Διαβάζοντας το κείμενο καταλαβαίνουμε ότι ο πόνος και ο καημός του Γιώργου αφορούν το σύνολο του αθλήματος, έχοντας από την άλλη προεξοφλήσει πως οι μέρες αυτών που διοικούν την Ομοσπονδία, την Διαιτησία και τους Μπασκετμπολίστες είναι μετρημένες. Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος. Έτσι, το κείμενο του είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να περάσει κάποιος χαλαρά ένα 5λεπτο.
Το πιο ενδιαφέρον, όμως, του κειμένου είναι ο υπότιτλος τον οποίο και αντιγράφω αυτολεξί:
«Ουρά της ΕΟΚ και αταλάντευτα πειθήνιο όργανο έχει γίνει ο ΠΣΑΚ. Μύθοι και πραγματικότητα για την πολύπαθη κι ανύπαρκτη Α2.»
Ο Γιώργος, λοιπόν, χαρακτηρίζει την Α2 «πολύπαθη» (κατανοητό) και «ανύπαρκτη». Αυτός ο δεύτερος χαρακτηρισμός («ανύπαρκτη»), όπως και να το κάνουμε, «βγάζει μάτι». Μα είναι δυνατόν ο Γαύρος (έστω Γαύρος Β’) να παίζει σε μια ανύπαρκτη κατηγορία; Γιατί, αν δεν είναι ομοίως ανύπαρκτος ως ομάδα μόνο και μόνο με τη συμμετοχή του θα έπρεπε να κάνει την Α2 σημαντικότερη απ’ ότι ήταν. Έτσι δεν είναι (με βάση την λογική τουλάχιστον); Ήρεμα ρωτάω…
Προφανώς και θα ήταν έτσι αν τον Γιώργο δεν τον (καθ)οδηγούσε η οπαδική παραφροσύνη. Ίσως, τώρα που το σκέφτομαι, η λύση για όλα τα δεινά του Ελληνικού Μπάσκετ να ήταν η εκχώρηση της διοίκησης του σ’ όλες τις βαθμίδες και εκφάνσεις του στους Γαύρους. Έτσι θα δινόταν η ευκαιρία στον Γιώργο αφ’ ενός να φτιάξει όλα τα στραβά που καταγγέλλει και αφ’ ετέρου ν’ αποδείξει ότι όλα όσα γράφει δεν είναι μόνο για αντιπολίτευση στους νυν διοικούντες (και ότι αυτοί θα τα κάνουν καλύτερα και όχι μόνο προς όφελος της ομάδας τους).
18 Αυγούστου 2020
«πανταχού παρών 1».
