Σχεδιασμός οργανώνεται κατά κλάδο, μέσω ενιαίου κρατικού φορέα, διακλαδωμένου περιφερειακά και κατά κατηγορία. Οι στόχοι του ανά κλάδο είναι:

  • Στην Ενέργεια αναπτύσσονται υποδομές για την μείωση της ενεργειακής εξάρτησης της Ελλάδας, εξασφάλιση επαρκούς και φθηνής λαϊκής κατανάλωσης, προστασία της δημόσιας υγείας και του περιβάλλοντος.
  • Στις Μεταφορές δίνεται προτεραιότητα στις μαζικές μεταφορές με έμφαση στις χερσαίες σταθερής τροχιάς (σιδηροδρομικές) για την ηπειρωτική Ελλάδα και τις ακτοπλοϊκές για την νησιωτική. Τα δίκτυα σχεδιάζονται με βάση την διασυνδεδεμένη και συμπληρωματική λειτουργία τους με στόχο την γρήγορη και φθηνή μετακίνηση προσώπων και προϊόντων και την εξάλειψη της περιφερειακής ανισομετρίας.
  • Στην Μεταποίηση και την Εξορυκτική Βιομηχανία δίνεται έμφαση στην παραγωγή μέσων παραγωγής.
  • Στις Επικοινωνίες και την Πληροφορική αξιοποιούνται οι τεχνολογικές δυνατότητες για την αναβάθμιση της παραγωγικής διαδικασίας. Ιεραρχείται η κατασκευή και αναβάθμιση των σχετικών έργων υποδομής. Διασφαλίζεται η φθηνή, ταχεία, ασφαλής, και καθολική πρόσβαση στην επικοινωνία, την ενημέρωση και την ψυχαγωγία.
  • Στον Χωροταξικό σχεδιασμό και τις Κατασκευές ο σχεδιασμός λαμβάνει υπ’ όψη τα αποτελέσματα ερευνών για τις νέες ανάγκες, την εκπόνηση κανονισμών και προδιαγραφών, καθώς και εθνικού σχεδίου για την διαχείριση αποβλήτων, ολοκληρωμένης διαχείρισης των υδάτινων πόρων με κριτήριο την λαϊκή ευημερία και την διαμόρφωση πόλεων φιλικών στον άνθρωπο.      

Το 8ο κεφάλαιο με τίτλο: «Η ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών» είναι μεν συμπληρωματικό του 7ου αλλά δεν περιέχει κάτι χρήσιμο για την παρούσα παρουσίαση και γι’ αυτό δεν θ’ ασχοληθούμε με το περιεχόμενο του.

Όλα τα παραπάνω συνιστούν ένα αρκετά συνεκτικό και περιεκτικό οικονομικό πρόγραμμα το οποίο μένει να εξειδικευτεί περαιτέρω αν και όταν χρειαστεί. Θα ήταν άσκοπο και άχρηστο να σχολιάσουμε κάθε θέση πολλές από τις οποίες θα μπορούσαν να περιληφθούν (και ενδεχομένως περιλαμβάνονται) και στα προγράμματα των υπολοίπων κομμάτων π.χ. με τους στόχους που τίθενται στον τομέα της Ενέργειας. Για τους σκοπούς του σημερινού μας κειμένου θα περιοριστούμε μόνο σε όσες από αυτές υπογραμμίσαμε.

Η πρώτη ενδιαφέρουσα θέση είναι ότι όταν το Κ.Κ.Ε. πάρει την εξουσία η «εργατική δύναμη παύει να είναι εμπόρευμα» προφανώς επειδή απαγορεύεται η μισθωτή εργασία. Η θέση αυτή είναι αστήρικτη και για τον λόγο αυτόν λάθος. Αυτό προκύπτει αβίαστα από τα παρακάτω:

  • Μισθός είναι οποιαδήποτε παροχή προς τον εργαζόμενο είτε αυτή είναι χρηματική είτε σε είδος. Την παραδοχή αυτή κάνει η εργατική νομοθεσία ήδη από την δεκαετία του ’20. Συνεπώς η μισθωτή εργασία εμφανίστηκε ήδη από την αυγή του χρόνου. Ο Όμηρος μιλά για καλλιέργεια χωραφιών με αντάλλαγμα μέρος της σοδειάς. Περαιτέρω ο μισθός κατά τους νεότερους μαρξιστές οικονομολόγους δεν αποτελεί αμοιβή για προσφερόμενες υπηρεσίες από υτούς, αλλά αντιπροσωπεύει το κόστος που αυτοί πρέπει να δαπανήσουν για να συντηρήσουν την εργατική τους δύναμη. Το κόστος αυτό αφορά την τροφή, την στέγαση, την ένδυση και υπόδυση, την ψυχαγωγία κ.λ.π.
  • Με την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής δεν αλλάζει ούτε η ουσία ούτε ο τύπος των εργασιακών σχέσεων. Το μόνο που έχει αλλάξει είναι ο εργοδότης ο οποίος πλέον είναι το Κράτος/Κοινωνία.
  • Για να πσύσει να είναι η εργατική δύναμη εμπόρευμα θα πρέπει να μετανληθούμε όλοι σε ιδιοπαραγωγούς οι οποίοι αυτοκαταναλώνουν και δεν ανταλλάσσουν τα προϊόντα της εργασίας τους με χρήματα ή άλλα εμπορεύματα. Στο κάτω-κάτω και η «επιχειρηματική αμοιβή» σε χρήμα ή/και είδος των «ελεύθερων επαγγελματιών» (αυτών που κατέχουν οι ίδιοι τα μέσα παραγωγής τους) είναι και αυτή μισθός, εφ’ όσον είναι το προϊόν της πώλησης των προϊόντων και υπηρεσιών τους.

«...με στόχο την μείωση της εξάρτησης από το εξωτερικό εμπόριο.». Προφανώς μια «λαϊκή οικονομία» με τα χαρακτηριστικά τα οποία θέλει να της προσδώσει το Κ.Κ.Ε. αναγκαστικά θα περιοριστεί σε όσα η ίδια παράγει μειώνοντας στο ελάχιστο την εξάρτηση της από το διεθνές εμπόριο, με μόνη εξαίρεση την διακρατική ανταλλαγή εμπορευμάτων (κλήρινγκ). Η στάση αυτή είναι απαραίτητη τόσο από οικονομικής όσο και από πολιτικής πλευράς. Από οικονομικής επειδή το νόμισμα της Χώρας θα είναι σε σχέση με τα «σκληρά» νομίσματα που χρησιμοποιούνται στο διεθνές εμπόριο «καρυδότσουφλο» με πολύ μικρή ανταλλακτική αξία και γι’ αυτό θ’ απαιτούνται τεράστιες ποσότητες του (ή εναλλακτικά από εμπορεύματα/πρώτες ύλες μεγάλης αξίας) για την διεξαγωγή των διεθνών εμπορικών συναλλαγών.

Από πολιτικής άποψης είναι αναγκαία γιατί μέσω του διεθνούς εμπορίου και των εισαγωγών η κοινωνία «εκτίθεται» σε εξωτερικές επιδράσεις οι οποίες στην περίπτωση μας θα έχουν αποσταθεροποιητικά αποτελέσματα. Ωστόσο αν αυτά μπορούν εν μέρει ν’ αντιμετωπιστούν μέσω της μείωσης του εξωτερικού εμπορίου, είναι δύσκολο όμως ν’ αντιμετωπιστούν όταν πρόκειται για τηλεοπτικά προγράμματα και κινηματογραφικές ή/και μουσικές παραγωγές.  

