Η συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, είναι απολύτως ενδεικτική για την κατάντια του Αθλητισμού, ο οποίος πολύ περισσότερο απο οπουδήποτε αλλού έχει στις Η.Π.Α. καταστεί υποπροϊόν του μάρκετινγκ. Εξηγούμαι.
Ο Γιάννης Αντετοκούμπο είναι η περίπτωση επιτυχημένου που όλοι θα ήθελαν να επικαλούνται. Γεννήθηκε σε ξένη χώρα και προέρχεται από φτωχή οικογένεια οικονομικών μεταναστών. Υιοθέτησε σαν πατρίδα του όχι την χώρα καταγωγής του, αλλά αυτή στην οποία μεγάλωσε ασχέτως του πως τον αντιμετώπιζαν πριν την επιτυχία του οι γηγενείς. Θεωρεί τιμή του και «υποχρέωση» του να συμμετέχει στην Εθνική ομάδα. Στο σημείο αυτό, όμως, ξεκινούν τα προβλήματα.
Εδώ και σαράντα χρόνια ο Αθλητισμός στην Χώρα μας μετατράπηκε σε «Επαγγελματικό» τόσο ως προς τις αμοιβές όσο και ως πρός τα έσοδα. Ωστόσο, αυτή η «μετάλλαξη» στις Η.Π.Α. είχε συμβεί πολύ νωρίτερα. Όταν από μια στιγμή και μετά έγινε ευκολότερη η «μετανάστευση» παικτών από τον υπόλοιπο κόσμο στις Η.Π.Α. ήταν πλέον μοιραίο ότι θα επηρεάζονταν και οι αντίστοιχες Εθνικές ομάδες.
Γιατί στις Η.Π.Α. το μπάσκετ ΔΕΝ είναι ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ. Σ’ ένα οποιοδήποτε παιχνίδι του NBA ΔΕΝ ΑΝΑΜΕΤΡΩΝΤΑΙ ΔΥΟ ΣΥΛΛΟΓΟΙ (ακόμα και αν έχουν έδρα στην ίδια πόλη). ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΟΜΑΔΩΝ (αφού ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΥΠΟΒΙΒΑΣΜΟΣ), ούτε με βάση τον τρόπο διεξαγωγής του πρωταθλήματος μπορούν να υπάρξουν «δυναστείες» ομάδων για πάνω από 3 συνεχόμενα χρόνια (μοναδική εξαίρεση οι L.A. LAKERS με 4 συνεχή χρόνια απο το 1982 ως το 1986).
Στο ΝΒΑ οι παίκτες ΔΕΝ είναι ούτε αθλητές, ούτε απλοί συντελεστές του παιχνιδιού∙ είναι κάτι παραπάνω. Είναι «παραγωγικοί συντελεστές» της εταιρείας/ομάδας στην οποία παίζουν και από την οποία πληρώνονται. Είναι κατ’ αναλογία με την Λογιστική «πάγια» των οποίων την αξία οι Ιδιοκτησία της εταιρείας/ομάδας προσπαθεί όχι μόνο να διαφυλάξει αλλά και να μεγιστοποιήσει. Έτσι ενώ ΔΕΝ μπαίνουν ποτέ εμπόδιο (τουλάχιστον όχι ανοικτά) στην επιθυμία του παίκτη ν’ αγωνιστεί με την Εθνική του ομάδα, όταν τους δοθεί η ευκαιρία κάνουν ότι περνά από το χέρι τους για να σαμποτάρουν την προσπάθεια του αυτή.
Καθώς το ΝΒΑ είναι θέαμα και όχι πρωτάθλημα μπάσκετ, όπως το ξέρουμε στην Ευρώπη, η Ιδιοκτησία κάθε ομάδας προσπαθεί να προφυλάξει τα περιουσιακά της στοιχεία για να βγάλουν πάνω από 80 αγώνες την σεζόν. Από την άλλη μια αντίστοιχη με το ΝΒΑ κατάσταση/πραγματικότητα έχει αρχίσει να δημιουργείται και στην Ευρώπη με την EUROLEAGUE στο μπάσκετ και τις πλέον «μεγάλες» ομάδες της ηπείρου, οι οποίες κάθε τόσο εγείρουν ζήτημα αποζημίωσης σε περίπτωση τραυματισμού παίκτη τους όταν αυτός αγωνίζεται με την Εθνική ομάδα (εναλλακτικά ζητούν από τις Ομοσπονδίες να τους ασφαλίζουν). Υποτίθεται πως όλα γίνονται για την ικανοποίηση του πελάτη/θεατή, του οποίου ποτέ ΔΕΝ ζητείται η γνώμη και ο ίδιος δεν παίρνει θέση παρακολουθώντας παθητικά την όλο διαμάχη.
