Το να «υπηρετείς» και να «προστατεύεις» κάτι δεν είναι διόλου εύκολο. Αν όχι για κανένα άλλο λόγο γιατί ο «υπηρέτης» και ο «προστάτης» δεν βρίσκονται έξω και πέρα από την υπόλοιπη Κοινωνία με την οποία συχνά-πυκνά αντιμάχεται. Είναι και ο ίδιος φτιαγμένος από το ίδιο υλικό, ακόμη και αν μερικές φορές προσπαθεί (σκόπιμα) να το αγνοεί.
Τις τελευταίες μέρες μ’ αφορμή δύο ποδοσφαιρικά παιχνίδια βγήκε στην επιφάνεια σαν βόθρος που ξεχειλίζει η σοβούσα από καιρό κόντρα μεγαλοεπιχειρηματιών που ταυτόχρονα είναι ιδιοκτήτες ποδοσφαιρικών ομάδων. Ομάδων των οποίων τους οπαδούς έχουν «πιάσει ομήρους» με τους τελευταίους εξ’ αιτίας του «Συνδρόμου της Στοκχόλμης» ν’ αναλαμβάνουν αυτοβούλως την «υπεράσπιση» των αφεντικών των ομάδων τους▪ αφού επί της ουσίας τις έχουν συγχωνεύσει μ’ αυτούς.
Ωστόσο, όσο «αυτονόητα» και να μας φαίνονται τα παραπάνω ούτε μοναδικά είναι αλλά ούτε και δεδομένα. Δεν είναι μοναδικά γιατί παρατηρούμε το ίδιο φαινόμενο παντού. Από τις ομάδες ως τα πολιτικά κόμματα και την Κυβέρνηση ο «Ηγέτης» γίνεται όσο βρίσκεται στην θέση αυτή το ίδιο το κόμμα/η ομάδα ή οτιδήποτε άλλο. Άλλωστε ο Λουδοβίκος ΙΔ’ (ο επονομαζόμενος «Βασιλιάς Ήλιος») το είχε ξεκαθαρίσει: «Το Κράτος είμαι ΕΓΩ».
Η άκριτη υπεράσπιση της ομάδας/του κόμματος ή οτιδήποτε άλλου από την «επίθεση» που αδίκως δέχεται είναι μεν προβληματική (ειδικά όταν γίνεται σε μεγάλη έκταση) ΔΕΝ είναι όμως το μεγαλύτερο πρόβλημα. Το πολύ-πολύ δείχνει πως η πλειοψηφία είτε σιωπά είτε όταν εκφράζεται προτιμά ν’ αντιδράσει ενστικτωδώς παρά να σκεφτεί και να προβληματιστεί. Το πρόβλημα είναι όταν συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο άνθρωποι που θα έπρεπε να λειτουργούν διαφορετικά και όχι σαν κοπάδι που τρέχει πίσω από τον τσοπάνη (τον οποίο βοηθούν τα τσοπανόσκυλα).
Ας φανταστούμε έναν δικηγόρο οπαδό μιας (μόνιμα αδικημένης από το «Σύστημα») ομάδας, ο οποίος στο παρελθόν είχε υπηρετήσει την ομάδα αυτή από διοικητική θέση. Ας υποθέσουμε ότι ο συγκεκριμένος δικηγόρος/οπαδός/πρώην διοικητικός καλείται να υπερασπιστεί την αγαπημένη του ομάδα μετά από ένα ατυχές περιστατικό το οποίο επισείει μια μεγάλη ποινή. Έχει τρείς επιλογές:
- Είτε να συμπεριφερθεί σαν ευσυνείδητος επαγγελματίας ελέγχοντας τον «οπαδισμό» του.
- Είτε να συμπεριφερθεί σαν οπαδός αγνοώντας τον «επαγγελματία» που κρύβει μέσα του.
- Είτε να συνδυάσει τις δύο παραπάνω επιλογές με αμφίβολα αποτελέσματα σχετικά με το ποια από τις δύο πλευρές του θα επικρατήσει και πόσο.
