Η οικονομική διάσωση της Νιούκαστλ.
Το Επαγγελματικό Ποδόσφαιρο έχει πολλά λεφτά. Ακόμη περισσότερο όταν μιλάμε για την PREMIER LEAGUE. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ (βλέπε εδώ) η Νιούκαστλ ενδέχεται να περάσει στα χέρα Σαουδαράβων των οποίων η περιουσία αποτιμάται στα 320 δις. Λίρες. Η πιθανότητα εξαγοράς από τους Σαουδάραβες προκάλεσε αντιδράσεις (βλέπε εδώ) για πολιτικούς λόγους. Έτσι, η αποκατάσταση της Νιούκστλ στην παλιά της αίγλη θεωρητικά και μόνο φαίνεται να κινδυνεύει. Θεωρητικά, γιατί στην Αγγλία πάντα υπάρχει τρόπος να κλείσει μια δουλειά ειδικά όταν αφορά μια ποδοσφαιρική ομάδα.
Θεωρητικά, η 13η ομάδα της PREMIER LEAGUE που μέχρι την διακοπή λόγω κορωναϊού είχε 9 νίκες 8 ισοπαλίες και 12 ήττες έχοντας πετύχει 25 και δεχτεί 41 τέρματα θα μπορεί να υπολογίζει(;) στην περιουσία των ιδιοκτητών της, οι οποίοι έχουν περισσότερα λεφτά από την συνολική περιουσία όλων των υπολοίπων ιδιοκτητών ομάδων της κατηγορίας. Είναι, όμως, μια τέτοια (θεωρητική) προσέγγιση δικαιολογημένη;
Η πόλη του Νιούκαστλ είναι χτισμένη στις όχθες του Τάιν στην Βορειο-Ανατολική Αγγλία. Έχει πληθυσμό 273.600 κατοίκους όταν ο συνολικός πληθυσμός της ευρύτερης περιοχής είναι 1,6 εκ. (βλέπε εδώ). Η οικονομία της στηριζόταν στα ορυχεία κάρβουνου. Μετά την επιτυχημένη απεργία των ανθρακορύχων όταν και έκλεισαν τα ορυχεία της περιοχής η πόλη δέχτηκε ένα μεγάλο οικονομικό χτύπημα.
Γεννάται, λοιπόν, το ερώτημα αν παρά τον πλούτο των ιδιοκτητών της (αν ολοκληρωθεί η πώληση) μπορεί η πόλη να στηρίξει οικονομικά την ομάδα και να την κάνει και πάλι πρωταθλήτρια. Ακόμη περισσότερο στην λογική του FFP (Έσοδα-Έξοδα) μπορεί η Νιούκαστλ στον Τάιν (Newcastle upon Tyne) να στηρίξει τα όνειρα των οπαδών της ομάδας; Μιας ομάδας η οποία προήλθε από τη συνένωση άλλων δύο. Τελικά, στο σημερινό Επαγγελματικό Αθλητισμό (όπως και σε οποιαδήποτε άλλη οικονομική δραστηριότητα) πόση σημασία έχει η περιουσία του ιδιοκτήτη όταν αυτή δεν κινδυνεύει σε περίπτωση που η ομάδα-εταιρεία πάει για φούντο;
Η Λίβερπουλ και οι κολοσσοί που κοροϊδεύουν στον βωμό του κέρδους.
Περιπτώσεις όπως της Λίβερπουλ, της Μπαρτσελόνα και άλλων ομάδων που υποτίθεται ότι διακρίνονται από τις άλλες λόγω της «ιδεολογίας» τους κάνουν πιο εμφανή τον διχασμό που προκαλεί ο δυισμός των ομάδων-εταιρειών. Η «ιδεολογία» (της οποίας «θεματοφύλακες» είναι οι οπαδοί) ανήκει στην ομάδα, την ίδια στιγμή που η εταιρεία αν θέλει να συνεχίσει να υπάρχει πρέπει να εστιάσει σε πιο ευτελή ζητήματα. Σε ομαλές οικονομικά συνθήκες τα θέλω των οπαδών και της ιδιοκτησίας λίγες φορές συγκρούονται. Σε έκτακτες, όμως, οικονομικά συνθήκες όπως οι τωρινές το «ένστικτο επιβίωσης» της εταιρείας επικρατεί.
