Πολύ συχνά, όμως, οι διοικήσεις των τμημάτων προκειμένου να δικαιολογηθούν έναντι των οπαδών και ταυτόχρονα ν’ ασκήσουν πίεση προς όφελος τους «εξάγουν» μέσω των δίχρωμων «χατζηαβάτηδων» το κόμπλεξ στους οπαδούς της ομάδας. Από εκείνη τη στιγμή οι οπαδοί θεωρούν τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το αντίστοιχο τμήμα ως προσωπικά και κάνουν ότι μπορούν για να την βοηθήσουν. Ούτε ζήτημα ότι όλη αυτή η φιλολογία μπορεί να είναι υπερβολική. Στο κάτω-κάτω πάντα υπάρχουν πρόχειρα παραδείγματα «αδικίας» της ομάδας που να υποστηρίζουν όλο αυτό το αφήγημα.
Ο χώρος του μπάσκετ έχει ζήσει πολλά και έντονα τέτοια φαινόμενα, η ρίζα των οποίων βρίσκεται στην διαμάχη των Γαύρου και Π.Α.Ο. Διαμάχη, οι επιπτώσεις της οποίας γίνονται αισθητές και στις υπόλοιπες ομάδες (οι οποίες το λιγότερο που έχουν να κάνουν είναι να επιλέξουν στρατόπεδο). Ειδικά τα τελευταία χρόνια ζούμε μια ιδιαίτερα περίεργη περίπτωση. Από τη μια είχαμε αρχικά την κορύφωση από πλευράς της ομάδας του Πειραιά της κόντρας με (βασικά) την Ε.Ο.Κ. σχετικά με την αντιμετώπιση της από την διαιτησία που οδήγησε στον οικειοθελή υποβιβασμό της στην Α2, ενώ στη συνέχεια αφού έπαψε ως ομάδα να έχει λόγο στα συμβαίνοντα της Α1 συνέχισε το «αντάρτικο» (τις παρεμβάσεις) της μέσω των ερυθρόλευκων μπασκετικών συντακτών. Αυτοί, έχουν πλέον αναλάβει να την εκπροσωπούν κρατώντας είτε μαστίγιο είτε καρότο προσπαθώντας(;) να προσεταιριστούν για λογαριασμό της ομάδας τους άλλες ομάδες.
Για να γίνει αυτό υπάρχουν δύο τρόποι. Ο ένας είναι οι «επιθέσεις αγάπης» με κείμενα και λόγια στα οποία αναγνωρίζεται σε μια ανταγωνίστρια ομάδα κάποιες αρετές. Αρετές, οι οποίες προφανώς έχουν να κάνουν με την συμπεριφορά της και οι οποίες προφανώς ταυτίζονται με τον τρόπο που βλέπει τα πράγματα η ομάδα των Αφων Αγγελόπουλων. Ο δεύτερος είναι η αναγνώριση σε μια ομάδα του «δίκιου» της με την παράλληλη υπενθύμιση ότι η ίδια (διοικητικά) ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για τα προβλήματα της.
Ένα από τα βασικά εργαλεία και στους δύο τρόπους προσέγγισης είναι ο Γ. Κογκαλίδης. Πριν την έναρξη του φετινού Πρωταθλήματος εξαπέλυσε «επίθεση αγάπης» στον Μάκη Αγγελόπουλο (από την οποία προφανώς και δεν περίμενε κάποιο άμεσο αποτέλεσμα). Πριν λίγες μέρες έβαλε στο στόχαστρο του Άρη ο οποίος μαζί με τον άσπονδο εχθρό του Π.Α.Ο.Κ. διάγουν τα τελευταία χρόνια μια πολύ προβληματική περίοδο.
Αφορμή ήταν η ανακοίνωση του Άρη σχετικά με την διαιτησία στον εντός έδρας της αγώνα με τον Κολοσσό Ρόδου (από τον οποίο και έχασε για 4η συνεχή χρονιά). Πιθανόν το «γαύρικο» ύφος της ανακοίνωσης ακούμπησε κάποια από τις ευαίσθητες χορδές του Γιώργου. Το πιθανότερο είναι πως του πρόσφερε μια ακόμη ευκαιρία να στοχοποιήσει την Ε.Ο.Κ. (τώρα αν αυτό γινόταν και με «θύματα» τους συγκεκριμένους διαιτητές, αυτό ήταν μια «παράπλευρη απώλεια»).
Για κάθε ανακοίνωση που βγάζει μια ομάδα εναντίον της διαιτησίας υπάρχουν δύο όψεις. Η μια έχει να κάνει με τα πραγματικά συμβάντα και η άλλη με την αναζήτηση δικαιολογιών. Σχετικά με το συγκεκριμένο παιχνίδι τα πραγματικά συμβάντα ΔΕΝ δικαιολογούν την ανακοίνωση, οπότε το μόνο που απομένει είναι η αναζήτηση δικαιολογιών. Στο ότι η ανακοίνωση ΔΕΝ έχει βάση καταλήγει και ο παρατηρητής διαιτησίας. Επιπλέον μια ματιά στην στατιστική των δύο ομάδων (βλέπε εδώ) είναι διαφωτιστική:
- Ο Κολοσσός σούταρε συνολικά 62 σούτ ενώ ο Άρης 58.
- Ο Κολοσσός είχε συνολικά 50% (31/62) ενώ ο Άρης 41,37% (24/58).
- Ο Κολοσσός εκτέλεσε 12 παραπάνω βολές (26), αλλά σκόραρε μόνον 2 πόντους παραπάνω από τον Άρη.
- Ο Κολοσσός είχε συνολικά 2 ριμπάουντ περισσότερα (36) από τον Άρη.
Με δεδομένη την ευστοχία που (δεν) είχε ο Άρης θα ήταν θαύμα αν νικούσε τον κολοσσό (ο οποίος κατέβηκε με 10 αντί 12 παικτών). Για να μιλήσουμε με όρους που να καταλαβαίνει και ο Κογκαλίδης μόνο με διαιτητική εύνοια θα μπορούσε να φύγει νικητής ο Άρης από το Αλεξάνδρειο. Δυστυχώς, για την διοίκηση του Άρεως κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Εκτός αυτού εξαιτίας της κλήρωσης και της (μπασκετικής) μοίρας η ζωή έπαιξε ένα περίεργο παιχνίδι στους δύο αντιπάλους δίνοντας ταυτόχρονα στον Άρη το δικαίωμα να γράψει κάτι παραπάνω στην ανακοίνωση.
Ήταν μόλις την προηγούμενη αγωνιστική όταν ο συμπολίτης του Π.Α.Ο.Κ. νικούσε εκτός έδρας στον πόντο τον Κολοσσό με αντικανονικό τρίποντο (που όμως κανείς δεν πήρε είδηση) στην εκπνοή. Τώρα που ο Κολοσσός νίκησε αυτόν ο Άρης με αφορμή 2-3 σφυρίγματα στα τελευταία λεπτά (που όμως ήταν σωστά) έκανε λόγο για «εξόφληση γραμματίων». Από την ανακοίνωση αυτή (η οποία «δικαιολογείται» μόνον από την δεινή θέση στην οποία βρίσκεται ο Άρης) προκύπτει ότι το «γαυρίζειν» είναι μια πάθηση που παρατηρείται οπουδήποτε οι ευθύνες είναι πολύ βαριές για να τις σηκώσουν οι ώμοι των διοικούντων.
Η Α1 τα τελευταία 2 (και πάμε και για τρίτο) χρόνια έχει ησυχάσει από τον σκόπιμο θόρυβο που θα ξεσήκωνε ο Γαύρος και τα «εργαλεία» του για να καλύψει τα προβλήματα του. Ενδεχομένως να «γλυτώσαμε» και από την παρουσία του Γιαννακόπουλου εξαιτίας τους (στον οποίο μετά την αποχώρηση τους απέμενε πλέον η κόντρα του με την Ευρωλίγκα). Το μόνο που λείπει από την λίγκα είναι η κάθε ομάδα που «βρίσκεται στα σκοινιά» να βγάζει τέτοιου είδους ανακοινώσεις όπως αυτές του Άρη. Ανακοινώσεις, οι οποίες το μικρότερο πρόβλημα που προκαλούν είναι να δίνουν πρώτη ύλη στους «χατζηαβάτηδες» του Γαύρου για να κάνουν το «παιχνίδι» τους.
Αυτό που δεν χρειάζεται η Α1 είναι ένα τέτοιο κλίμα. Γι’ αυτό και ο Άρης πρέπει να τιμωρηθεί παραδειγματικά για την ανακοίνωση του. Το τελευταίο που χρειάζεται η Α1 είναι να επιστρέψει (αν μπορεί αγωνιστικά καλώς) ο Γαύρος. Γιατί μαζί μ’ αυτόν θα επιστρέψει και η σαπίλα που κουβαλά και έχει γίνει δεύτερη φύση του. Με δεδομένη την απρόσμενη αλλά «σωστή» απόφαση του αθλητικού δικαστή για την επανάληψη του Α.Ε.Κ.-Π.Α.Ο.Κ. το Πρωτάθλημα έχει μπει σε μια τροχιά μεγαλύτερης αξιοπιστίας από την οποία δεν πρέπει να εκτροχιαστεί. Αρκεί όλοι να κάνουν την δουλειά τους: οι διαιτητές να σφυρίζουν ότι βλέπουν, ο αθλητικός δικαστής να μην επιτρέπει τέτοιες ανακοινώσεις και ο Π.Α.Ο.Κ. να φερθεί αντρίκια και να ζητήσει την επανάληψη και του παιχνιδιού με τον Κολοσσό (όχι μονά-ζυγά δικά μας).
Σ’ ένα κείμενο με αφορμή αυτό το κείμενο του Γ. Κογκαλίδη δεν θα υπήρχε πιο ταιριαστό τέλος από μια αναφορά σ’ αυτόν και την ομάδα του.
Κάντε μας την χάρη και μην ασχοληθείτε ξανά (μέχρι να ξανανεβείτε για δεύτερη φορά στην ιστορία σας) με την διαιτησία στην Α1. Αντ’ αυτού μπορείτε να περνάτε τον καιρό σας αποθεώνοντας τους διαιτητές της Ευρωλίγκας (από την διαιτησία της οποίας δεν θα έπρεπε να έχετε παράπονα). Γιατί στην «Ευρωλίγκα του Μπερτομέου» με τον τρόπο που σφυρίζουν οι διαιτητές υπάρχει πλήρης αξιοπιστία. Εκεί, παρά το γεγονός ότι εσείς και οι Παναθηναϊκοί ανήκετε στους «ιδρυτές» ο Μπερτομέου και το «σύστημα» του ΔΕΝ παύουν να σας υπενθυμίζουν πόσο «μεγάλοι» είστε όταν κοντράρεστε με τους πραγματικά ΜΕΓΑΛΟΥΣ και εκείνοι πρέπει να κερδίσουν.
Είναι όπως εκείνο το σύνθημα περί Πειραιά και πως οι αντίπαλοι σας θα έπρεπε σώνει και καλά να σας προσκυνάνε, αλλά από την ανάποδη. Ο Μπερτομέου και το «σύστημα» του γνωρίζουν (ακόμη περισσότερο τώρα που είστε στην Α2) πόσο ανάγκη έχετε τη συμμετοχή σας στην διοργάνωση του και σας «γλεντάει» κανονικά. Το ακόμα χειρότερο είναι που τώρα που δεν έχετε αγωνιστικό ρυθμό (αφού δεν παίζετε στην Ελλάδα) θα σας κρατά τη μια με το κεφάλι πάνω από το νερό μα τις περισσότερες κάτω απ’ αυτό (όπου «νερό» η όγδοη προνομιούχος(;) θέση). Είστε σε τέτοια αδιέξοδη κατάσταση που ακόμη και να βγείτε όγδοοι θα πανηγυρίζετε. Γιατί η όγδοη θέση οδηγεί σε νοκ-άουτ με τον πρώτο. Στο αδιέξοδο που είστε ακόμη και αυτά τα 3-4(;) που θα παίξετε (θα) είναι επιτυχία.
Γι’ αυτό σας λέω (κυρίως εσένα Γιώργο) ασχοληθείτε (ασχολήσου) με την διαιτησία της Ευρωλίγκας και άσε αυτή της Α1. Καλά είμαστε δίχως την κλάψα σας.
29 Δεκέμβρη 2020
«πανταχού παρών 1».
