Αυτά σκέφτονταν καθώς ξεκίναγε ακόμα μια μέρα στο εργοτάξιο, ανεβαίνοντας την σκαλωσιά του πυλώνα. Αυτός δεν ήταν που στα θεμέλια του είχαν θάψει αγιασμό σε πλαστικό μπουκαλάκι από κάποια εκκλησιά του Πόντου; Δεν θυμόταν, ούτε και είχε τόση σημασία. Περισσότερο σημαντικό ήταν να προσέχει που πατά, καθώς μόλις χθες είχε χιονίσει και ακόμη είχε πάγο αφού δεν είχε ζεστάνει καλά (αν θα ζέσταινε κιόλας) η μέρα. Έπρεπε να είναι προσεκτικός γιατί από «μέτρα ασφαλείας» το εργοτάξιο είχε θέματα. Ωστόσο, όσοι μπορούσαν και έπρεπε να κάνουν κάτι έκαναν πως δεν έβλεπαν. Ήταν και ο εργολάβος που όταν του ζητούσαν όσα προέβλεπαν οι κανονισμοί και ζήταγε το σωματείο τους απαντούσε πως εκεί ήταν «μια οικογένεια» και στις οικογένειες δεν χωράνε τέτοια (σωματεία και διεκδικήσεις).
Αυτή ήταν η τελευταία σκέψη που πέρασε από το μυαλό του. Δεν πρόλαβε να σκεφτεί κάτι άλλο καθώς γλίστραγε από την σκαλωσιά πέφτοντας στο κενό. Ούτε τα σκαλιά πρόλαβε να μετρήσει. Δεν είχε σημασία πιά. Άλλωστε, μόλις χτύπαγε στο έδαφος θα ήταν νεκρός. Για το μόνο που λυπόταν ήταν για το τι θα γίνονταν τα δυό του παιδιά του και η γυναίκα του χωρίς αυτόν. Ήλπιζε (ήθελε να ελπίζει) ότι ο ιδιοκτήτης της οικοδομής θα τους έδινε μια καλή αποζημίωση για να γλυτώσει τα τρεξίματα στα δικαστήρια. Από την άλλη δεν μπορούσε να είναι σίγουρος.
Δεν ήταν σίγουρος πόσα δευτερόλεπτα πέρασαν από τότε που γλίστρησε μέχρι να χτυπήσει με πάταγο στο έδαφος. Νόμισε ότι άκουσε ένα γδούπο και πως ένοιωσε τα κόκκαλα του να συνθλίβονται από την βιαιότητα της πρόσκρουσης. Ήξερε πως όλα είχαν πλέον τελειώσει καθώς το σώμα του αλάφραινε κατά 21 γραμμάρια (όσο ζυγίζει η Ψυχή που είναι καθαρή ενέργεια).
Μια μόνο στιγμή μετά τον γδούπο όλα σκοτείνιασαν. Ώστε έτσι είναι το «τέλος» σκέφτηκε…
(Σημείωση: Η φωτογραφία προέρχεται από σχετική ανάρτηση της ιστοσελίδας www.newsbomb.gr).
14 Γενάρη 2019
«πανταχού παρών 1».
