Βέβαια, δεν μας ξεκαθαρίζει ποιο ακριβώς τμήμα του Συντάγματος θα σεβαστούνε, αλλά ακόμη κι έτσι κάτι είναι κι αυτή η διαβεβαίωση. Βέβαια, όσον αφορά το Ελληνικό Ποδόσφαιρο το Σύνταγμα είναι κατώτερο του Καταστατικού και του Πειθαρχικού Κώδικα της. Γιατί, η Ε.Π.Ο. αν δεν το έχετε καταλάβει μέχρι τώρα είναι κάτι σαν το «Άγιο Όρος». Μόνο που το «αυτοδιοίκητο» του Αγίου Όρους είναι θεσμοθετημένο στο Σύνταγμα, ενώ της Ε.Π.Ο. όχι.
Αυτό, όμως, για τους παροικούντες στην Ομοσπονδία ΔΕΝ έχει καμία σημασία. Στο κάτω-κάτω συμπεριφέρονται σαν να έχουν το δικαίωμα να λειτουργούν αυτόνομα. Για την ώρα αφήνω στην άκρη τον παράνομο τρόπο λειτουργίας της Ε.Π.Ο. τον οποίο τα προηγούμενα χρόνια σε πληθώρα κειμένων του είχε αναδείξει ο Κυριάκος Θωμαΐδης. Και δεν ήταν ο μόνος. Για παράδειγμα οι Παναγόπουλος και Μαλάτος συχνά-πυκνά πριν αναλάβει η «εξυγίανση» υποστήριζαν με σθένος και θέρμη ότι και για την Ε.Π.Ο. θα έπρεπε να ισχύουν οι νόμοι (όπως για παράδειγμα για τον διορισμό «προσωρινής διοίκησης»). Ποιος επιπλέον δεν θυμάται τα «καρφιά» για την ανεξαρτησία από την Ε.Π.Ο. που τους επιλέγει (όπως τις κονσέρβες στο ράφι του σούπερ μάρκετ) των δικαστικών της Εφέσεων.
Αυτά, όμως, σήμερα είναι «περασμένα-ξεχασμένα». Σήμερα, δεν τους απασχολεί η ανεξαρτησία των δικαστικών, οι οποίοι δικάζουν στην έδρα του εργοδότη τους, (κάποτε το εύρισκαν τουλάχιστον «ύποπτο») καθώς την θεωρούν δεδομένη. Σήμερα, το ενδιαφέρον στρέφεται μη τυχόν και παρανομήσουν οι Εφέτες. Μη τυχόν και «παραβούν το καθήκον» τους.
Ποιο καθήκον τους όμως; Αυτό στον εργοδότη τους ή το Ηθικό καθήκον τους; Αυτή η σύγκρουση κρατά από τον καιρό της Αντιγόνης και του Κρέοντα. Σε ποιον οφείλουν υπακοή οι Εφέτες; Στον Πειθαρχικό Κώδικα και τον Κανονισμό της Ε.Π.Ο. (Κρέοντα) ή στο Σύνταγμα και τον «Αθλητικό Νόμο» (Αντιγόνη); Αυτό τους το ενδιαφέρον είναι ξεκάθαρο σ’ αυτό το σχόλιο.
Τα συμπεράσματα από το σχόλιο αυτό είναι δύο και είναι και τα δύο ξεδιάντροπα:
- Ένας Κανονισμός και ένας Πειθαρχικό Κώδικας ενός Νομικού Προσώπου είναι ανώτερος των Νόμων και του Συντάγματος.
- Η απόδοση Δικαιοσύνης (και η τιμωρία των παραβατών) στην περίπτωση της πολυ-ιδιοκτησίας εξαρτάται από το αν η Ε.Π.Ο. έχει στον Πειθαρχικό Κώδικα της την διάταξη του Ν. 2725/1999 προς τον οποίο έχει υποχρέωση να συμμορφώνεται (και την οποία μέχρι το προηγούμενο Καλοκαίρι διατηρούσε ακέραια, οπότε και την κατάργησε).
Σύμφωνα με τον νομικό(;) συντάκτη του σχολίου (ο οποίος το έγραψε και δεν ντράπηκε) αν η Εφέσεων δεν αθωώσει τον Ιβάν Σαββίδη οι Εφέτες θα έχουν «παραβεί το καθήκον» τους. Δεν θα το έχουν παραβεί αν δεν δικάσουν με βάση τον Ν. 2725/1999 της Ελληνικής Βουλής, αλλά θα το έχουν παραβεί αν δεν δικάσουν σύμφωνα με το εσωτερικά κείμενα ενός Νομικού Προσώπου το οποίο οφείλει να εναρμονίζεται με τις απαιτήσεις της Ελληνικής Νομοθεσίας. Τέτοια ξεδιαντροπιά.
Η οποία συνεχίζεται:
- αφ’ ενός εξ’ αιτίας των πολλών «χρήσιμων ηλιθίων» οι οποίοι επιμένουν να προτάσσουν το «Παράρτημα» ενός Κανονισμού έναντι του Νόμου!!! Και αυτοί δηλώνουν «νομικοί»!!! και
- αφ’ ετέρου εξ’ αιτίας της παράλογης αντίθεσης του «Γαύρου του Βορρά» στην παρουσία τακτικών δικαστών στην Ε.Π.Ο. (όπως προκύπτει από το κείμενο της έφεσης). Μια παρουσία την οποία ο ίδιος ο «Γαύρος του Βορρά» είχε θεωρήσει «πανάκεια». Προφανώς, ΔΕΝ μπορεί να υπάρξει καλύτερη ομολογία ενοχής απ’ αυτό.
Αφού, λοιπόν, ο Ιβάν Σαββίδης ΔΕΝ εμπιστεύεται τους τακτικούς δικαστές (μήπως θέλει συνταξιούχους;) οι οποίοι γνωρίζουν και την έννοια της «παράβασης καθήκοντος» γιατί δεν στέλνει την υπόθεση στον «φυσικό δικαστή» της;
Το Σύνταγμα στο άρθρο 8 επιτάσσει:
«Κανένας δε στερείται χωρίς τη θέληση του το δικαστή που του έχει ορίσει ο νόμος.
Δικαστικές επιτροπές και έκτακτα δικαστήρια, με οποιοδήποτε όνομα, δεν επιτρέπεται να συσταθούν.»
Η έννοια του πρώτου εδαφίου (πρότασης) του άρθρου είναι ότι για κάθε ζήτημα υπάρχει ο αντίστοιχος («φυσικός») δικαστής, ο οποίος και ορίζεται από τον νόμο.
Επί του προκειμένου το ζήτημα της πολυ-ιδιοκτησίας δεν άπτεται του δικαιώματος οι ποδοσφαιρικές ομάδες να διευθετούν τα ποδοσφαιρικά ζητήματα τους, καθώς αφορά τον μεταξύ τους ανταγωνισμό. Για τον λόγο αυτό η αντίστοιχη διάταξη της Ε.Π.Ο. ήταν αντιγραφή αυτής του άρθρου 69 του Ν. 2725/1999. Συνεπώς, και η ακολουθούμενη διαδικασία και δικαιοδοσία προκύπτει ΜΟΝΟΝ από τον Ν. 2725/1999 και όχι από οποιοδήποτε «Παράρτημα» Κανονισμού ή Καταστατικό.
Στην περίπτωση μας ο «φυσικός δικαστής» για την συγκεκριμένη διαφορά είναι η «Επιτροπή Ανταγωνισμού» και όχι η Ε.Π.Ο. Για να ήταν η Επιτροπή Εφέσεων θα έπρεπε να έχουν πείρα από τέτοιες υποθέσεις. Αν δεχτούμε ότι αυτό ΔΕΝ προβλέπεται από τον «Αθλητικό Νόμο» (τον οποίο επικαλούνται όποτε τους συμφέρει), τότε ούτε η παρέμβαση/επέμβαση της «Αρχής Διαφάνειας» για την «κάθαρση» στο Ελληνικό Ποδόσφαιρο που πρότεινε την προηγούμενη εβδομάδα ο Ν. Λαγαρίας είναι επιτρεπτή.
Ένα παράδειγμα από την σχετικά πρόσφατη Ποδοσφαιρική Ιστορία θα σας πείσει (όσους επιμένετε να έχετε αντιρρήσεις). Όταν η πρώην Π.Α.Ε. Α.Ε.Κ., Ο.Φ.Η. & Άρης επεδίωκαν την υπαγωγή τους στο περίφημο «άρθρο 44» το Ελληνικό Δημόσιο στην παράσταση του ισχυρίστηκε ότι οι Π.Α.Ε. είναι «Α.Ε. ειδικού σκοπού» και για τον λόγο αυτό εξαιρούνται από την υπαγωγή στο «άρθρο 44». Τελικά, το δικαστήριο (και όχι η Ε.Π.Ο.) έκρινε ότι αφού δεν υπήρχε ρητή απαγόρευση στον Ν. 2725/1999 οι Π.Α.Ε. μπορούσαν να υπαχθούν στο «άρθρο 44» όπως και όλες οι υπόλοιπες Α.Ε.
Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να υπενθυμίσω το αυτονόητο. Ότι, δηλαδή, οι Π.Α.Ε. & Κ.Α.Ε. (Α.Α.Ε.) για κάθε ζήτημα σχετικό με την λειτουργία τους ως εταιρείες (οικονομικό, πολεοδομικό, αύξησης μετοχικού κεφαλαίου κ.α.) ΔΕΝ πάνε στην Ε.Π.Ο. αλλά στην αρμόδια Κρατική Αρχή. Αυτή, άλλωστε είναι και η ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ επιταγή.
Επιπλέον και οι τρείς μέχρι τώρα «Αθλητικοί Νόμοι» (879/1979, 1958/1991 & 2725/1999) κρατούν για το Κράτος το δικαίωμα του να επεμβαίνει σε όσα ζητήματα αφορούν τη λειτουργία του ως Α.Ε. Το δικαίωμα αυτό παρέμβασης ΔΕΝ το αμφισβήτησε για 40 χρόνια ούτε η Ε.Π.Ο. ούτε οι UEFA & FIFA. Άρα, ο ΜΟΝΟΣ «φυσικός δικαστής» της υπόθεσης αυτής είναι η Επιτροπή Ανταγωνισμού.
Το μόνο που μένει πλέον ν’ απαντηθεί είναι αν τολμάτε να το πάτε μέχρι εκεί.
Εκτός της απάντησης στην παραπάνω πρόκληση το συμπέρασμα είναι πως μπρος στην σκοπιμότητα (να τη γλυτώσουν όσο γίνεται φθηνότερα και ας ξεφτιλιστούν) όλες οι διακηρύξεις (που είναι άλλωστε για τους εύπιστους) πάνε περίπατο.
Υ.Γ. Για να γίνει κατανοητό από Ηθικής πλευράς τι επιδιώκουν οι «υπερασπιστές» του «αυτοδιοίκητου» είναι χρήσιμο το εξής παράδειγμα:
Τον καιρό που η Αμερικάνικη στρατιωτική παρουσία ήταν εντονότερη και πολυπληθέστερη κάθε υπόθεση στην οποία εμπλεκόταν το Αμερικάνικο προσωπικό ΔΕΝ δικαζόταν από τα Ελληνικά Δικαστήρια γιατί στην συμφωνία μεταξύ των δύο χωρών ίσχυε το καθεστώς της «ετεροδικίας». Όσο Ηθικό ήταν τότε, τόσο Ηθικό είναι σήμερα αυτό που επιχειρείται μέσω του «αυτοδιοίκητου».
10 Μάρτη 2020
«πανταχού παρών 1».
