Τώρα, πλέον, στην «περίοδο του κορονοϊού» εκτός από την διαιτησία και το παρασκήνιο της, εκτός από τον έλεγχο της Ε.Π.Ο. και την διαμάχη για το παρελθόν ήρθε να προστεθεί η κρίση αξιοπιστίας σχετικά με το αν είναι αληθή τα κρούσματα που δηλώνουν κάποιες ομάδες. Ακόμη και η ειλικρίνεια των ομάδων σχετικά με τα κρούσματα μπήκε στο πεδίο διαμάχης των οπαδικών δημοσιογράφων.
Η αρχή έγινε όταν η ομάδα του Λιμανιού δήλωσε κρούσμα πριν τον πολύπαθο (όπως και τόσα άλλα στην Ελλάδα) Τελικό Κυπέλλου. Την ειρωνεία που τότε εκφράστηκε από την ιστοσελίδα www.sdna.gr ήρθαν τώρα να επιστρέψουν οι οπαδοί-δημοσιογράφοι της www.to10.gr αναρωτώμενοι τι θα είχαν να γράψουν οι «συνάδελφοι» τους («χατζηαβάτηδες») αν τα κρούσματα της Α.Ε.Κ. δηλώνονταν πριν από ένα μήνα.
Προσωπικά, αυτή η διαμάχη δεν με αφορά και θα μπορούσε να με διασκεδάζει, αν δεν ήταν ένδειξη μιας βαθιάς σήψης. Προφανώς, και το Ελληνικό Ποδόσφαιρο προ κορονοϊού ήταν αφενός αναξιόπιστο και αφετέρου είχε συνολικά τόσο προβληματική λειτουργία που έδινε την εντύπωση πως κάθε σεζόν θα μπορούσε να είναι η τελευταία του. Αν δεν υπήρχε κυρίως από την πλευρά των δίχρωμων επαγγελματιών του χώρου (και των «οργανωμένων» δευτερευόντως) η ανάγκη ύπαρξης πρωταθλημάτων σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ για αν έχουν αντικείμενο ύπαρξης ελάχιστοι θα το έφεραν βαρέως αν δεν ξαναγίνονταν πρωτάθλημα Α’ Εθνικής. Ακόμα και η NOVA θα έπαιρνε μια οικονομική ανάσα και θα συνέχιζε τη λειτουργία της προσφέροντας μας όλα τα υπόλοιπα πρωταθλήματα που έχει και σήμερα.
Ποιος από εμάς που έχουμε κάποια ηλικία θα μπορούσε να σκεφτεί την καθημερινότητα του χωρίς τις εμφατικές και ιστορικές τηλεοπτικές εκπομπές όπως η «Αθλητική Κυριακή» και η «Δίκη»; Σχεδόν κανείς. Δεδομένου ότι οποιαδήποτε καλυτέρευση της κατάστασης στο ποδόσφαιρο (και τον «Επαγγελματικό Αθλητισμό» γενικά) απαιτεί μια μεγάλη και βαθιά τομή (την οποία καμία κυβέρνηση δεν είναι πρόθυμη λόγω του «πολιτικού κόστους» να κάνει) η διεξαγωγή του Πρωταθλήματος σε κλίμα συνεχούς όξυνσης δεν είναι προς το συμφέρον κανενός.
Αν από πλευράς αξιοπιστίας το Ελληνικό Πρωτάθλημα είχε προ κορονοϊού κρίση αξιοπιστίας, σήμερα εν μέσω της «πανδημίας» είναι «νεκρό» (δεν υφίσταται). Και όπως γνωρίζουμε η «αξιοπιστία» είναι αυτό για το οποίο καθένας μας προσπαθεί να πείσει τους υπόλοιπους. Είναι αυτό για το οποίο οι πλούσιοι διαθέτουν στρατιές δικηγόρων και είναι επίσης αυτό που εμπορεύεται ο κλάδος του marketing. Είναι, τελικά, αυτό το οποίο σ’ επίπεδο ποδοσφαίρου (και γενικά «Επαγγελματικού Αθλητισμού») μας έχει οριστικά τελείωσε σ’ αυτή τη Χώρα.
Ανεξάρτητα από την ειλικρίνεια των ομάδων για τα κρούσματα και από τα τυχόν τερτίπια που χρησιμοποιούν για να φέρουν τα πράγματα στα μέτρα τους, το ζήτημα είναι πως καμιά τους πλέον (και για πολύ καιρό ακόμα) ΔΕΝ θα μπορεί να ισχυριστεί όχι μόνο ότι είναι τίμια, αλλά το πολύ σημαντικότερο να φαίνεται τίμια έναντι των υπολοίπων. Και γι’ αυτή την κατάληξη η ευθύνη των ιδιοκτητών, των «υπεύθυνων επικοινωνίας» και των δίχρωμων «χατζηαβάτηδων» κάθε ομάδας είναι τεράστια και απαράγραπτη. Μιας και το «πολιτικό κόστος» εμποδίζει το Κράτος να «τους πάρει τα κεφάλια» ξεκαθαρίζοντας τον χώρο, αυτοί είναι οι αποκλειστικοί υπεύθυνοι της πλήρους απαξίωσης («θανάτου») του Πρωταθλήματος Α’ Εθνικής. Απλά η ξιπασιά τους (και η μετάθεση των ευθυνών στους άλλους) δεν τους αφήνει να το συνειδητοποιήσουν. Θα έρθει η ώρα, όμως, να το συνειδητοποιήσουν και μάλιστα τραγικά αν μετά το τέλος της πανδημίας δουν τους οπαδούς-πελάτες να τους γυρνάνε την πλάτη. Σε μια τέτοια περίπτωση θα έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε πως θ’ αντιδράσουν όλοι αυτοί που χρόνια τώρα σκάβουν καθένας από την πλευρά του τον τάφο του Ελληνικού Ποδοσφαίρου.
09 Νοέμβρη 2020
«πανταχού παρόντες».