«Η Τράπεζα της Ελλάδας..., ρυθμίζει τ’ αποθέματα του χρυσού ή άλλου εμπορεύματος που έχει τη λειτουργία παγκόσμιου χρήματος ή άλλου γενικού αποθεματικού.». Το ενδιαφέρον με την θέση αυτή είναι ότι η Τράπεζα της Ελλάδας ρυθμίζει τ’ αποθέματα του χρυσού ή άλλου εμπορεύματος που λειτουργεί ως παγκόσμιο χρήμα ή άλλου γενικού ποθεματικού. Αυτό σημαίνει ότι η Χώρα θα έχει (ή θα προσπαθήσει) ευρύτερες διεθνείς ανταλλαγές στις οποίες απαιτείται η χρήση «παγκόσμιου χρήματος ή άλλου γενικού αποθεματικού». Βέβαια η ύπαρξη αποθεμάτων χρυσού εκτός από το εμπόριο είναι απαραίτητη εκτός από το διεθνές εμπόριο τόσο για την κάλυψη της νομισματικής κυκλοφορίας (το οποίο για λόγους που θα εξηγήσουμε αμέσως μετά δεν ισχύει στην περίπτωση μας), όσο και για την αντιμετώπιση έκτακτων καταστροφών ή μεγάλων αναγκών (π.χ. πόλεμος). Το ενδιαφέρον με την θέση αυτή είναι ότι εκτός και αν στην περίπτωση του χρυσού μιλάμε για την παραγωγή της Χαλκιδικής, η θησαύριση του (ή οποιουδήποτε άλλου εμπορεύματος έχει την ίδια λειτουργία) θα γίνεται σε βάρος της ικανοποίησης των λαϊκών αναγκών και ενδέχεται ν’ ασκήσει πιέσεις στο επίπεδο διαβίωσης, ακριβώς επειδή οι ποσότητες χρυσού ή οποιουδήποτε άλλου εμπορεύματος με την ίδια λειτουργία θα πρέπει να εξοικονομηθούν από κάπου αλλού. Το πράγμα γίνεται ξεκάθαρο αν σκεφτούμε πως τόσο ο χρυσός όσο και οτιδήποτε άλλο μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη θέση του πρέπει να είναι σχετικά σπάνιο για να έχει τέτοια αξία που να το κάνει να λειτουργεί ως γενικό αποθεματικό.

«Η ανάπτυξη του Κεντρικού Σχεδιασμού και η επέκταση της κοινωνικής ιδιοκτησίας σε όλους τους τομείς καθιστά περιττό το χρήμα, όχι μόνο στο περιεχόμενο αλλά και στη μορφή.». Η θέση αυτή είναι από θεωρητικής άποψης αναμενόμενη και απόλυτα σωστή, η δε διατύπωση της θαρραλέα. Το χρήμα ως μέσο συναλλαγών θα είναι στις νέες συνθήκες περιττό για τους παρακάτω λόγους:

  • Η «πληρωμή» των υπαλλήλων και εργατών θα γίνεται με την παροχή σ’ αυτούς συγκεκριμένων ποσοτήτων αγαθών για την κάλυψη των αναγκών τους. Προφανώς μιλάμε για ένα σύστημα «παροχών με δελτίο» όσο και αν αυτό ξυπνά άσχημες μνήμες (π.χ. Κατοχή).
  • Στον νέο τρόπο λειτουργίας της αγοράς το χρήμα θα έχει μηδενική αξία τός στην εσωτερική όσο και στην διεθνή αγορά. Δεδομένης της κοινωνικής ιδιοκτησίας το χρήμα δεν θα μπορεί ν’ αγοράζει πρακτικά τίποτα απ’ αυτά που αγοράζει σήμερα (π.χ. ακίνητα), ενώ ακόμη και αν απαιτείται για την απόκτηση κάποιων αγαθών (π.χ. αυτοκινήτων εγχώρια παραγώμενων) αυτά θα πωλούνται σε τιμές αυστηρά καθορισμένες από το κράτος.
  • Δεδομένης της κοινωνικοποίησης της ιδιοκτησίας και των μέσων παραγωγής η συσσώρευση του χρήματος ως δείκτης κοινωνικής και οικονομικής επιτυχίας παύει να έχει νόημα, ενώ ακόμη και αν κάποιος έχει στην κατοχή του δισεκατομμύρια «Νέων Δραχμών» αυτές στο εξωτερικό θα έχουν μηδαμινή αξία.

Προσοχή όμως! Το γεγονός ότι το χρήμα καθίσταται στις νέες συνθήκες περιττό τόσο στο περιεχόμενο όσο και στη μορφή δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν άλλα αγαθά/προϊόντα τα οποία στις νέες συνθήκες θ’ αντικατστήσουν το «χρήμα». Σε μια αγορά κλειστή στις εισαγωγές αυτό είναι όχι μόνο πιθανό αλλά νομοτελειακά σίγουρο να συμβεί. Μιλάμε για την γνωστή σ’ όλους μας «μαύρη αγορά» η οποία δρα αποστσθεροποιητικά τόσο από οικονομικής όσο και από κοινωνικής άποψης και έχει καάνει την εμφάνιση της σ’ όλες τις εποχές και τα καθεστώτα.

 

ΛΑϊκή Ενότητα (ΛΑ.Ε.)

Το νεοϊδρυθέν κόμμα έχει να παρουσιάσει στην ιστοσελίδα www.iskra.gr μια σειρά από κείμενα τα οποία και θα παρουσιάσουμε παρακάτω. Τα κείμενα αυτά αποτελούν τον φάκελο «ΚΕΙΜΕΝΑ ΠΟΥ ΑΠΑΝΤΟΥΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ» και αφορούν τα εξής θέματα:

  • Το Εθνικό Νόμισμα.
  • Τις Καταθέσεις.
  • Την Παραγωγική βάση.
  • Την Έξοδο από την Ε.Ε.
  • Την έξοδο από το Ευρώ.
  • Το Πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης.
  • Την «Καλή» πτώχευση.
  • Τις Αλήθειες και τα ψέματα για την πτώχευση.

Προτού παρουσιάσουμε/σχολιάσουμε καθένα από τα κείμενα αυτά να σημειώσουμε ότι το πλήθος των κειμένων δεν είναι σώνει και καλά ενδεικτικό της σημασίας και της αξίας τους. Επίσης πρέπει να έχετε υπ’ όψη σας ότι τα κείμενα αυτά αποτελούν όχι μια διατριβή αλλά κείμενα πολιτικού κόμματος το οποίο κατεβαίνει στις εκλογές και για τον λόγο αυτό είναι σε κάποια σημεία γενικόλογα ή/και αόριστα.

Το πρώτο κείμενο τιτλοφορείται «Τι σημαίνει «Εθνικό Νόμισμα» και γιατί έχει κρίσιμη σημασία μια νέα Εθνική Προοδευτική Νομισματική Πολιτική;». Στο κείμενο αυτό περιέχεται όλη η επιχειρηματολογία για την επιστροφή στην «Νέα Δραχμή». Το κείμενο αυτό έχει κάποια ενδιαφέροντα σημεία αλλά στο σύνολο του δεν αντέχει σε κριτική. Οι πρώτες πέντε παρατηρήσεις θα μπορούσαν άνετα να συμπεριληφθούν σε δύο-τρείς το πολύ, ειδικά όταν κάποιες από αυτές επαναλαμβάνονται. Οι παρατηρήσεις αυτές αφορούν τα πλεονεκτήματα της εξόδου από το Ευρώ σε σχέση με την ίδρυση μιας νέας Τράπεζας της Ελλάδας.

