Προφανώς καθένας μας επιδιώκει για τον εαυτό του ότι καλύτερο μπορεί να επιτύχει. Πρακτικά αυτό σημαίνει τον περιορισμό των δικαιωμάτων των «άλλων» ενδεχομένως και την εξαφάνιση του. Μόνο που σε αυτή την περίπτωση ο προσδιορισμός μας καταντά απλά μια ταμπέλα χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο. Γιατί ένας «Αριστερός» είναι τέτοιος μόνο όταν κάθε στιγμή συγκρίνεται με έναν «Δεξιό» ή «Φασίστα». Όταν αυτοί «βγουν από την εικόνα» ο «Αριστερός» παύει στην πράξη να είναι τέτοιος γιατί είναι πλέον καθεστώς.
Φυσικά, για όλα τα κακά βαρύνεται η «άλλη πλευρά». Για παράδειγμα οι Κομμουνιστές θεωρούν όλα τα εγκλήματα και την ομοφυλοφιλία παραπροϊόντα του Καπιταλισμού, τα οποία και θα εξαφανίσει η «Κομμουνιστική Κοινωνία». Στο σκεπτικό τους όλα θα τα λύσει μαγικά το σύστημα μιας και η λογική τους απορρίπτει κάθε άλλο παράγοντα όπως τις γενετικές προδιαθέσεις. Έτσι, για έναν «Αριστερό» η «Ακροδεξιά εκπαιδεύει δολοφόνους». Αποστολή της «Αριστεράς» είναι να εκπολιτίσει (έστω και με το στανιό) την Κοινωνία μιας και υποτίθεται ότι υπάρχουν παγκόσμιοι νόμοι που διέπουν τα πάντα σύμφωνα με τους οποίους πάντα προχωράμε μπροστά (έτσι ώστε η «Κομμουνιστική Κοινωνία» είναι το τέλος αυτής της διαδικασίας). Ωστόσο, αυτός ο «εκπολιτισμός» -όπως άλλωστε και κάθε προηγούμενος- περνά μέσα από αρχικά την καταπίεση των πεποιθήσεων των «άλλων» και ολοκληρώνεται με το βίαιο ξερίζωμα τους.
Ένα τέτοιο πεδίο είναι ο «σεξουαλικός προσανατολισμός». Για έναν «Αριστερό» δεν έχει σημασία ότι είτε γεννιόμαστε άντρες είτε γυναίκες έχουμε τα ίδια ατομικά και πολιτικά δικαιώματα. Όχι, δεν αρκεί. Για έναν «Αριστερό» τα ατομικά δικαιώματα πρέπει ν’ απονέμονται στη βάση του «σεξουαλικού προσανατολισμού». Για έναν «Αριστερό» τα δικαιώματα των «ντράγκ κουίνς» υπερισχύουν εκείνων των μικρών παιδιών τα οποία χρησιμοποιεί ως «όμηρους» (βλέπε εδώ).
Ένας «Αριστερός» είναι ειδήμων στο να μιλά για «πατριωτισμό» με την προϋπόθεση ότι προκαταβολικά συμφωνείς μαζί του. Ο δικός του πατριωτισμός είναι γνήσιος σ’ αντίθεση με τον πατριωτισμό ενός «Δεξιού» ή «Ακρο-Δεξιού». Γι’ αυτό άλλωστε και δίνει συμβουλές σχετικά με το ζήτημα (βλέπε εδώ). Ωστόσο, στο συγκεκριμένο ζήτημα υπάρχει ένα πρόβλημα: Αν ο «Αριστερός» (και ακόμη περισσότερο ο «Κομμουνιστής») είναι «κοσμοπολίτης» πως μπορεί να μιλά για «πατριωτισμό» όταν βασική προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η ολοκληρωτική αγάπη, αφοσίωση και πίστη στην Πατρίδα σου; Από την άποψη αυτή κανείς «Αριστερός» ή «Κομμουνιστής» δεν μπορεί να κατηγορηθεί για «προδοσία» μιας και προκαταβολικά «δηλώνει πίστη» στις ιδέες του και όχι στην γη όπου οποία γεννήθηκε. Στο μυαλό ενός «Αριστερού» η «πατρίδα» ταυτίζεται με το καθεστώς που επιθυμεί να εγκαθιδρύσει.
