Ο Βασίλης Καπετανόπουλος ήταν ένας αγνός και άδολος ΑΕΚτζής. Ποθούσε και διεκδικούσε το καλύτερο για την ομάδα της καρδιάς του, η οποία τυγχάνει να είναι και η μεγαλύτερη του κόσμου. Ήταν συναινετικός και συζητούσε μ’ όλους. Παρ’ όλα αυτά ήταν αποφασιστικός όταν έπρεπε. Έμεινε όρθιος μέχρι το τέλος υπερασπιζόμενος την άποψη του. Αυτό το τελευταίο είναι το δυσκολότερο όλων.
Χειρότερη και από την απώλεια του είναι η καθημερινή πλέον επιβεβαίωση της πρόβλεψης (και φόβου) του για το επικείμενο (και προεξοφλημένο πλέον από τα «γιουσουφάκια») ξεπούλημα της Α.Ε.Κ. Μιας Α.Ε.Κ. ουσιωδώς διαφορετικής από εκείνη που γνώριζε τόσα χρόνια. Μιας Α.Ε.Κ. ηθικά ξεπεσμένης, αφού είδε Διοίκηση του Σωματείου μας ν’ αφήνει σκόπιμα απλήρωτους τους υπαλλήλους του. Μιας Α.Ε.Κ. που σήμερα βολοδέρνει στις τέσσερις γραμμές των γηπέδων περιμένοντας απλά να τελειώσει το μαρτύριο της.
Εκεί που βρίσκεται ο κυρ-Βασίλης η κακία των ανθρώπων δεν τον φτάνει. Ωστόσο, από κει βλέπει όλα όσα συμβαίνουν και συνεχίζει να θλίβεται. Ότι έκανε το έκανε γιατί το πίστευε και λόγω χαρακτήρα δεν θα μπορούσε ποτέ του να υπάρξει υποχείριο κανενός (σ’ αντίθεση με τόσους που βρίσκονται τώρα στην Α.Ε.Κ. παίζοντας τον ρόλο του «χρήσιμου ηλιθίου»). Παρά την λάσπη που σκόπιμα κατά καιρούς του πέταγαν παρέμεινε καθαρός. Οι συκοφάντες του δεν μπορούσαν να τον αντικρύσουν κατάματα τόσο όταν ζούσε όσο και νεκρό. Γι’ αυτό και η παρουσία μόνο συγγενών και φίλων του στην εξόδιο ακολουθία ήταν αυτό που του ταίριαζε. Ως «πουθενάδες» θέλουμε από καρδιάς να ευχαριστήσουμε το Σωματείο, τους Παλαίμαχους (που προ «αναγέννησης» τον είχαν τιμήσει) και τον «Διοικητικό Ηγέτη» που δεν παρευρέθηκαν (έστω και δι’ αντιπροσώπου) στην τελετή και δεν έστειλαν στεφάνι. Άλλωστε για τον Βασίλη Καπετανόπουλο μιλάμε και όχι για τον Μάκη Ψωμιάδη.
Βασίλη, το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε για να σε τιμήσουμε είναι να συνεχίσουμε να πορευόμαστε με τον ίδιο τρόπο όπως μέχρι προχθές. Οι αγώνες σου για την διεκδίκηση των εσόδων από την χρήση του σήματος της Ερασιτεχνικής και για ν' ανήκει το γήπεδο αποκλειστικά στο Σωματείο θα μας (δια)φωτίζουν και θα μας καθοδηγούν στο μέλλον. Ίσως έτσι να γλυκάνει λίγο και ο πόνος των δικών σου ανθρώπων. Σ’ ευχαριστούμε που μα τίμησες με την φιλία σου.
Καλή αντάμωση με τον Σπανούδη και τους υπόλοιπους που ονειρεύτηκαν την Α.Ε.Κ. μεγάλη και έδωσαν ότι μπορούσαν για να το πετύχουν. Χαιρετίσματα και στον «θείο Λουκά».
(Την φωτογραφία αλιεύσαμε από το www.aek-live.gr).
20 Δεκέμβρη 2018
«πουθενάδες».