Το σημαντικότερο σημείο του κειμένου είναι η έκτη παρατήρηση στην οποία γίνεται λόγος για «μια γενναία υποτίμηση του Εθνικού Νομίσματος» η οποία θα ήταν μέχρι 50% (σε σχέση με ποιά ισοτιμία; Αυτή του 1/340,75;). στη νσυνέχεια διατυπώνεται η καινοφανής θέση ότι:

«Κι αυτό διότι μια γενναία υποτίμηση του νέου μας εθνικού νομίσματος θα ενίσχυε σημαντικά την εγχώρια παραγωγική βάση - και ιδιαίτερα τις εξαγωγές – και επομένως την απασχόληση. Ταυτόχρονα, αυτή η μεγάλη υποτίμηση θα συγκρατούσε τους μισθούς, θα ενίσχυε τα εισοδήματα, θα αποδυνάμωνε σημαντικά τις εισαγωγές και θα τόνωνε σημαντικά το τουριστικό ρεύμα προς τη χώρα!».

Και όλα αυτά χωρίς καμία προηγούμενη προετοιμασία και αναπρογραμματισμό της παραγωγικής βάσης της Χώρας. Έτσι απλά.

Τέλος διατυπώνονται και οι θέσεις για την στάση πληρωμών και την διαγραφή του χρέους και τον πληθωρισμό:

«Η στάση πληρωμών για τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους θα αντιμετωπίσει σε μεγάλο βαθμό την ανατίμηση του χρέους από το νέο, υποτιμημένο νόμισμα, οι κίνδυνοι για φτηνή εξαγορά ελληνικών περιουσιακών στοιχείων από το εξωτερικό θα εξουδετερωθούν με τον έλεγχο στην κίνηση κεφαλαίων, οι φόβοι για αύξηση του πληθωρισμού λόγω ανατίμησης των εισαγωγών θα αντιμετωπιστούν με αυστηρό και ουσιαστικό έλεγχο των τιμών, ενώ σαφέστατα οι καταθέσεις θα είναι απόλυτα ασφαλισμένες στο νέο, εθνικό νόμισμα από το νέο δημόσιο – υπό κοινωνικό έλεγχο – τραπεζικό σύστημα!».

Βέβαια ο συντάκτης του κειμένου δεν αντιμετωπίζει ούτε ως ενδεχόμενο την δημιουργία «μαύρης αγοράς», ενώ αντιμετωπίζει την αύξηση των τιμών με την επιβολή «δελτίου τιμών» (ανατίμησης) την ίδια στιγμή που δεν θα υπάρξει ανατίμηση (αύξηση) του χρέους εξαιτίας της υποτίμησης μόνο και μόνο επειδή θα έχει ήδη διαγραφεί μονομερώς το μεγαλύτερο μέρος του!  

Το δεύτερο κείμενο έχει τίτλο «Η έξοδος από το Ευρώ και οι καταθέσεις των πολιτών!». Στο κείμενο αυτό γίνεται προσπάθεια να διασκεδαστούν οι φόβοι για την τύχη των καταθέσεων. Με το κείμενο αυτό γίνεται προσπάθεια να διασκεδαστούν οι φόβοι των πολιτών για τις καταθέσεις τους. Για τον λόγο αυτό χρησιμοποιούνται κάποια λογικοφανή αλλά ψευδή επιχειρήματα όπως:

  • Υπάρχουν χώρες της Ε.Ε. που έχουν το Εθνικό Νόμισμα τους και όχι μόνο δεν έχουν πάθει τίποτα αλλά και διανύουν την κρίση με αρκετά ηπιότερες συνέπειες από την Χώρα μας.

Αυτές οι χώρες δεν έχουν μπεί στο Ευρώ και γι’ αυτό δεν μπορούν ν’ αποτελέσουν παράδειγμα για την περίπτωση μας. Η Ελλάδα βίωσε ήδη ένα σοκ προσαρμογής όταν μπήκε στο Ευρώ. Στην περίπτωση που το εγκαταλείψει θα βιώσει ακόμη ένα. Απόροια του πρώτου σοκ ήταν η άνοδος των τιμών όλων των προϊόντων και των υπηρεσιών. Στην περίπτωση της εξόδου από το Ευρώ οι τιμές θ’ αυξηθούν εκ νέου ακριβώς λόγω της υποτίμησης του Εθνικού Νομίσματος έναντι του Ευρώ. Οι ηπιότερες συνέπειες της κρίσης στις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. που ακόμη έχουν το Εθνικό τους Νόμισμα εξηγείται από το γεγονός ότι αυτές οι χώρες είτε είχαν πριν τον σχηματισμό της Ευρωζώνης ήδη ανεπτυγμένη βιομηχανία και εμπόριο (Σουηδία, Δανία, Βρετανία) είτε είχαν ήδη υποστεί μειώσεις εισοδημάτων και ακραία φτώχεια όταν κατέρρευσε η Ε.Σ.Σ.Δ. (Τσεχία, Ρουμανία, Πολωνία, Ουγγαρία, Βουλγαρία, Κροατία) μ’ αποτέλεσμα να έχουν ήδη εφαρμόσει όσα καλούμαστε εμείς τώρα να εφαρμόσουμε.  

Είναι δεδομένη η «εθνικοποίηση των τραπεζών» και η «υποτίμηση» σε συνδυασμό πάντα με την «στάση πληρωμών», εφ’ όσον όμως οι τράπεζες θα κρατικοποιηθούν (Εθνικοποιηθούν) δεν θα υπάρχει κίνδυνος για τις καταθέσεις πολιτών και επιχειρήσεων. Επιπρόσθετα οι τράπεζες θα έχουν ανακεφαλαιωθεί από το Δημόσιο.

Στον φόβο ότι η Χώρα θ’ αγοραστεί από το εξωτερικό η απάντηση είναι απλή και την βιώνουμε ήδη: «έλεγχοι κεφαλαίων». Φυσικά οι έλεγχοι αυτοί πρέπει να είναι στενοί γιατί αλλιώς ακόμη και η μικρότερη ποσότητα σκληρού συναλλάγματος θα δώσει τροφή στην «μαύρη αγορά» όπως μπορούν να βεβαιώσουν ότι συνέβαινε στις πρώην «σοσιαλιστικές χώρες» όσοι τις είχαν επισκεφτεί.  

Το τρίτο κείμενο με τίτλο «Η έξοδος από το Ευρώ και η αδύνατη παραγωγική βάση της Χώρας» αποτελεί απλά μια επανάληψη όσων έχουν ήδη αναφερθεί στα προηγούμενα κείμενα.

Κατ’ αρχάς διατυπώνεται η θέση ότι το Ευρώ αποδυνάμωσε την παραγωγική βάση της Χώρας. Η απόδειξη της θέσης αυτής γίνεται με την επίκληση της αύξησης των ελλειμμάτων των ισοζυγιών τρεχουσών συναλλαγών και του εμπορικού ισοζυγίου. Ωστόσο αυτό θα ίσχυε μόνο στην περίπτωση που τα εγχώρια αγαθά γίνονταν εξαιτίας του Ευρώ (και μόνον) ακριβότερα από αντίστοιχα εισαγόμενα. Εισαγωγές ανταγωνιστικών των εγχώριων προϊόντων γίνονταν και στο παρελθόν επί Δραχμής. Η αποσάρθρωση της παραγωγικής βάσης δεν μπορεί ν’ αποδοθεί μόνο στο νόμισμα. Η προτίμηση «καλύτερης καριέρας» π.χ. στελέχους επιχείρησης και η απαρέσκεια των χειρονακτικών επαγγελμάτων των γονιών τους είναι εξίσου σημαντικές αιτίες για την αποσάρθρωση της αδύναμης παραγωγικής βάσης της Χώρας.