Για να καταφέρει τον τελικό σκοπό του εκμεταλλεύεται κάθε φορά την εκάστοτε συγκυρία. Οι μεγάλες αλλαγές επιτυγχάνονται σε καιρούς μεγάλης αστάθειας όπως π.χ. ένας πόλεμος. Στη διάρκεια της «Τριπλής Κατοχής» της Χώρας μας το Κ.Κ.Ε. βρήκε την ευκαιρία μέσω της «βιτρίνας» του Ε.Α.Μ. ν’ αποκτήσει μεγαλύτερο κοινό απ’ αυτό που θα εύρισκε αν έβγαινε το ίδιο μπροστά. Ήταν τότε που υποτίθεται πως ο αγώνας γινόταν αφενός για την απελευθέρωση και αφετέρου για την (αβασίλευτη) Δημοκρατία. Μόνο που δεν θα ήταν αυτό το τέρμα μιας και η τελική επιδίωξη ήταν η κατάληψη της Εξουσίας από το Κ.Κ.Ε. (το οποίο αν τα έκανε όλα σωστά θα είχε αποκτήσει μια πολύ μεγάλη «λαϊκή βάση» για στήριξη).
Καθόσον ο «Αριστερός» προσδιορίζεται ως τέτοιος εξαιτίας των «άλλων» με τους οποίους ανταγωνίζεται για την Εξουσία, είναι ειδήμων να συμβουλεύει για το τι πρέπει να γίνει έτσι ώστε οι «Φασίστες» αν δεν μπορούν να εκλείψουν οριστικά, τουλάχιστον να καταλήξουν μια οικτρή μειοψηφία. Οι συμβουλές που δίνει μη νομίσετε ότι είναι κάτι τρομερό που απαιτούν ειδικές γνώσεις για την εφαρμογή τους. στην ουσία είναι οι ίδιες για κάθε περίπτωση συμβουλές (βλέπε εδώ).
Πριν φτάσουμε, όμως, στο «δια ταύτα» πρέπει να έχουμε προετοιμάσει το κοινό για τον κίνδυνο. Στην ουσία αποστολή ενός «Αριστερού» είναι κάθε φορά η δημιουργία ενός «Μετώπου» («Αντι-Φασιστικού» στην περίπτωση μας) δήθεν για να μπλοκάρει τους «Φασίστες» το οποίο όμως θα λειτουργεί «καπελωμένο» από τους εμπνευστές του. Τα άρθρα που ακολουθούν είναι όλα τους κοντόθωρα. Καταγράφουν, μεν, έναν φόβο αποτυγχάνοντας εντελώς (σκόπιμα;) οι αρθρογράφοι να κατανοήσουν πως οποιαδήποτε ιδεολογία όσο χαζή ή/και επικίνδυνη να μας φαίνεται έχει πάντα τους οπαδούς της. Όπως ο «Κομμουνισμός» δεν εξαφανίστηκε μετά την κατάρρευση της Σ. Ένωσης και των «δορυφόρων» της έτσι και με τον «Φασισμό».
Έτσι η «Ακρο-Δεξιά» θα είναι πάντα εδώ είτε στρουθοκαμηλίζουμε σχετικά με την ύπαρξη της είτε όχι. Μας εφιστούν την προσοχή στην απειλή του «κόμματος του Κασιδιάρη» λες και σ’ αυτό εξαντλείται η «Ακρο-Δεξιά». Από πολιτική άποψη ΔΕΝ πρέπει να μας ενδιαφέρει αν κάποιο «Ακρο-Δεξιό» κόμμα μπει στην Βουλή, αλλά το σύνολο των ψήφων που θα λάβει ο χώρος. Η είσοδος στη Βουλή ενός «Ακρ-Δεξιού» κόμματος ενδιαφέρει μόνο τον νικητή μιας και απ’ αυτόν παίρνει τις έδρες του. Επιπλέον, τι σημαίνει να εφιστείς την προσοχή στο «κόμμα του Κασιδιάρη»;
Πρακτικά αυτό σημαίνει δύο πράγματα:
- Υπάρχει ανάγκη να τεθεί νομικός φραγμός στη δράση του και τη συμμετοχή του στις εκλογές (λες και δεν θα υπάρξει άλλο κόμμα).