Μια τέτοια περίπτωση είναι αυτή της Λίβερπουλ η οποία συμπεριφέρθηκε στους εργαζόμενους της όπως και κάθε άλλη Βρετανική εταιρεία (βλέπε εδώ). Ευτυχώς για τις παραδόσεις της οι αντιδράσεις των οπαδών στην απόφαση της Διοίκησης-Ιδιοκτησίας την ακύρωσαν. Έφεραν, όμως, στην επιφάνεια την διαφορά αντίληψης των οπαδών μιας Αγγλικής ομάδας και της Αμερικάνικης ιδιοκτησίας της.
Η προσπάθεια των ιδιοκτητών των ομάδων παγκοσμίως να μειώσουν την χασούρα τους με οποιοδήποτε τρόπο είναι μια κίνηση επιβίωσης απ’ αυτούς που έχουν εικόνα «από μέσα». Ωστόσο, η κατάσταση περιπλέκεται και συσκοτίζεται όταν οι ομάδες όπως η Λίβερπουλ έχουν εμφανίσει πρόσφατα μεγάλα Κέρδη (όπως αναφέρει το δημοσίευμα).
Κάτι που μας φέρνει στους «κολοσσούς του ποδοσφαίρου που κοροϊδεύουν στον βωμό του κέρδους». Στο σημείο αυτό πρέπει να γίνει μια γενική και εισαγωγική παρατήρηση η οποία αφορά την άγνοια γενικά των συντακτών για τα λογιστικά. Μια άγνοια η οποία οδηγεί αρχικά σε λάθος εκτίμηση της κατάστασης και τελικά σε λάθος συμπεράσματα. Βέβαια, τις περισσότερες φορές ο συντάκτης καταλήγει στο συμπέρασμα που από την αρχή ήθελε (έτσι δεν νοιάζεται για την ακρίβεια). Τις περισσότερες φορές μπερδεύει τα «Κέρδη» με τα «Έσοδα» και το «Μετοχικό Κεφάλαιο».
Στο συγκεκριμένο δημοσίευμα η αναφορά στα Κέρδη προ φόρων της τελευταίας διετίας της Λίβερπουλ αν και αληθής είναι ωστόσο ψευδής και παραπλανητική. Όπως προκύπτει από τον Ισολογισμό η Χρήση της Λίβερπουλ ολοκληρώνεται στις 31 Μάη. Ο τελευταίος δημοσιευμένος Ισολογισμός (βλέπε εδώ) αφορά την περίοδο Ιούνη 2018 - Μάη 2019. Όπως προκύπτει από τον «Λογαριασμό Αποτελεσμάτων» (σελ. 12 του pdf, τα ποσά είναι σε χιλιάδες Λίρες) τα «Αποτελέσματα Εκμετάλλευσης» χωρίς τις πωλήσεις ποδοσφαιριστών ήταν για το 2018 7.275.000 Λίρες και για το 2019 572.000.
Συνεπώς, η «κατηγορία» (αυτοί που έβγαλαν 166 εκ. σε δύο χρόνια κάνουν τέτοια πράγματα) του δημοσιογράφου στην Διοίκηση-Ιδιοκτησία της ομάδας είναι άδικη. Γιατί, τίποτα δεν προϊδεάζει πως η Λίβερπουλ θα συνεχίσει να έχει μεγάλα Κέρδη (αν έχει). Η ανάλυση τόσο των Εσόδων όσο και των Εξόδων έχει ενδιαφέρον. Ωστόσο, σκοπός του κειμένου δεν είναι η παρουσίαση των Οικονομικών Καταστάσεων της ομάδας αλλά ο σχολιασμός της λανθασμένης οπτικής κάποιων. Στο κάτω-κάτω η Λίβερπουλ στο μόνο που μπορούσε στις 31 Μάη 2019 σίγουρα να υπολογίζει ήταν τα 37,5 εκ. (έναντι 10,3 το 2018) που είχε στο Ταμείο της.