Η θέση ότι ο υπερβολικός δανεισμός οφείλεται στην υπερκατανάλωση των πιο εύπορων στρωμάτων είναι λανθασμένη. Ο υπερβολικός δανεισμός στον οποίο είχαν επιδοθεί όλα τα κράτη οφείλεται στις μειωμένες αποδόσεις των κεφαλαίων που τοποθετούνταν σε παραγωγικές επενδύσεις η συνέχιση της απόδοσης των οποίων απαιτούσε αύξηση της κατανάλωσης μέσω της αύξησης του διαθέσιμου εισοδήματος των μεσαίων και κατώτερων στρωμάτων. Ο υπερβολικός δανεισμός υπήρξε επειδή συνέφερε τους τραπεζίτες και όχι επειδή κατανάλωναν τα πιο εύπορα στρώματα (τα οποία έτσι κι αλλιώς μπορούσαν να το κάνουν και από μόνα τους). Εκτός αν εννοούμε ότι τα τελευταία χρόνια εντάχθηκαν στα εύπορα στρώματα πολλοί περισσότεροι οι οποίοι «υπό κανονικές συνθήκες» δεν ανήκουν σ’ αυτά.

Επαναλαμβάνεται η θέση ότι «η υποτίμηση θα βοηθήσει τις εξαγωγές». Την θέση αυτή την σχολιάσαμε και παραπάνω και δεν θα επανέλθουμε. Η θέση ότι «η αύξηση των τιμών των εισαγόμενων ειδών θα τονώσει την εγχώρια αγορά» είναι και από θεωρητικής άποψης λάθος. Αυτό θα συμβεί μόνον στα ανταγωνιστικά των ντόπιων προϊόντα. Στα προϊόντα τα οποία δεν παράγονται στην Χώρα μας π.χ. προϊόντα τεχνολογίας, ανταλλακτικά αυτοκινήτων η αύξηση των τιμών τους θα οδηγήσει στην πρόσκαιρη υποκατάσταση τους από προϊόντα αμφιβόλου ποιότητας τα οποία και μπορεί τελικά να είναι επικίνδυνα για τον καταναλωτή.

Η λύση για την μείωση τόσο του εμπορικού ισοζυγίου όσο και του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών είναι «η δραστική μείωση των εισαγωγών». Ωστόσο αναγνωρίζοντας το γεγονός ότι αυτές οι θέσεις είναι έωλες σπεύδουν να θέσουν την προϋπόθεση να υπάρξουν οι αναγκαίες πολιτικές: «…αρκεί να υπάρξουν πολιτικές που θα αναβαθμίσουν στη συνέχεια την τεχνολογική, οργανωτική και παραγωγική βάση της ελληνικής οικονομίας.». Βέβαια οι πολιτικές αυτές χρειάζονται χρόνο για ν’ αποδώσουν αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους Λαφαζάνη, Λαπαβίτσα & Σία.

Ακολουθούν δυο διαβεβαιώσεις. Η πρώτη έχει σχέση με την ύπαρξη του αναγκαίου για τις απολύτως απαραίτητες εισαγωγές συναλλάγματος (το οποίο θα προέρχεται από τις εξαγωγές, τον τουρισμό και τα εμβάσματα του εξωτερικού). Σχετικά με την διαβεβαίωση αυτή πρέπει να γίνουν τρία σχόλια:

  • Μόνον οι εξαγωγές σε πλούσια κράτη θ’ αποφέρουν συνάλλαγμα. Οι εξαγωγές σε κράτη όπως Βενεζουέλα, Αργεντινή κ.α. θα γίνονται με την τεχνική του συμψηφισμού/εκκαθάρισης (clearing).
  • Το τουριστικό συνάλλαγμα θ’ αυξηθεί σημαντικά αλλά όχι χωρίς κόστος. Η εισροή τουριστικού συναλλάγματος θα δράσει διαβρωτικά στους πληθυσμούς των τουριστικών περιοχών οι οποίοι θα έρχονται συχνότερα σε επαφή με ανθρώπους πιο εύπορους σε σχέση με τους δυό. Η επαφή αυτή θα ενισχύσει τα αισθήματα ζήλιας και φθόνου με ότι αυτό συνεπάγεται.
  • Τα εμβάσματα εξωτερικού υπονοούν ότι κάποιοι στέλνουν συνάλλαγμα στην Ελλάδα. Να υπονοείται άραγε ότι αυτό θα προέρχεται απ’ όσους θα έχουν εγκαταλείψει την Χώρα για να πάνε μετανάστες στο εξωτερικό; Επιδιώκει η ΛΑ.Ε. ν’ ακολουθήσει την πολιτική του Κ. Καραμανλή της δεκαετίας του ’50 όταν το μισό Α.Ε.Π. οφειλόταν στα εμβάσματα εξωτερικού; (Σημείωση: Τα εμβάσματα των μεταναστών από την δεκαετία του ’80 αντικαταστάθηκαν από τις εισπράξεις από την Ε.Ε. στις οποίες η ΛΑ.Ε. μετά την αποχώρηση από το Ευρώ δεν θα μπορεί να υπολογίζει).   

Η δεύτερη διαβεβαίωση είναι η αντιμετώπιση του πληθωρισμού μέσω παρεμβάσεων σε όλα τα στάδια εισαγωγής εμπορίας και διακίνησης. Προφανώς αυτές οι παρεμβάσεις μπορούν και πρέπει να γίνουν ακόμα και τώρα και δεν χρειάζεται να βγεί η Ελλάδα από το Ευρώ.

Τέλος γίνεται μνεία για μια «μεγάλη, σύγχρονη παραγωγική στροφή». Από θεωρητικής άποψης έχουν δίκιο. Ωστόσο οι θέσεις που διατυπώνονται έχουν μια απαραίτητη προϋπόθεση η οποία υποκρύπτεται από τον συντάκτη του κειμένου. Η προϋπόθεση αυτή είναι ότι η ανασύσταση της παραγωγικής βάσης της Χώρας περνά μέσα από την «επιστροφή» στα χειρωνακτικά και απαιτητικά από άποψης χρόνου και προσπάθειας επαγγέλματα που σχετίζονται με την αγροτική παραγωγή, την αλιεία, την κτηνοτροφία, την ναυπηγική βιομηχανία.            

Τέταρτο στη σειρά είναι το κείμενο με τίτλο «Έξω από το Ευρώ ή έξω από την Ε.Ε.». Το κείμενο αυτό δεν θα μας απασχολήσει καθώς μ’ αυτό γίνεται προσπάθεια να ξεκαθαρίσουν τους λογαριασμούς τους με το Κ.Κ.Ε. και όσα αυτό υποστηρίζει. Η μόνη άξια σχολιασμού θέση είναι ότι «Η έξοδος από το Ευρώ… δεν συνιστά εξωραϊσμό της Ε.Ε. αλλά ένα καίριο πλήγμα στην ίδια την καρδιά της!».

Πέμπτο είναι το κείμενο που έχει τίτλο «Η έξοδος από το Ευρώ και ο… «Σοσιαλισμός»!!!». Στο κείμενο αυτό διατυπώνεται η άποψη ότι η έξοδος από Ευρώ δεν συνδέεται αυτόματα με προοδευτικές αλλαγές αν και είναι προϋπόθεση τους. Στη συνέχεια ο συντάκτης επιχειρηματολογεί ότι η έξοδος από το Ευρώ με αστική κυβέρνηση δεν αποτελεί διέξοδο καθώς θα διατηρηθεί η κυριαρχία του κεφαλαίου. Τέλος επαναδιατυπώνεται το επιχείρημα ότι η αποχώρηση από το Ευρώ μιας χώρας θα ενεργοποιήσει τις διαλυτικές τάσεις στην Ε.Ε.        