Ωστόσο, αυτή είναι μόνο η μια όψη του ζητήματος, ειδικά σ’ ότι αφορά την «υπόθεση Γιάννη Αντετοκούμπο». Το κακό με τον συγκεκριμένο παίκτη είναι πως αυτός έχει αναδειχθεί σημαντικότερος από την ίδια την ομάδα. Καθώς λόγω και της συγκυρίας προσπαθούμε ως Λαός να «πιαστούμε από κάπου» ένας πολύ μέτριος μαθητής που είχε τα σωματικά προσόντα και δουλεύοντας σκληρά έγινε τοπ μπασκετμπολίστας μεταβλήθηκε στο Α και το Ω της Εθνικής. Το ζήτημα ΔΕΝ είναι που αποφοίτησε όπως-όπως από το Λύκειο γιατί έπρεπε ν’ αποφοιτήσει. Έτσι κι αλλιώς και στην Μέκκα του μπάσκετ τα ίδια γίνονται.
Όχι, το ζήτημα είναι ότι πριν ακόμα ωριμάσει ως παίκτης έχει κρεμαστεί στα μανταλάκια σαν ένα οποιοδήποτε καταναλωτικό προϊόν του συρμού (της μόδας). Αυτό, άλλωστε, αποδεικνύει και το «καρφί» της ομάδας του για το ταξίδι του στην Κίνα όπου πήγε για να συνεννοηθεί με δικό του προσωπικό χορηγό. Βλέπετε και οι ίδιοι οι αθλητές γνωρίζουν πως πρέπει να μεριμνήσουν για να βγάλουν όσα περισσότερα χρήματα μπορούν όσο πιο γρήγορα γίνεται. Επιπλέον ο συγκεκριμένος έχει να επιβεβαιώσει ότι μπορεί να γίνει τόσο επιτυχημένος όσο οι άλλοι έχουν ήδη προεξοφλήσει ότι μπορεί να γίνει.
Ενώ, λοιπόν, όλοι οι παρατρεχάμενοι (μαζί και οι δημοσιογράφοι) με την πρώτη στραβή που θα πάρει η καριέρα του θα τον ξεχάσουν και «θα πάνε παρακάτω», αυτός θα πρέπει να επιτύχει προκειμένου να κάνει περήφανη (αλλά και να βοηθήσει την οικογένεια του). Δραστηριοποιούμενος σ’ έναν πλήρως ανταγωνιστικό χώρο ΔΕΝ έχει και πολλές επιλογές, ειδικά αν θέλει το κασέ του να παραμείνει υψηλό. Όλα τα προηγούμενα, όμως, ΔΕΝ μας λένε γιατί η Εθνική ομάδα μπάσκετ θα πρέπει να υποκύψει στην γοητεία του.
Η Εθνική ομάδα ΔΕΝ είναι αυτή που ήταν όταν ήρθε ο Γκάλης στην Ελλάδα. Ο Γιάννης ΔΕΝ θα έκανε σήμερα την ίδια διαφορά. Ακόμα περισσότερο ΔΕΝ μπορεί να την κάνει γιατί ΔΕΝ είναι ακόμη ώριμος παίκτης. Για τον λόγο αυτό ήταν λάθος όλων όσων βρίσκονται κοντά στην Εθνική -κυρίως όμως των δημοσιογράφων- να δώσουν τέτοια σημασία στην συμμετοχή του «αδειάζοντας» στην ουσία τους υπόλοιπους παίκτες και τον προπονητή. Με τον τρόπο αυτό ΔΕΝ έκαναν καλό σε κανέναν παρά μόνο στους εαυτούς τους. Προκάλεσαν, έτσι, ένα μεγάλο ψυχολογικό τραύμα στην Εθνική πριν από μια σημαντική διοργάνωση, η θεραπεία του οποίου έτσι όπως έγιναν τα πράγματα θα είναι ιδιαιτέρως δύσκολη. Εκείνοι θα συνεχίσουν ν’ ασκούν κριτική στους υπόλοιπους αρνούμενοι ν’ αναλάβουν τις ευθύνες τους.
Την Ιστορία την γράφουν οι παρόντες. Πολύ περισσότερο η Ιστορία ΔΕΝ γράφεται με «αν». Καλή επιτυχία στην Εθνική ομάδα μπάσκετ, η οποία προκειμένου να επιτύχει χρειάζεται την σύμπνοια και την αποφασιστικότητα περισσότερο από οποιοδήποτε παίκτη ξεχωριστά.
Υ.Γ. Τα παραπάνω θεωρώ ότι είναι πολύ συγκεκριμένα και καθαρά για να υπάρξει οποιαδήποτε παρεξήγηση. Ωστόσο, υπάρχουν πολλοί κακεντρεχείς και με τον ίδιο ή χειρότερο βαθμό από τον Γιάννη στα Νέα Ελληνικά που θα τα παρεξηγούσαν. Γι’ αυτούς δεν μπορεί και δεν χρειάζεται να κάνει κανείς κάτι. Έτσι κι αλλιώς η βλακεία είναι ανίκητη…
29 Αυγούστου 2017
παρατηρητής 1.