Από το τμήμα που επέλεξα προκύπτουν δύο πράγματα. Από τη μια η παντελής άγνοια του συντάκτη σχετικά με τα Λογιστικά των επιχειρήσεων και από την άλλη η στοχευμένη-στρατευμένη ιδεολογικά γραφή. Ο συντάκτης έχει από πριν καταλήξει στο συμπέρασμα και δεν ενδιαφέρεται για τα (σκόπιμα;) λάθη του. Διαβάστε το παρακάτω τμήμα, το οποίο στη συνέχεια θα σχολιάσω:
«Το κεφάλαιο των εταιρειών και τα κέρδη παραμένουν άθικτα. Φυσικά, ο θεατής έχει κάθε δικαίωμα να περιμένει να δείξουν την αλληλεγγύη τους, κάτι που, όμως, δεν συμβαίνει και με τις διοικήσεις των κλαμπ, οι οποίες ‘κάθονται’ πάνω στο κεφάλαιο, υποκρινόμενες έτσι ότι δεν υπάρχει.»
Το Κεφάλαιο μιας εταιρείας (Μετοχικό Κεφάλαιο) είναι η υποχρέωση (το Χρέος) της εταιρείας στους μετόχους της. Τα χρήματα αυτά μπαίνουν στο Ταμείο της. Σε καμιά στιγμή το ποσό του Ταμείου ΔΕΝ είναι ίσο με το Μ.Κ. Εκτός αν ο συντάκτης νομίζει πως το Μ.Κ. της Λίβερπουλ είναι τα 37,5 εκ που έχει στο Ταμείο της.
Τα Κέρδη από την άλλη προκύπτουν όταν τα Έσοδα είναι μεγαλύτερα από τα Έξοδα. Δηλαδή, δεν είναι δεδομένα. Επιπλέον στην περίπτωση της Λίβερπουλ τα Κέρδη προέρχονται σχεδόν αποκλειστικά από τις πωλήσεις παικτών. Τέλος τα Κέρδη (δηλαδή, οι πλεονάζουσες των Εξόδων Πωλήσεις) πρέπει να εισπραχθούν. Για παράδειγμα αν πουληθεί σήμερα ένας παίκτης το ποσό της πώλησης καταλογίζεται στην φετινή χρονιά ακόμη και αν το ποσό εισπραχθεί σε δόσεις ακόμη και στην επόμενη (ή επόμενες) χρήση (χρήσεις). Άρα τα Κέρδη ΔΕΝ πρέπει να συγχέονται-ταυτίζονται με μετρητά.
Αντί επιλόγου διαλέγω να κλείσω με την τελευταία παράγραφο του συγκεκριμένου δημοσιεύματος:
«Δυσάρεστος ων, ο κυνισμός των διοικήσεων υπήρχε, απλώς από καιρού εις καιρόν αποκαλύπτεται. Δύσκαμπτες και αρτηριοσκληρωτικές, μόνο κατ’ επίφαση εστιάζουν στον άνθρωπο τις καίριες ώρες. Ο μόνος λόγος που το κάνουν είναι για να μπορούν να βγάζουν υπερκέρδη, τα οποία δεν αγγίζονται, αν υπάρχουν, μια κρίσιμη στιγμή. Και πιο σημαντική από αυτήν που ζούμε τώρα, δύσκολα θα βρεθεί για να αποδείξουν την καλοσύνη και την αγαθοσύνη τους.»
Συγκρίνοντας την παράγραφο αυτή με την επίθεση που ο ίδιος συντάκτης είχε εξαπολύσει παραπάνω θεωρώ ότι βρίσκεται σε σύγχυση. Κάνει, λες και ανακάλυψε για πρώτη φορά την πυρίτιδα. Τα «υπερκέρδη» προκύπτουν από το marketing και το συνολικό ψυχολογικό χειρισμό των πελατών τους (αυτό που οι οπαδοί ονομάζουν «αγάπη για την ομάδα»). Τη σύγχυση του ολοκληρώνει (και αποδεικνύει) η αναφορά στην «καλοσύνη» και την «αγαθοσύνη», οι οποίες στην παράγραφο αυτή έχουν την έννοια της αφέλειας. Προφανώς, δεν συμβιβάζεται εύκολα να είσαι ταυτόχρονα κυνικός και αφελής. Εκτός αν η αφέλεια είναι γνώρισμα του γράφοντα που κρίνοντας εξ’ ιδίων τα αλλότρια θα επιθυμούσε και οι άλλοι να είναι το ίδιο αφελείς αντί να είναι κυνικοί.
09 Μάη 2020
«πανταχού παρών 1».