Το έκτο κείμενο με τίτλο «Για ένα προοδευτικό πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης» είναι στην ουσία το σύνολο των οικονομικών θέσεων της ΛΑ.Ε. Αποτελείται από εννέα γενικόλογες ενότητες:

  • Ρύθμιση του ιδιωτικού χρέους.
  • Εθνικοποίηση-Κοινωνικοποίηση των τραπεζών.
  • Νέα Κεντρική Τράπεζα και νέα Εθνική Νομισματική Πολιτική.
  • Έλεγχος στην κίνηση κεφαλαίων.
  • Ανασυγκρότηση του Κράτους.
  • Δημόσια ιδιοκτησία και έλεγχος στρατηγικών τομέων.
  • Δίκαιη αναδιανομή πλούτου - δίκαιο φορολογικό σύστημα.
  • Προοδευτική παραγωγική ανασυγκρότηση.
  • Μια νέα βιομηχανική πολιτική και σύγχρονοι τεχνολογικοί κλάδοι.

Οι πρώτες 7 από τις συνολικά 9 ενότητες δεν παρουσιάζουν κάτι καινούριο σε σχέση με όσα έχουμε αναφέρει ήδη παραπάνω. Στην 8η και 9η ενότητα εκτός από την επανάληψη όσων έχουν ήδη γραφτεί αλλού γίνεται λόγος τόσο για «εκπαιδευτική μεταρρύθμιση» όσο και για την εφαρμογή προστατευτικών πολιτικών ή την άρση τους όπως για παράδειγμα στην ναυπηγική βιομηχανία.

Τα δύο τελευταία κείμενα διαπραγματεύονται το ζήτημα της πτώχευσης. Το μεν έβδομο έχει τίτλο «Υπάρχει και «καλή πτώχευση»; Ναι την προτείνει η iskra. Το κείμενο αυτό προσπαθεί να πείσει τους ψηφοφόρους ότι υπάρχει και «καλή» πτώχευση. Γίνεται προσπάθεια ν’ αντικρουστούν τα εναντίον της πτώχευσης επιχειρήματα μέσω της επίκλησης του συναισθήματος και της περηφάνιας και όχι συγκεκριμένων θέσεων. Το μόνο ενδιαφέρον σημείο του κειμένου είναι η ελπίδα που διατυπώνεται:

«Αντίθετα, μια Ελλάδα που θα ανθίσταται, με όπλο τη δικαιοσύνη και την επιβίωση της, μπορεί να προκαλέσει ένα «ντόμινο» εξελίξεων ανάλογων με των ελληνικών και ιδιαίτερα ένα ντόμινο αλληλεγγύης σε όλη την Ευρώπη, πρώτα απ' όλα στην ευρωπεριφέρεια. Αυτοί που θα επιχειρήσουν την απομόνωση της χώρας μας, μπορεί να πέσουν οι ίδιοι στην παγίδα που στήνουν και τελικά να είναι αυτοί που θα απομονωθούν!».

Το μόνο επιχείρημα είναι η ελπίδα ότι μπορεί να προκληθεί «ντόμινο» εξελίξεων! Το ίδιο (ψευδές) επιχείρημα είχε χρησιμοποιηθεί για την πρόκληση της Επανάστασης του 1821: «Κινηθείτε ω, φίλοι, και θέλετε ιδή μιαν Κραταιάν δύναμιν να υπερασπισθή τα δίκαιά μας!» υπονοώντας την Ρωσία.  

Τέλος το όγδοο στη σειρά κείμενο τιτλοφορείται «Πτώχευση και «πτώχευση»! Αλήθειες και ψέμματα!». Το συγκεκριμένο κείμενο είναι το τελευταίο χρονικά απ’ όσα παρατίθενται εδώ και είναι στην ουσία η αντίκρουση των επιχειρημάτων της κυβέρνησης Παπαδήμου την περίοδο του Δεύτερου Μνημονίου. Οι όποιες θέσεις παρουσιάζονται σ’ αυτό έχουν ήδη παρουσιαστεί σε προηγούμενα κείμενα και γι’ αυτό δεν υπάρχει κανείς λόγος ν’ ασχοληθούμε μ’ αυτό το κείμενο παραπάνω.  

 

Χρυσή Αυγή (Χ.Α.)

Τα κείμενα της Χ.Α. για την οικονομία είναι μόνο δύο. Το μεν ένα είναι ένα άρθρο του Σταύρου Καρεφυλλάκη μέλους της Κ.Ε. της με τίτλο «Πτώχευση, χάος ή αναγέννηση» το οποίο είναι το καθ’ εαυτού οικονομικό της κείμενο.

Σ’ αυτό (επανα)διατυπώνονται οι κλασικές (και βασικές) Αρχές του Εθνικοσοσσιαλισμού. Ακόμη όμως και έτσι σε μια εποχή που όλο και περισσότεροι έχουν ξεχάσει να διαβάζουν η επαναδιατύπωση των Αρχών αυτών βοηθά στην προαγωγή του προβληματισμού σχετικά μ’ αυτές. Στο κείμενο αυτό ο Σταύρος Καρεφυλλάκης διατυπώνει τις εξής θέσεις:

  • Υποχρεωτική εργασία για όλους και αυστηρός έλεγχος των εισοδημάτων που δεν προέρχονται από την εργασία. Απέλαση όλων των λαθρομεταναστών που σημαίνει εκατοντάδες χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας για τους Έλληνες.
  • Αναδιάταξη της εθνικής μας οικονομίας και επανεκκίνηση της πρωτογενούς παραγωγής. Πρώτος στόχος η ελληνική αυτάρκεια σε όλα τα βασικά είδη διαβιώσεως. Τρόφιμα, φάρμακα, καύσιμα και όπλα χρειάζεται ένα κράτος για να επιβιώσει ελεύθερο και για να αναπτυχθεί.
  • Διαγραφή χρεών των Ελλήνων αγροτών-κτηνοτρόφων-αλιέων.
  • Διαγραφή των τραπεζικών χρεών των ελληνικών οικογενειών με κοινωνικά κριτήρια.
  • Άμεση εκμετάλλευση ορυκτού πλούτου.
  • Απελευθέρωση από την δουλεία των τόκων.
  • Εθνικοποίηση των τραπεζών και δημιουργία μιας ισχυρής Εθνικής Τράπεζας.
  • Δημιουργία συνθηκών για άμεση ανάπτυξη υγιών μικρομεσαίων επιχειρήσεων και διατήρηση τους.

Στη συνέχεια εξειδικεύεται η σύνδεση της Εθνικής Παραγωγής με το Εθνικό Νόμισμα. Σύμφωνα με την Χ.Α. όσον αφορά την Εθνική Παραγωγή η λύση είναι η μείωση ή και ο μηδενισμός της φορολογίας σε συνδυασμό με την κρατική ενίσχυση της βιομηχανικής και βιοτεχνικής παραγωγής μαζί με την εκμετάλλευση του ορυκτού μας πλούτου και την αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης. Με τον τρόπο αυτό:

«Οι πραγματικές αμοιβές των εργαζομένων, θα αυξηθούν μέσα σε λίγους μήνες. Η πραγματική οικονομία θα εκτοξευτεί με την μεγάλη εσωτερική ανάπτυξη που θα επιφέρει η μεγάλη επιστροφή στην Εθνική Παραγωγή.».

