Υποτίθεται ότι του είπε το κλασικό πλέον: «Συν Αθηνά και χείρα κίνει.». Χθές στο Ο.Α.Κ.Α. τις προσευχές τις έκανε ο κόσμος στις εξέδρες και ευτυχώς –όπως φαίνεται- βρήκαν ανταπόκριση. Ωστόσο, απ’ ότι είδαμε κανείς άλλος δεν φάνηκε να κινεί το χέρι του. Η εμφάνιση της Α.Ε.Κ. ήταν αποκαρδιωτική και «ξενέρωσε» τον κόσμο της.
Το χειρότερο είναι πως η Α.Ε.Κ. χθές απέδειξε πως το αγωνιστικό της «ταβάνι» είναι ο τελικός του Κυπέλλου, αποδεικνύοντας πως η Διοίκηση/Ιδιοκτησία της έχει ακόμη πολύ δρόμο να διανύσει για να την επαναφέρει εκεί που έχει από τριετίας υποσχεθεί. Ελπίζω τα παθήματα της φετινής χρονιάς να έχουν γίνει μαθήματα γιατί άλλη μια τέτοια χρονιά και ο «Διοικητικός Ηγέτης» και οι συνεργάτες του δεν θα ξέρουν που να κρυφτούν, ειδικά αν δεν ξεκινήσουν ως το Φθινόπωρο τα έργα για το γήπεδο.
Δεν έχει νόημα να γραφτεί ή να ειπωθεί τίποτα για το αγωνιστικό γιατί στο κάτω-κάτω μιλάμε για την Α.Ε.Κ. Για μια Α.Ε.Κ. η οποία με την ψυχολογική και αγωνιστική προετοιμασία της πριν το παιχνίδι έδωσε δικαίωμα στον κυρ-Σάββα και τους Γαύρους να βγάζουν γλώσσα. Ευτυχώς που δεν τους ανέστησε κιόλας.
Κλείνοντας οι «πουθενάδες» ευχόμαστε «Καλή τύχη» στον τελικό, γιατί δυστυχώς θα την χρειαστεί.
Υ.Γ.1. Όποιοι κάνουν λόγο για «άγχος» καλά θα κάνουν να μην το επικαλεστούν ξανά. Όχι τίποτα άλλο αλλά αν είχε άγχος στην έδρα της και με το υπέρ της αποτέλεσμα του πρώτου αγώνα, δεν τολμώ να φανταστώ τι θα νοιώθει η ομάδα στον τελικό που θα κρίνεται τόσο ένα τρόπαιο όσο και ο χαρακτηρισμός της χρονιάς ως «πετυχημένης».
Υ.Γ.2. Καλά θα κάνουν εκεί στην Α.Ε.Κ. να εξετάσουν το ενδεχόμενο να δίνουμε και τους δύο αγώνες εκτός έδρας μπας και βλέπουμε κάτι της προκοπής.
Υ.Γ.3. Για την χθεσινή Α.Ε.Κ. και τα 20 Ευρώ για ένα κανονικό και ένα παιδικό εισιτήριο στην θύρα 21 πολλά ήταν και από άποψη κόστους/ωφέλειας δεν άξιζαν. Το κακό όμως ήταν πως κάποια στιγμή ένοιωσα υποχρεωμένος να ζητήσω «συγγνώμη» από τον γιό μου γιατί τον πήρα μαζί στο γήπεδο να δεί ένα τέτοιο θέαμα. Ήταν η δεύτερη φορά (μετά το παιχνίδι με την Σεντ-Ετιέν) που ένοιωσα την ανάγκη να το κάνω.
Τώρα που το σκέφτομαι η αντίδραση αυτή πηγάζει από το γεγονός ότι έχω δεί (σ’ αντίθεση με τον γιό μου αλλά και μεγαλύτερους απ’ αυτόν) πολύ ποιοτικότερες (και άρα καλύτερες Α.Ε.Κ.).
Συνεπώς τρέμω στην ιδέα πως οι νέες γενιές οπαδών της μη έχοντας δεί πραγματική μπάλα μπορεί ν’ αρκούνται σε περιοδικές επικρατήσεις επί «μισητών» αντιπάλων, οι οποίες σαν τις φωτοβολίδες μένουν χωρίς την ανάλογη συνέχεια. Τρέμω από τον φόβο «τα παιδιά στην εξέδρα» να μένουν ικανοποιημένα μ’ όσα τους προσφέρουν Διοικήσεις/Ιδιοκτησίες που όχι μόνο δεν βάζουν, αλλά βγάζουν λεφτά από την ομάδα.
Φοβάμαι ότι, τελικά, μπορεί να πιστέψουν ότι το «κανονικό» ποδόσφαιρο είναι αυτό που βλέπουν τώρα. Μακάρι οι φόβοι μου να διαψευστούν.
27 Απρίλη 2017
παρατηρητής 1.