Τις περισσότερες φορές επιλέγεται η τρίτη επιλογή, αλλά σχεδόν πάντα «βγαίνει στην επιφάνεια» ο οπαδός δίνοντας το ανάλογο «χρώμα». Επί της ουσίας δεν έχει διαφορές ο λόγος που αρθρώνει κάθε φορά ο «δικηγόρος-οπαδός και πρώην διοικητικός» αναλόγως της οπαδικής του προτίμησης. Όπως και στην περίπτωση της «υπεράσπισης του αφεντικού» η «γραμμή» είναι πανομοιότυπη. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να είναι έκδηλη η «πικρία» για την «άδικη» αντιμετώπιση της ομάδας. Τέλος, ΔΕΝ πρέπει να λείπουν οι «προειδοποιήσεις» για το τι θα γίνει την επόμενη φορά που για οποιαδήποτε άλλη ομάδα (πλην της μόνιμα αδικούμενης που υποστηρίζει) δεν θα εφαρμοστεί ο νόμος (προεξοφλώντας ότι δεν θα εφαρμοστεί). Είναι στην διακριτική ευχέρεια του «δικηγόρου-οπαδού και πρώην διοικητικού» αν οιο «προειδοποιήσεις» θα είναι γενικές και αόριστες ή συγκεκριμένες (περισσότερο ή λιγότερο).
Όλα τα παραπάνω προκειμένου να έχουν αποτέλεσμα πρέπει να υποστηρίζονται από πλήθος δηλώσεων νυν και πρώην παραγόντων και παικτών, οι οποίοι με τον τρόπο αυτό «ρίχνουν γέφυρες» για το μέλλον τους. Εκτός, όμως, από τις δηλώσεις χρειάζονται και δράσεις όπως συλλαλητήρια που καταλήγουν σε πορείες. Κάποιες φορές κάποιοι «μερακλήδες» αποφασίζουν να «μαζέψουν υπογραφές» ζητώντας μεν «Δικαιοσύνη» εννοώντας όμως «ατιμωρησία/αθώωση» της ομάδας τους.
Ωστόσο, στην περίπτωση της συλλογής υπογραφών δεν φτάνει μόνο να ζητάμε την «απονομή Δικαιοσύνης» αλλά πρέπει να βάζουμε και μια προειδοποίηση/απειλή προκειμένου να κινήσουμε το ενδιαφέρον του κόσμου να υπογράψει. Προφανώς η προειδοποίηση/απειλή πρέπει να είναι ανάλογη της σοβαρότητας του θέματος για το οποίο συλλέγονται οι υπογραφές και όχι «ασύμετρη». Μερικές φορές πάντως εξαιτίας της προειδοποίησης/απειλής προκαλείται πολύ γέλιο παρά τις σοβαρές προθέσεις αυτών που ζητούν την υπογραφή μας. Ακόμη, όμως, και στην περίπτωση που η γελοιότητα της προειδοποίησης/απειλής είναι προφανής καλό είναι να ειπωθούν κάποια πράγματα, αν όχι για κανένα άλλο λόγο επειδή κάποιοι δυσκολεύονται να σκεφτούν ακόμα και απλά.
Έστω ότι ο Π.Α.Ο.Κ. τιμωρείται «άδικα» και «εξοντωτικά» (δεν υποβιβάζεται, όμως) προκαλώντας αισθήματα «αδικίας» η οποία μετουσιώνεται σε «οργή». Έτσι ο οπαδός του Π.Α.Ο.Κ. «αποφασίζει» ότι από ΄δω και πέρα «Δεν θα ξανακάνει οτιδήποτε για το Κράτος των Αθηνών» όπως για παράδειγμα ναπολεμήσει γι’ αυτό. Προφανώς, όμως, η «αντιστασιακή» του δράση δεν επεκτείνεται στην διακοπή και των οικονομικών του σχέσεων (άν έχει) με την υπόλοιπη χώρα στην οποία «κάνει κουμάντο» το «Κράτος των Αθηνών». Βέβαια, το πιθανότερεο είναι ν’ «απειλεί» μ’ αυτό τον τρόπο γιατί αυτή τη στιγμή βρίσκονται σ’ έξαρση τα Ελληνο-Τουρκικά και ο χρόνος των εκλογών είναι άδηλος.
Οι πιο σοβαροί από εσάς θα πρότειναν να μην ασχοληθούμε άλλο με τέτοιου είδους γελοιότητες. Ωστός, υπάρχει περίπτωση κάποιοι από τους υπογράφοντες να έχουν πάρει στα σοβαρά αυτή την «προειδοποίηση/απειλή» είτε επειδή έχουν προκαταβολικά θυμώσει με την τιμωρία (που ακόμα δεν ήξεραν) είτε επειδή δεν έχουν το «μυαλό» να σκεφτούν και να κατανοήσουν πόσο ηλίθια είναι. Γι’ αυτούς είναι οι λίγες επόμενες γραμμές.