Σχετικά με την σύνδεση της Εθνικής Παραγωγής με το Εθνικό Νόμισμα ο Καρεφυλλάκης γράφει:

«Η βασική δυνατότητα να υποτιμηθεί το Εθνικό Νόμισμα θα λειτουργούσε θετικά αυξάνοντας την ανταγωνιστικότητα των προϊόντων και τις εξαγωγές. Η αύξηση των τιμών των ελληνικών προϊόντων λόγω αύξησης των τιμών στις πρώτες ύλες εκτός του ότι θα είναι παροδική, θα μπορεί να ισοσκελιστεί με την ανάπτυξη της εγχώριας παραγωγής πρώτων υλών (η χώρα μας διαθέτει τα πάντα) αλλά και με την ποιοτική βελτίωση των παραγόμενων προϊόντων. Για την αποφυγή ή την αντιμετώπιση πιθανών ελλειμμάτων στο ισοζύγιο των τρεχουσών συναλλαγών και για να μην μειωθούν τα ελληνικά συναλλαγματικά αποθέματα θα μπορούσε να υλοποιηθεί ένα πολύ απλό σχέδιο με στόχο την ρύθμιση των εμπορικών συναλλαγών με το εξωτερικό:

-Περιορισμός των εισαγωγών πρώτων υλών και τροφίμων.

-Ενίσχυση των εξαγωγών με διάφορους τρόπους όπως οι επιδοτήσεις.

-Διακρατική ανταλλαγή προϊόντων χωρίς την ανάγκη συναλλάγματος.

-Μετατόπιση του εμπορίου προς πάσα γεωγραφική κατεύθυνση.

Βασικό εργαλείο εξοικονόμησης συναλλάγματος είναι η αύξηση της εγχώριας παραγωγής πρώτων υλών (η χώρα μας διαθέτει αλουμίνιο, σιδηρομεταλλεύματα, ενέργεια, υδρογονάνθρακες κλπ). Βέβαια η χώρα μας έχει τεράστια εξωτερικά χρέη και μια υποτίμηση του νομίσματος θα αύξανε δυσανάλογα τα χρέη (σε δραχμές) και τους τόκους των χρεών επίσης, προκαλώντας ελλείμματα στο ισοζύγιο των τρεχουσών συναλλαγών και στον προϋπολογισμό του κράτους.

Εδώ είναι που η κυβέρνηση της χώρας θα πρέπει να αναστείλει τις πληρωμές τόκων και δανείων όσον αφορά τα εξωτερικά χρέη όντας ήδη προετοιμασμένη και απαλλαγμένη έστω και μονομερώς από τις διάφορες μνημονιακές δεσμεύσεις, αλλά κυρίως προετοιμασμένη ώστε να μπορεί να στηριχθεί στα δικά της πόδια, όπως νωρίτερα θα είχε προετοιμάσει την διαχείριση του GREXIT και την επιστροφή σε Εθνικό Νόμισμα. Οι ξένοι θα έπρεπε να αγοράζουν τα προϊόντα μας από την εγχώρια αγορά (από το εσωτερικό της Ελλάδος δηλαδή αφού μόνο εδώ θα αναγνωρίζεται η δραχμή ως νόμισμα για την διενέργεια συναλλαγών. Επομένως θα πρέπει προηγουμένως να ανταλλάσουν το νόμισμα τους με δραχμές σαν να είναι δηλαδή η δραχμή αποθεματικό νόμισμα. Έτσι η Ελλάδα δεν θα είναι εκτεθειμένη στις συναλλαγματικές διακυμάνσεις των άλλων ισχυροποιώντας σταδιακά το δικό μας νόμισμα.»

Η θέση που για λογαριασμό της Χ.Α. διατυπώνει ο Καρεφυλλάκης ότι:

«Οι ξένοι θα έπρεπε να αγοράζουν τα προϊόντα μας από την εγχώρια αγορά (από το εσωτερικό της Ελλάδος δηλαδή αφού μόνο εδώ θα αναγνωρίζεται η δραχμή ως νόμισμα για την διενέργεια συναλλαγών. Επομένως θα πρέπει προηγουμένως να ανταλλάσουν το νόμισμα τους με δραχμές σαν να είναι δηλαδή η δραχμή αποθεματικό νόμισμα.»

είναι προκλητικά περίεργη, καινοφανής και αστήρικτη.

Κατ’ αρχάς ο Καρεφυλλάκης τα ‘χει μπερδέψει λίγο. Εξαγωγή είναι η πώληση στις ξένες αγορές ντόπιων προϊόντων. Έστω ότι η τιμή πώλησης στην χώρα εισαγωγής είναι η αντίστοιχη με την Ελληνική (χωρίς δασμούς). Ο εξαγωγέας εισπράττει τελικά Νέες Δραχμές για την αξία της εξαγωγής του. Από πού και ως πού η μετατροπή των Ευρώ σε Νέες Δραχμές καθιστά τις τελευταίες «αποθετικό νόμισμα»; Αποθετικό νόμισμα είναι -για να μην κοροϊδευόμαστε- αυτό το οποίο τα κράτη καρτούν για εξασφάλιση της κυκλοφορίας του δικού τους νομίσματος, ή για αποταμιευτικούς λόγους στο θησαυροφυλάκιο τους και δεν το χρησιμοποιούν παρά μόνον όταν είναι ανάγκη. Όσο περισσότερο χρησιμοποιείται ένα νόμισμα ως «αποθετικό» τόσο περισσότερο μειώνεται ο όγκος του στην παγκόσμια αγορά και άρα ανεβαίνει η αξία του (γίνεται σκληρότερο). Ο μόνος τρόπος να μην συμβεί αυτό είναι η αντικατάσταση του όγκου που αποσύρεται με νέο, κάτι που όμως μειώνει μακροπρόθεσμα την αξία του αφού προσθέτει περισσότερο χρήμα στην αγορά. Η μετατροπή της Νέας Δραχμής σε αποθετικό νόμισμα ακυρώνει τα όποια οφέλη της υποτίμησης και καθιστά τα Ελληνικά προϊόντα ακριβότερα! Αν ίσχυε αυτό που γράφει ο Καρεφυλλάκης στην παγκόσμια αγορά υπάρχουν εκατοντάδες αποθετικά νομίσματα, ενώ η Δραχμή ήταν μέχρι το 2002 ένα από αυτά και ας μην το γνωρίζαμε.

Η άποψη τέλος ότι η Ελλάδα παράγει μοναδικά προϊόντα όσο και αν θα θέλαμε να ισχύει δεν είναι ωστόσο σωστή. Υπάρχουν πλήθος προϊόντων που παράγονται και σ’ άλλες χώρες και τα οποία μπορούν άνετα να υποκαταστήσουν τα Ελληνικά στις ξένες αγορές, αφού ο καταναλωτής επιλέγει μεταξύ των προϊόντων που κάθε φορά του προσφέρονται. Συνεπώς αν ο εισαγωγέας αποφασίσει να εισάγει Ισπανικό ή Ιταλικό αντί για Ελληνικό λάδι ο καταναλωτής δεν θα έχει άλλη επιλογή.  

Η θέση για έλεγχο της μετανάστευσης έχει πρωτίστως οικονομικό περιεχόμενο, ειδικά όταν όποιος μπαίνει ως πρόσφυγας στην Ελλάδα εφοδιάζεται με έγγραφα ισχύος 7 μηνών (όπως ψήφισε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α). Είναι προφανές ότι στην περίπτωση αυτή ο με νόμιμα έγγραφα εφοδιαζόμενος πρόσφυγας καθίσταται μια πολύ φθηνή παραγωγική μονάδα.