- Αν, ωστόσο, αυτό ή κάποιο παρόμοιο συμμετάσχει στις εκλογές πρέπει να μην ψηφιστεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να περάσει το 3%.
Όσον αφορά το δεύτερο η προειδοποίηση για τον κίνδυνο από το «κόμμα του Κασιδιάρη» δεν έχει πρακτική αξία. Γιατί, αυτοί που έτσι κι αλλιώς δεν θα το ψήφιζαν δεν θα το ψηφίσουν▪ ενώ όσοι το ψηφίσουν θα το πράξουν είτε ως αντίδραση/διαμαρτυρία είτε συνειδητά οπότε η προειδοποίηση γι’ αυτούς ΔΕΝ ιδρώνει τ’ αυτί τους.
Σχετικά με το πρώτο υπάρχουν περισσότερα να ειπωθούν. Αρχικά πρέπει να δούμε το είδος της απαγόρευσης. Ωστόσο, μια τέτοια συζήτηση κρατά το θέμα για καιρό στην επικαιρότητα και λειτουργεί ταυτόχρονα και ως διαφήμιση για το κόμμα. Μια απαγόρευση έχει εκτός από την νομική πλευρά της και μια πολύ περισσότερο ενδιαφέρουσα πολιτική διάσταση. Στη συγκεκριμένη περίπτωση μιας και για έναν «Αριστερό» η «Δεξιά» και η «Ακρο-Δεξιά» «ψαρεύουν ψήφους από την ίδια δεξαμενή» η απαγόρευση ΔΕΝ πρέπει να ωθεί τους «Ακρο-Δεξιούς» ψηφοφόρους να ψηφίσουν την Ν.Δ. στην περίπτωση μας.
Έτσι, η (ν)τροπολογία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αφορούσε μόνο τ’ άτομα και όχι το κόμμα γιατί αυτό επιτάσσει το ψηφοθηρικό συμφέρον του. Το ίδιο συμφέρον που τον έκανε ως Κυβέρνηση να έχει απέναντι της Χ.Α μια θετική στάση η οποία εκφράστηκε όχι μόνο από την Κωνσταντοπούλου ως Προέδρου της Βουλής αλλά και στη δεύτερη κυβερνητική θητεία από άλλα στελέχη του. Άλλωστε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν ήταν αυτός που για ενάμιση χρόνο δεν έβρισκε αίθουσα για την δίκη της Χ.Α.;
Από την άλλη η κυβερνητική ρύθμιση περιλαμβάνει και την «εγκληματική οργάνωση» κινούμενη στα όρια της (Δημοκρατικής) νομιμότητας. Από πολιτικής άποψης όσο άρτια και αν είναι δεν παύει να μην είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική κυρίως επειδή οι «Ακρο-Δεξιοί» ψηφοφόροι θα ψηφίσουν αυτόν που θεωρούν ιδεολογικά πιο οικείο τους. Άσε που οι περισσότεροι θα θεωρήσουν ότι διώκονται εξαιτίας των ιδεών τους.
Για επίλογο θα επικαλεστώ δύο άρθρα των οποίων οι συγγραφείς αποδεικνύουν πόσο λάθος βλέπουν τα πράγματα.
Στο πρώτο ο Β. Κανέλλης αναρωτιέται πως ο Μητσοτάκης συναντά τον προκλητικό Δήμαρχο Ιάσμου και ο Τσίπρας έναν «Αντι-Κομμουνιστή» απόστρατο (βλέπε εδώ). η προφανής απάντηση είναι για «θεσμικούς» λόγους. Όταν πρόκειται για ζητήματα Τ.Α. τους συναντάς όλους. Όπως επίσης όταν συναντιέσαι με σύλλογο αποστράτων το κάνεις γνωρίζοντας ότι είναι αυτό που είναι. Στο συγκεκριμένο άρθρο ο Κανέλλης αποδεικνύει τη μεγάλη του άγνοια (ή ανικανότητα κατανόησης) της σύγχρονης Ιστορίας μας.
Η πολεμική σύγκρουση του 1946-1949 ήταν από πολιτική άποψη εμφύλιος καθώς αλληλοσκοτώνονταν Έλληνες. Από στρατιωτικής άποψης ο «Δ.Σ.Ε.» ΔΕΝ ήταν «Στρατός». Συνεπώς, ήταν άθροισμα «συμμοριών». Γι’ αυτό και αποκλήθηκε «συμμοριτοπόλεμος». Τα μνημόσυνα στον Γράμμο και το Βίτσι από τους απόστρατους «Ακρο-Δεξιούς» αναμοχλεύουν μεν εκείνη την περίοδο (για την οποία το Κ.Κ.Ε. αισθάνεται περηφάνεια) αλλά είναι αναγκαία. Ακόμη καλύτερα θα έπρεπε να τα διοργανώνει το επίσημο Κράτος. Γιατί στον Γράμμο και το Βίτσι σκοτώθηκαν Έλληνες στρατιώτες των οποίων την θυσία κατά την εκτέλεση του καθήκοντος που το Κράτος τους είχε αναθέσει οφείλει το ίδιο σήμερα Κράτος να τιμήσει. Τα συγκεκριμένα μνημόσυνα ΔΕΝ στρέφονται κατά του Κ.Κ.Ε. και του Δ.Σ.Ε. αλλά τιμούν την θυσία για την υπεράσπιση της Κρατικής υπόστασης εκείνων των στρατιωτών. Τόσο απλά. Από πολιτικής άποψης το ζήτημα μπορεί να κλείσει (όχι χωρίς αντιδράσεις) με την αναγνώριση από πλευράς του Κ.Κ.Ε. ότι η εμφύλια σύρραξη που ξεκίνησε ο Ζαχαριάδης ήταν ΛΑΘΟΣ.
Στο δεύτερο ο αδιόρθωτος Λ. Χαραλαμπόπουλος επιχειρηματολογεί για τον τρόπο που οι μειονότητες μπορούν να γίνουν «γέφυρες ειρήνης». Αφορμή παίρνει από τη επίσκεψη Μητσοτάκη στην Β. Ήπειρο. Δεν μπορώ να μη σχολιάσω πόσο ηλίθια και ανιστόρητη είναι η άποψη του. Ο λόγος που αυτή ΔΕΝ ισχύει είναι η ανάγκη κάθε Κράτους να αισθάνεται ασφάλεια, ειδικά όταν οι μειονότητες είναι τοποθετημένες στα σύνορα του. Μόνο αν το Κράτος στο οποίο ανήκει εθνοτικά η μειονότητα είναι δυνατό οικονομικά και στρατιωτικά τα δικαιώματα της μπορούν να είναι σεβαστά από το Κράτος στο οποίο βρίσκεται. Σε κάθε άλλη περίπτωση η μειονότητα καταπιέζεται μέχρι ν’ απορροφηθεί. Μη κοιτάτε που η Ελλάδα είναι «υπεράνω» στο ζήτημα αυτό, τουλάχιστον σε σχέση με τους γείτονες της.
Απομένει να δούμε σε ποιο βαθμό το εκλογικό αποτέλεσμα θα επικυρώσει την επιστροφή της «Ακρο-Δεξιάς» στη Βουλή (γιατί από το πολιτικό προσκήνιο δεν έφυγε ποτέ). Δυστυχώς, μέχρι τότε κείμενα σαν τα παραπάνω θα συνεχίσουν να γράφονται από ανθρώπους ουσιαστικά ανιστόρητους που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να καταφύγουν ακόμα και σε «Ακρο-Δεξιές» πρακτικές προκειμένου να σώσουν την «Δημοκρατία» μας (μέχρι βέβαια να την μετασχηματίσουν σ’ αυτό που πράγματι επιθυμούν).
18 Φλεβάρη 2023
«πουθενάς 1».
