Aetofolia

Τι γίνεται όμως όταν έχεις συνηθίσει να είσαι ο μονόφθαλμος ανάμεσα στους τυφλούς; Τότε αποφεύγεις όσο γίνεται την πραγματικότητα με όποιο τρόπο μπορείς. Ταυτόχρονα ελπίζεις ότι οι άλλοι (ο ανταγωνισμός ντε) θα σου δώσουν ένα «χέρι βοηθείας» να σε βγάλει από τη δύσκολη θέση. Άλλες φορές βοήθεια είναι να σε τραβήξουν από την κινούμενη άμμο και άλλες απλά να σε σπρώξουν πιο βαθιά. Ο δεύτερος τρόπος είναι προτιμότερος όταν η ομάδα βρίσκεται σε κρίση.

Γιατί τότε «μηδενίζει» το κοντέρ και σαλπίζει εκ βάθρων ανασυγκρότηση για την κατάκτηση της κορυφής. Επιπλέον, οι ευθύνες του Ιδιοκτήτη ξεθωριάζουν αφού ΟΛΑ χρεώνονται στους εχθρούς της ομάδας. Πως λέμε «Όλοι τους και μόνοι μας.».

Η περίπτωση των τμημάτων (ερασιτεχνικών και επαγγελματικών) της ομάδας του Λιμανιού είναι η επιτομή της χειραγώγησης. Όταν αυτή αποτυγχάνει στους αντιπάλους τότε ο μηχανισμός προπαγάνδας στρέφεται στο εσωτερικό, δηλαδή τους οπαδούς. Οι οποίοι οπαδοί αναγνωρίζοντας ότι οι τίτλοι που έρχονται οφείλονται άμεσα ή έμμεσα στον εκάστοτε Ιδιοκτήτη δεν μπαίνουν στον κόπο να τον αμφισβητήσουν ανοικτά και να έρθουν σε ρήξη μαζί του. Περιορίζονται να τον κράζουν για να τον αναγκάσουν να ξοδέψει περισσότερα για την ομάδα τους.

Ακόμη κι έτσι τα Μ.Μ.Εξαπάτησης του Λιμανιού δίνουν όλο τους το είναι στη μετακύλιση της ευθύνης στους άλλους. Για τους «δημοσιογράφους» (καλύτερα «χατζηβάτηδες») που τα στελεχώνουν όταν η ομάδα τους δεν νικά πάντα φταίει ο διαιτητής που είτε δεν έδωσε κάτι (που δικαιούταν) υπέρ της, είτε ανέχτηκε το «σκληρό παιχνίδι» και τις καθυστερήσεις του αντιπάλου. Φυσικά ο διαιτητής δεν το έκανε από μόνος του. Κάποιος τον έβαλε να το κάνει και αυτός ο κάποιος είναι πάντα ο Ιδιοκτήτης μιας άλλης ομάδας.

Στο «ερυθρόλευκο» σύμπαν ΔΕΝ χωρά άλλου τύπου (π.χ. ποδοσφαιρικού) εξήγηση. Μπορεί οι «στρατευμένοι» προπαγανδιστές να παραδέχονται λάθη και αστοχίες, αλλά ακόμη κι έτσι ο διαιτητής που τον έβαλε ο Ιδιοκτήτης μιας άλλης ομάδας να σφυρίξει όπως σφύριξε είναι ο υπέυθυνος της αποτυχίας. Για την αποτυχία σ’ όλα τα επίπεδα του φετινού «γνήσιου Γαύρου» δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα παραπάνω απ’ όσα κατά καιρούς έχει γράψει ο Άκης Στρατόπουλος (βλέπε εδώ). Δυστυχώς, είναι από τους ελάχιστους που ψάχνουν την ουσία έτσι ώστε εντοπίζοντας τις αιτίες ν’ αποφύγουν την επανάληψη στο μέλλον των ίδιων λαθών.

Ο Μαρινάκης όταν χάνει ένα Πρωτάθλημα πάντα το χάνει επειδή αυτός που το πήρε έκανε ατιμίες. Ωστόσο, στη σημερινή συγκυρία είναι άλλο να το χάνει από τον Π.Α.Ο. του συνοδοιπόρου του Αλαφούζου απ’ ότι από την Α.Ε.Κ. του Μελισσσανίδη. Έτσι ο πρώτος αγώνας της φάσης των πλεί-οφ στο «τηγάνι» απέναντι στην Α.Ε.Κ. ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να «πετάξει τη μπάλα στην εξέδρα».

Για τον Βαγγέλα και τους λοβοτομημένους του δεν μετρούσε ότι η Α.Ε.Κ. κυριαρχούσε στο γήπεδο τους και έχανε τα γκολ. Και δεν μετρούσε γιατί όσο και να κάνουν λόγο οι επαγγελματίες για «δίκαιο αποτέλεσμα» στο ποδόσφαιρο το αποτέλεσμα μπορεί να είναι άδικο με βάση την απόδοση των ομάδων ή ακόμα χειρότερα (όπως στο συγκεκριμένο παιχνίδι) απόλυτα δίκαιο αλλά να έχει έρθει με άδικο τρόπο. Άλλωστε η μπάλα εκτός από στρογγυλή είναι και πόρνη (όπως μας δίδαξε και ο Όσιμ).

Η διαιτησία του Ιταλού στο «τηγάνι» ήταν ότι έπρεπε για να ξυπνήσει από το λήθαργο τους τούς «αντικειμενικούς» που παραπαονέθηκαν για την «σφαγή». Κανονικά θα έπρεπε διαμαρτυρηθούν γιατί ο Πρόεδρος δεν έφτιαξε ομάδα να νικά και τους διαιτητάς όπως κορόιδευε παλιά ο Θεοδωρίδης τα θύματα των σφαγών του «γνήσιου Γαύρου». Ο πόνος από τη συγκεκριμένη ήττα ήταν τέτοιος και τόσος που οι επαγγελματίες «των ερυθρόλευκων» Μ.Μ.Ε. κάκιζαν τους συναδέλφους τους που έριχναν το βάρος τους στο ποδοσφαιρικό κομμάτι και όχι στις αποφάσεις του διαιτητή. Ξεχνούσαν πως αυτό έκαναν και εκείνοι όταν η αναφορά στην διαιτησία δεν τους συνέφερε. Τώρα που γεύονται το μουρουνέλαιο που πότιζαν τους αντιπάλους τους σκούζουν σαν παρθένες μετά την πρώτη τους φορά από πίσω. Τι να γίνει; «Καιρός του σπείρειν/καιρός του θερίζειν.» που έγραφε και ο Σεφέρης στον «Τελευταίο Σταθμό».

Πάντως ο Ιδιοκτήτης της ομάδας τους αυτή ακριβώς την διαιτησία είχε ανάγκη προκειμένου να αποσείσει από πάνω του τις ευθύνες για την φετινή αποτυχία. Για να μην υπάρξει, δε, καμία περίπτωση να μην εφαρμοστεί το «Σχέδιο Περικλής» που υπάρχει για τέτοιες περιπτώσεις έδωσε ο ίδιος το σύνθημα όταν κατέβηκε στον αγωνιστικό χώρο να παραπονεθεί στον Ιταλό και στη συνέχεια άρχισε τις χαριτομενιές (βλέπε εδώ). Φυσικά το μήνυμα ελήφθη και κάποιοι από τον «υπέροχο κόσμο» της ομάδας αφού έλαβαν όλες τις απαραίτητες για την περίσταση προφυλάξεις έκαναν «ντου».

Τώρα, αν οι ζημιές ήταν μικρότερες (βλέπε εδώ) από εκείνες που έκαναν οι «κιτρινόμαυροι» στο παιχνίδι με τον Πανθρακικό όταν έπρεπε να ρίξουν την ομάδα στην Β’ Εθνική (και από εκεί στην Γ’ για να σβηστούν τα Χρέη) αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι το «τηγάνι» είναι κατ’ ουσία ιδιόκτητο σε σχέση με το Ο.Α.Κ.Α. Άλλωστε και ο επιδιωκόμενος στόχος από τους «ερυθρόλευκους» ήταν μικρότερος από εκείνο των «κιτρινόμαυρων». Αυτό που ήθελαν να δείξουν σε όλους μας είναι πως δεν αντέχουν άλλο την αδικία (εδώ γελάμε).

Με όσα έχουν γίνει στο παρελθόν το μόνο σίγουρο είναι πως κανείς δεν είναι διατεθειμένος να μην τα εκμεταλλευτεί για να «πάρει το αίμα του πίσω». Συνεπώς, όποιος μπορεί να πάρει προς όφελος του τον έλεγχο (έστω και μερικό) του παρασκηνίου θα το κάνει. Όσο σίγουροι μπορούμε να είμαστε γι’ αυτό, άλλο τόσο πρέπει να είμαστε για τον τρόπο που οι Ιδιοκτήτες προσπαθούν να θολώνουν κάθε τόσο τα νερά για ν’ αποσείουν από πάνω τους τις ευθύνες. Τώρα πόσο και ποιους πείθουν αυτό είναι άξιο απορίας.

Από την άλλη προκειμένου ο Ιδιοκτήτης να κερδίσει άλλη μια κούπα προσπαθεί να εκμεταλλευτεί κάθε κατάσταση. Και θα βάλει τους δικούς του «Χατζηαβάτες» να λένε και να γράφουν για τους «απέναντι» και θα τους ζητά να φανατίσουν τους οπαδούς της ομάδας ότι είναι «μόνοι τους και όλοι τους». Στο κάτω-κάτω κάθε κατάκτηση Τίτλου αντανακλά σ’ αυτόν και ακόμη περισσότερο αν τους πείσεις πως όλοι είναι εναντίον σας (οπότε ως Ιδιοκτήτης ταυτίζεσαι με το «μεγαλείο» της ομάδας σου).

Προφανώς, ο Δημήτρης είναι περισσότερο κωλοπετσωμένος σε σχέση με τον Γιάννη όσο αφορά το ποδοσφαιρικό παρασκήνιο. Θα έκανε τα πάντα για να πάρει η ομάδα του τον φετινό Τίτλο όχι μόνο επειδή πήρε (επιτέλους) τους παίκτες που έπρεπε, όχι μόνο επειδή έπαιξε πολλή καλό ποδόσφαιρο, όχι μόνο επειδή το αποδεικνύουν όχι αριθμοί, ούτε καν επειδή μπήκε στο νέο της γήπεδο και ήθελε να το γιορτάσει μ’ ένα Πρωτάθλημα (ίσως και με ντάμπλ). Θέλει τον φετινό Τίτλο για να φύγει πουλώντας «πακέτο» την ομάδα με τις καλύτερες αναμνήσεις.

Όμως και ο Γιάννης το ήθελε πολύ το φετινό Πρωτάθλημα. Όχι μόνο επειδή θα ήταν το επιστέγασμα της περιόδου Γιοβάνοβιτς, αλλά κυρίως επειδή θα ήταν η επιβράβευση της προσπάθειας του να μείνει ως μοναδικός μέτοχος στην Π.Α.Ε. και να πληρώσει τόσο τον λογαριασμό της «πολυμετοχικότητας» όσο και εκείνον των δικών του λάθος επιλογών (μέχρι να βρει τη συνταγή). Για τον Γιάννη και τους δικούς του «Χατζηαβάτηδες» ο μοναδικός αντίπαλος μέσα αλλά κυρίως έξω από το γήπεδο ήταν «η Α.Ε.Κ. του Μελισανίδη». Ωστόσο, η προσπάθεια των «πράσινων» προδόθηκε από «μέσα».

Το ζήτημα είναι πως και οι δύο ομάδες ήθελαν διακαώς την Κούπα. Μόνο μια, όμως, θα την κατακτούσε. Το πρόβλημα για τους «πράσινους» ήταν πως ΔΕΝ είχαν τον απαραίτητο αριθμό παικτών για να βγει η χρονιά. Έτσι μόλις τραυματίστηκε ο Αϊτόρ και αφού ΔΕΝ αντικαταστάθηκε άρχισε να χαλά και το μυαλό των υπολοίπων παικτών της ομάδας. Χάλασε η ισορροπία (αγωνιστική και πνευματική), διαταράχτηκε η ομοιογένεια και οι εναπομείναντες άρχισαν ν’ αναρωτιούνται αν ήταν ικανοί να καλύψουν το κενό. Όποιος ενδιαφέρεται για την ουσία ας διαβάσει εδώ & εδώ.

Τα στατιστικά των «5 Ευρωπαίων» (ελέω τιμωρίας της Ρωσίας) είναι απολύτως αποκαλυπτικά (στους δύο πίνακες οι ομάδες παρουσιάζονται με τη βαθμολογική σειρά τους):

Σε κάθε περίπτωση και παρά τα παράπονα που μπορεί να εκφράζουν οι Ιδιοκτήτες είτε για την μη παρέμβαση του Κράτους στα όσα συμβαίνουν στο ποδόσφαιρο είτε για την ανάγκη «μαύρου» στην Ν.Δ. για να ξεβρωμίσει ο τόπος, το μόνο σίγουρο είναι πως η Κυβέρνηση παίρνει τα μέτρα της. Για παράδειγμα μείωσε τη βαρύτητα του «ντου» στον αγωνιστικό χώρο. Αυτή της η ενέργεια που οδήγησε και στην αθώωση του Ιβάν Σαββίδη δεν εκτιμήθηκε όπως έπρεπε από κάποιους (βλέπε εδώ). Ωστόσο, αν το σκεφτόταν καλύτερα θα εκτιμούσε την αξία αυτής της τροποποίησης η οποία στο μέλλον θα βοηθήσει και το δικό του αφεντικό να τη σκαπουλάρει.

10 Μάη 2023
«πουθενάδες».