Σχετική με την προηγούμενη θέση είναι και η θέση για υποχρεωτική εργασία. Η θέση αυτή υπονοεί ότι η εργασία δεν είναι ούτε δικαίωμα, ούτε και προσωπική επιλογή αλλά υποχρέωση κάθε πολίτη (ο μηδέ εργαζόμενος, μηδέ εσθειέτω). Αν δε συνδυαστεί με τον έλεγχο των εισοδημάτων που δεν προέρχονται από την εργασία τότε οδηγεί στον πλήρη και στενό έλεγχο της οικονομικής δραστηριότητας από το Κράτος.        

Το δεύτερο κείμενο «Το δόγμα της Χρυσής Αυγής ως λύση για το εθνικό πρόβλημα της πρωτογενούς παραγωγής» υπογράφει ο Ηλίας Κασιδιάρης. Το κείμενο αυτό ως άρθρο είναι περισσότερο γενικόλογο και γι’ αυτό η αξία του για τις οικονομικές θέσεις είναι μικρή.

Σ’ αυτό διατυπώνεται το τρίπτυχο: Πρωτογενής παραγωγή-Αυτάρκεια-Εθνική Ανεξαρτησία. Στη συνέχεια ακολουθεί η σύνοψη του προγράμματος της Χ.Α. το οποίο περιλαμβάνει τις ενότητες:

  • Εθνική Οικονομία και Ανάπτυξη.
  • Αυτάρκεια: ο μεγάλος Εθνικός Στόχος.
  • Ευρώ ή Δραχμή;

Στην πρώτη ενότητα κεντρική θέση σύνθημα της Χ.Α. είναι ότι «Το Εθνικό Νόμισμα ισοδυναμεί με Εθνική Ανεξαρτησία».

Στην δεύτερη ενότητα διακηρύσσεται η Αρχή της αυτάρκειας η οποία πρέπει να εφαρμοστεί ειδικά στους τομείς των τροφίμων, καυσίμων, φαρμάκων και όπλων.

Στην τρίτη ενότητα η Χ.Α. διακηρύσσει την προτίμηση της στο Εθνικό Νόμισμα (Νέα Δραχμή) στο πλαίσιο ενός οργανωμένου σχεδίου ανάπτυξης της Εθνικής Παραγωγής με κύριο επιχείρημα ότι η Νέα Δραχμή θα διευκολύνει τις εξαγωγές.

 

Παρατηρήσεις-σχόλια στα παραπάνω κείμενα.

Πριν σχολιάσουμε όσα περιέχονται στα κείμενα των τριών κομμάτων θα πρέπει να έχουμε υπ’ όψη μας ότι τις περισσότερες φορές τα κομματικά κείμενα είναι γραμμένα περισσότερο για να προκαλούν θετικές εντυπώσεις και λιγότερο για ν’ αποτελούν οδηγό σχετικά με την εφαρμογή των Αρχών και Στόχων τους. Αντί να σχολιάσουμε τα κείμενα κάθε κόμματος ξεχωριστά θα σχολιάσουμε τις θέσεις που εκφράζονται σ’ αυτά μιας και το κυρίαρχο ζήτημα είναι το «τι κάνουμε» και όχι ποιος το διατυπώνει.

Η παραγωγική ανασυγκρότηση (αναδιάταξη της οικονομίας) είναι πανταχού παρούσα στα κείμενα και των τριών κομμάτων. Ωστόσο θεωρώ ότι είχε την τιμητική της στο Πρόγραμμα του Κ.Κ.Ε. του 19ου Συνεδρίου. Στο κείμενο αυτό βρίσκονται οι πλέον συγκεκριμένες θέσεις για την οικονομία. Κοινή συνισταμένη και των τριών κειμένων είναι η περιχαράκωση της Ελληνικής Οικονομίας στην εσωτερική αγορά και η μείωση (σχεδόν εκμηδένιση) του εξωτερικού εμπορίου, άρα και της αλληλεπίδρασης μ’ αυτό.     

Η Αυτάρκεια είναι από τις βασικές Αρχές της Οικονομικής θεωρίας. Συνεπώς η αναφορά της δεν συνιστά κάποια πρωτοτυπία ούτε και σημαίνει ότι έχουμε επιλύσει τα ζητήματα που σχετίζονται μ’ αυτήν. Η αυτάρκεια επιτυγχάνεται είτε με την πλήρη αντικατάσταση των εισαγωγών είτε με τον περιορισμό (μείωση) των αναγκών. Στην δεύτερη περίπτωση «αυτάρκεια» σημαίνει ότι κάποιοι θα ικανοποιούνται με λιγότερα από αυτά που είχαν συνηθίσει μέχρι τώρα και κάτι τέτοιο αποφεύγουν να το πουν ανοικτά τα κόμματα από φόβο μη δυσαρεστήσουν τους πελάτες τους (ψηφοφόρους). Παρ’ ότι στο κείμενο του Κ.Κ.Ε. δεν υπάρχει σαφής αναφορά σ’ αυτή είναι ωστόσο πανταχού παρούσα.

Η διαγραφή χρεών είτε αναφέρεται σε χρέη νοικοκυριών είτε σε χρέη επαγγελματικών ομάδων (αγροτών, βιοτεχνών) αποτελεί βασικό εργαλείο στην άσκηση της οικονομικής πολιτικής. Το γεγονός ότι αυτό έχει γίνει πολλές φορές στο παρελθόν χωρίς κάθε φορά ν’ αποφεύγεται ο σχηματισμός νέων χρεών δεν έχει προβληματίσει κανέναν. Στο κάτω-κάτω η διαγραφή χρεών εκτός του ότι είναι της μόδας είναι ότι πρέπει για την προσέλκυση ψηφοφόρων. Παρά το γεγονός ότι στο κείμενο του Κ.Κ.Ε. δεν υπάρχει αναφορά σ’ αυτήν γνωρίζουμε ωστόσο ότι αποτελεί κεντρική θέση (μονομερής διαγραφή του χρέους). Ωστόσο η διαγραφή των χρεών (δημόσιου και ιδιωτικών) δεν αποτελεί από μόνη της την ικανή και αναγκαία συνθήκη που θα οδηγήσει σ’ «ανάπτυξη». Ειδικά η μονομερής διαγραφή του δημόσιου χρέους δεν σημαίνει ότι η Χώρα αποκτά πρόσβαση σε φθηνότερο διεθνή δανεισμό. Το να μην αναγνωρίζει μια χώρα μέρος ή το σύνολο των χρεών της δεν σημαίνει ότι δεν χρωστά ή ότι έχει καλυτερέψει σημαντικά την θέση της ειδικά όταν οι δανειστές της είναι άλλα κράτη.     

Η νομισματική πολιτική και το Εθνικό Νόμισμα σε αντιδιαστολή με το Ευρώ είναι ένα αγαπημένο θέμα τόσο της ΛΑ.Ε. όσο και της Χ.Α. Το Κ.Κ.Ε. δεν αντιμετωπίζει την ανάγκη άσκησης νομισματικής πολιτικής γιατί στο πρόγραμμα του αυτή δεν έχει καμία σημασία (λειτουργία). Ως «νομισματική πολιτική» εννοούμε την ρύθμιση τόσο του όγκου της κυκλοφορίας του νομίσματος όσο και τον καθορισμό των συναλλαγματικών ισοτιμιών. Ο καθορισμός αυτός γίνεται είτε κεντρικά μέσω της υποτίμησης είτε μέσω της μη στήριξης της ισοτιμίας (διολίσθηση). Η δεύτερη από τις τεχνικές είναι μεν πιο ήπια αλλά δεν παράγει τα ίδια άμεσα αποτελέσματα όπως η υποτίμηση.

