Οποιοσδήποτε κάτσει και το σκεφτεί λίγο θα δει πως η πεποίθηση αυτή στηρίζεται στο συλλογισμό πως ένα ιδιόκτητο γήπεδο δίνει μεγαλύτερες οικονομικές δυνατότητες στην ομάδα-εταιρεία που το κατέχει, επιτρέποντας της έτσι να γίνει «μεγαλύτερη» και δυνατότερη. Υποτίθεται πως η αυξημένη χωρητικότητα σε σχέση με το παλιό, οι καλύτερες εγκαταστάσεις για τους θεατές και η εκμετάλλευση εμπορικών χώρων που δεν υπήρχαν στο προηγούμενο γήπεδο θα δώσουν νέες δυνατότητες και προοπτική στην ομάδα. Αυτό που υπονοείται (αλλά σκόπιμα παραλείπεται) είναι ο λόγος (το κίνητρο) για τους οπαδούς της ομάδας να το επισκεφτούν. Γιατί τι να το κάνεις ένα σύγχρονο γήπεδο με μεγαλύτερη χωρητικότητα αν η αγωνιστική κατάσταση της ομάδας ΔΕΝ σου δίνει κίνητρο να πας να την δεις;
«Μεγάλες ομάδες» τόσο από άποψη τίτλων όσο και από οικονομική υπάρχουν από την αρχή του ποδοσφαίρου και ας έπαιζαν σε δημοτικά στάδια (όπως η Γιουβέντους στο Comunale του Τορίνο). Η ομάδα των Ανιέλι δεν έγινε «μεγαλύτερη» όταν και επειδή έκτισε δικό της γήπεδο. Επιπλέον η εκμετάλλευση στο έπακρο των δυνατοτήτων ενός σύγχρονου γηπέδου μπορεί να γίνει μόνον όσο οι οπαδοί της ομάδας είναι ευχαριστημένοι με την πορεία της και έχουν κίνητρο να πληρώσουν εισιτήριο για να την δουν. Στην περίπτωση του νέου μας γηπέδου και δεδομένου ότι αυτό ανήκει στο Σωματείο, η εμπορική του εκμετάλλευση αφορά μόνο τη διεξαγωγή αγώνων. Οποιαδήποτε άλλη μορφή εκμετάλλευσης π.χ. διοργάνωση συναυλιών αφορά μόνο την ιδιοκτήτρια «Μάνα Α.Ε.Κ.» και όχι την Π.Α.Ε.
Θα έπρεπε να είναι προφανές σ’ όλους ότι το ιδιόκτητο γήπεδο είναι μεν ένας στόχος, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι ούτε ο μόνος ούτε ο βασικός, να είναι δηλαδή αυτοσκοπός. Αυτοσκοπός πρέπει να είναι η εύρεση των ικανότερων παικτών και προπονητών προκειμένου η ανταγωνιστικότητα της ομάδας να είναι μονίμως υψηλή. Από την άλλη θα πρέπει ν’ αποφεύγονται κάθε είδους «κολλήματα» σε σχέση με το παρελθόν. Για παράδειγμα στην περίπτωση του Παναθηναϊκού το «κόλλημα» με τη «Λεωφόρο» των 12.000 θέσεων. Στην περίπτωση αυτή όντως η «ιστορική έδρα» καταστρέφει από οικονομικής και εμπορικής άποψης τις δυνατότητες της Π.Α.Ε. να γίνει οικονομικά αυτάρκης και ισχυρή και να μην έχει ανάγκη τις χρηματικές «ενέσεις» του εκάστοτε ιδιοκτήτη της.
Από το «κόλλημα» με την «ιστορική έδρα» μέχρι το να θεωρείς «σπίτι σου» και να το βροντοφωνάζεις ένα γήπεδο «στου Διαόλου τη μάνα» (σε σχέση με την «ιστορική έδρα» σου) δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά∙ ή μάλλον πρόκειται για το ίδιο πράγμα αντεστραμμένο. Το νέο γήπεδο της «Βασίλισσας» (το οποίο όπως θα έλεγε και ο Παΐσιος είναι σαν ιδιόκτητο ενώ δεν είναι) αν αυτή δεν δημιουργήσει μια αξιόλογη και δυνατή ομάδα θα είναι άδειο (ή το πολύ μισογεμάτο εκτός 2-3 εξαιρέσεων) και θα μοιάζει περισσότερο με «εξορία» παρά με ένα «ζεστό σπίτι» στο οποίο αξίζει να ζεις.
Κοντολογίς τόσο η ποδοσφαιρική όσο και η μπασκετική ομάδα πρέπει πρώτα να δημιουργήσουν ομάδα και μετά να πανηγυρίζουν για τα νέα τους «σπίτια» γιατί χωρίς μια ανταγωνιστική ομάδα παίζοντας απλά και μόνο σε ιδιόκτητα ντουβάρια ΔΕΝ πρόκειται να πάνε πουθενά. Δυστυχώς και για τις δύο ΔΕΝ έχουν πολύ χρόνο ακόμα για να το κάνουν πριν αρχίσουν να ξενερώνουν και με τις δύο οι οπαδοί. Επιπλέον, αν ταυτόχρονα και οι δύο κινούνται στη μετριότητα καμιά τους δεν θα μπορεί να ελπίζει από οικονομική άποψη (αλλά και αυτή της οπαδικής στήριξης) στη προσέλκυση οπαδών που θα επιζητούν χαρά από τις επιτυχίες του ενός τμήματος όταν το άλλο τους απογοητεύει.
Πιστεύω πωε μετά τα παραπάνω όλοι σας είστε σε θέση να καταλάβετε τη διάκριση μεταξύ μια «μεγάλης ομάδας» και μιας «ιστορικής ομάδας με δικό της γήπεδο». Το ζήτημα είναι αν οι διοικούντες ποδόσφαιρο και μπάσκετ (και κάτοχοι των μετοχών της Π.Α.Ε. & Κ.Α.Ε.) μπορούν να την καταλάβουν.
01 Σεπτέμβρη 2021
«πουθενάς 1».