Έστω ότι εκρύγνηται πόλεμος μεταυξύ Ελλάδας και Τουρκίας και ότι οι Τούρκοι απωθούντα παντού εκτός από την Θράκη οπότε και ακολουθώντας την Εθνική Οδό προελαύνουν στην Αθήνα. Ας υποθέσουμε ότι στην Θεσσαλονίκη και τις γύρω περιοχές της υπάρχουν μόνο ΠΑΟΚτζήδες που εν παίρνουν τα όπλα για λογαριασμό των Αθηναίων. Είναι τόσο αφελείς για να νομίζουν πως όταν οι Τούρκοι θα έχουν στην διάθεση τους όλη την Χώρα οι περιουσίες και οι ζωές τους (οι δικές τους και των οικογενειών τους) θα μείνουν αναεπηρέαστες επειδή αυτοί δεν πολέμησαν εναντίον των Τούρκων (ή οποιουδήποτε άλλου εχθρού;). Πόση ευφυία απαιτείται για να καταλάβουν πως άπαξ και ο εχθρός έχει επικρατήσει μέσα στην παραζάλη της νίκης του (την οποία θα θεωρεί αποκλειστικά δικό του έργο) θα κάνει ότι του γουστάρει; Και αυτό είναι το «καλό σενάριο» όπου η μη δράση των ΠΑΟΚτζήδων έχει (κάποιο) νόημα. Γιατί αν η Αθήνα έπεφτε πριν οι Τούρκοι φτάσουν στην Θεσσαλονίκη η μη δράση των ΠΑΟκτζήδων δεν θα είχε κανένα πρακτικό όφελος για τους Τούρκους πόσο μάλλον για τους ίδιους.
Τελικά, το ζήτημα κάθε φορά είναι να καταλαβαίνουμε την «ουσία» (αφού πρώτα την βρούμε). Η «ουσία» στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι ότι όπως και στην «καθημερινότητα» μας έτσι και σε περίπτωση πολέμου ΔΕΝ υπερασπιζόμαστςε την «Πατρίδα» με την γεωγραφική της διάσταση, αλλά με το διαφορετικό περιεχόμενο που έχει για τον καθένα μας. Γι’ άλλον η «Πατρίδα» είναι η ομάχδα του, γι’ άλλον τα παιδιά και η γυναίκα του κ.ο.κ. Σε κάθε περίπτωση η «Πατρίδα» είναι πολύ στενά συνυφασμένη με τον τόπο κατοικία μας. Γι’ αυτό, άλλωστε, και ο στρατός που πολέμησε στην Ήπειρο το 1940-41 (και καταγόταν από εκεί) διαλύθηκε μετά την κατάρρευση του μετώπου αφού όλοι οι ντόπιοι επέστρεψαν στα σπίτια τους για να τα υπερασπιστούν. Καθένας μας πολεμά για την δική του «Πατρίδα». Ωστόσο, το κάνει μαζί με άλλους γιατί έτσι έχει καλύτερες ελπίδες να τα καταφέρει. Σε μια τέτοια περίπτωση χρειάζονται μεν όλοι, αλλά μόνο αν δεν είναι «στόκοι». Γιατί τότε είναι «φίρα».
Το ποδόσφαιρο είναι μια μόνο κοινωνική εκδήλωση/δραστηριότητα. Δεν είναι τα πάντα και σίγουρα δεν μπορεί και δεν πρέπει να υποκαθιστά/αντικαθιστά τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή μας. Γι’ αυτό και οι αντιδράσεις μας σε θέματα που αφορούν το ποδόσφαιρο πρέπει να είναι «λογικές και μετρημένες». Σ’ αυτό πρέπει να «βοηθήσουν» τους ομοίους τους και όλοι όσοι έχουν -υποτίθεται- κάποιο μορφωτικό επίπεδο και κοινωνική θέση λόγω του επαγγέλματος τους (όπως ο δικηγόρος και πρώην διοικητικός του κειμένου μας). Εκτός και αν δεν τους νοιάζει να γελοιοποιούνται αποδεικνύοντας πως ακόμη και αν η «βλακεία» δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο μιας συγκεκριμένης περιοχής ή ράτσας, βρίσκεται ωστόσο σ’ αυτές σε μεγαλύτερα ποσοστά από άλλες (περιοχές ή ράτσες).
Σημείωση: Αν και κανονικά δεν θα έπρεπε, ωστόσο καλό είναι να επαναλάβουμε ακόμα μια φορά ότι δυστυχώς όσα αναφέρθηκαν παραπάνω ισχύουν σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό και για Γαύρο, Π.Α.Ο. & Α.Ε.Κ.
24 Μάρτη 2018
παρατηρητήριο.