Το βασικότερο επιχείρημα των κειμένων της ΛΑ.Ε. και της Χ.Α. είναι ότι η υποτίμηση της Νέας Δραχμής θα λειτουργούσε θετικά για τις εξαγωγές. Αυτό όπως θυμούνται και οι άνω των 40 που έχουν αναμνήσεις της περιόδου πριν το 2002 είναι μόνο εν μέρει σωστό. Η υποτίμηση μειώνει μόνο μεσοπρόθεσμα το κόστος και όχι σε βάθος χρόνου. Σε βάθος χρόνου αυτό επιτυγχάνεται μέσω ρυθμίσεων της αγοράς εργασίας. Επιπρόσθετα η υποτίμηση είναι ένα μέτρο το οποίο μπορούν να χρησιμοποιήσουν όλα τα κράτη. Στην περίπτωση που τα γειτονικά μας κράτη ή όποια παράγουν ανταγωνιστικά στα δικά μας προϊόντα κάνουν το ίδιο το όποιο πλεονέκτημα προσφέρει η υποτίμηση εξανεμίζεται. Τότε μιλάμε για ανταγωνιστική υποτίμηση. Εκτός αν περιμένουμε τόσο όσο όλες οι Βαλκανικές χώρες γίνουν μέλη της Ευρωζώνης οπότε και δεν θα μπορούν να υποτιμούν τα νομίσματα τους. Συνεπώς η υποτίμηση δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι το μόνο όπλο για την αύξηση των εξαγωγών. Η ανάπτυξη ποιοτικότερων και μοναδικών προϊόντων είναι ο μόνος σίγουρος τρόπος αύξησης των εξαγωγών ανεξαρτήτως νομίσματος.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρόπος μείωσης (ή και εκμηδένισης) των ελλειμμάτων των ισοζυγίων (εμπορικού και τρεχουσών συναλλαγών). Οι τρόποι που προτείνει τόσο η ΛΑ.Ε. όσο και η Χ.Α. (και υπονοεί τι Κ.Κ.Ε. στο πρόγραμμα του) δεν είναι ούτε νέοι ούτε πρωτότυποι. Η υποκατάσταση των εισαγωγών από την εγχώρια παραγωγή, οι επιδοτήσεις των εξαγωγών και η διακρατική ανταλλαγή προϊόντων (κλήρινγκ) είναι λύσεις που και η Χώρα μας έχει εφαρμόσει στο παρελθόν.

Εκτός όμως από τον τρόπο μείωσης των ελλειμμάτων των ισοζυγίων ενδιαφέρον παρουσιάζει και η πρόταση για στάση πληρωμών των χρεών της Ελλάδας στους δανειστές της. Θεωρητικά και μόνο μια τέτοια ενέργεια θα βοηθούσε την Χώρα ν’ ανασάνει. Την κριτική της θέσης αυτής (όπως και της μονομερούς διαγραφής του χρέους) την αφήνω σ’ εσάς και την εμπειρία που έχει καθένας σας (άμεση ή έμμεση) από περιπτώσεις ιδιωτών οφειλετών. Κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων της Ελλάδας στο εξωτερικό, επιβολή μεγάλων δασμών στις εξαγωγές μας και πιθανή απώλεια υποστήριξης των Εθνικών μας θεμάτων είναι μερικά μόνο από τα μέτρα που θα μπορούσαν να λάβουν εναντίον μας οι δανειστές μας.      

 

Επιμύθιο.

Τόσο ο Εθνικοσοσιαλισμός όσο και ο κομμουνισμός προτείνουν την ίδια οικονομική συνταγή. Παρά το γεγονός ότι επιλέγουν τον ίδιο τρόπο αντιμετώπισης της παρούσας κατάστασης αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και ιδεολογικά συγγενείς. Αυτό δεν είναι τυχαίο δεδομένου ότι στοχεύουν και οι δυο στην οικοδόμηση ενός συμπαγούς και ομοιογενούς κοινωνικού συστήματος το οποίο για να επιτευχθεί θα πρέπει να μειώσει τις αλληλεπιδράσεις του με το εξωτερικό. Από οικονομικής άποψης η προσέγγιση τους είναι σωστή δεδομένου ότι η Ελλάδα από άποψης ανταγωνιστικότητας μειονεκτεί και η έκθεση της στο εξωτερικό εμπόριο θα επιδεινώσει την θέση της ειδικά αν δεν προωθηθούν «ελαστικές μορφές απασχόλησης» και δεν εισαχθούν ρυθμίσεις στην αγορά εργασίας οι οποίες να είναι αντίστοιχες των ανταγωνιστών της. Καθώς όμως κάτι τέτοιο αποκλείεται από τα προγράμματα τους δεν υπάρχει άλλη επιλογή από την «περιχαράκωση» εντός των συνόρων.

Κοντολογίς τα προγράμματα και των τριών κομμάτων συντείνουν από οικονομικής άποψης σ’ αυτό που σχηματικά αποδίδεται από την φράση «η μικρά και πτωχή πλήν τιμία Ελλάς». Αυτό είναι κάτι που καλό θα ήταν να έχουν υπόψη όσοι θεωρούν τις σύγχρονες τεχνολογικές ανέσεις παντοτινές και δεδομένες και όχι αποτέλεσμα της οικονομικής ευμάρειας (άνεσης) η οποία δεν είναι όπως καταλάβαμε τα τελευταία χρόνια δεδομένη.

Από άποψη σαφήνειας θεωρώ ότι το πρόγραμμα της Χ.Α. υπερτερεί ελαφρώς εκείνου του Κ.Κ.Ε. μόνο και μόνο γιατί ξεκαθαρίζει ότι η εργασία για όλους θα είναι υποχρεωτική. Αυτό δεν μπορεί παρά να σημαίνει ότι οι πολίτες είναι στην απόλυτη διάθεση του κράτους (Κεντρικού Σχεδιασμού) το οποίο χρησιμοποιεί την εργασία τους όπως κρίνει κάθε φορά απαραίτητο. Το σύστημα αυτό είναι αντίστοιχο της παροχής αγγαρείας από τους κολίγους στον τσιφλικά η οποία αντιστοιχούσε σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και γινόταν παράλληλα με τις άλλες εργασίες τους χωρίς οι κολίγοι να έχουν κάποια απολαβή από αυτήν.

Σε κάθε περίπτωση το Πρόγραμμα του 19ου Συνεδρίου του Κ.Κ.Ε. είναι το πιο άρτιο και πλήρες χωρίς να σημαίνει ότι δεν χρειάζεται περαιτέρω εξειδίκευση όταν (και αν) θα χρειαστεί να πραγματοποιηθεί. Όσο αφορά τα κείμενα του ΙΣΚΡΑ και νυν της ΛΑ.Ε. αυτά θα μπορούσαν να είναι πολύ καλύτερα λαμβανομένου υπ’ όψη ότι η πλειοψηφία τους ανατρέχει στο 2011 οπότε και φαίνεται να μην ασχολήθηκαν πια με αυτά.

Στο επόμενο κείμενο μας θα μιλήσουμε για την κυβερνητική οικονομική πολιτική και για τις κατευθύνσεις στις οποίες πρέπει να προσανατολιστεί η επιχειρηματικότητα.        

 

16 Σεπτέμβρη 2015
παρατηρητής 1.

Διαβάστηκε 3880 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ Κ.Κ.Ε., ΤΗΣ ΛΑ.Ε. ΚΑΙ ΤΗΣ Χ.Α. ΚΑΙ Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥΣ.