Όσο και να διασκεδάζουν κάποιοι με κείμενα όπως αυτά που θα παραθέσω αμέσως μετά, ωστόσο όσοι θεωρούμε ότι η ενασχόληση με την πολιτική είναι κάτι το πολύ σοβαρό βρίσκουμε σοκαριστική τη ρηχότητα των αναλύσεων τους.
Για παράδειγμα ο Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος είναι σίγουρος για το τι ΔΕΝ χρειάζεται ο (Τ)ΣΥ.ΡΙΖ.Α., δηλαδή ο front man του Αλέξης Τσίπρας (βλέπε εδώ).
Ο Βασίλης Κανέλλης φαίνεται να ξέρει τι φταίει και οι ψηφοφόροι του (Τ)ΣΥ.ΡΙΖ.Α. του 2019 του γύρισαν την πλάτη (βλέπε εδώ).
Βέβαια, σε σχέση με την (πολιτική υποτίθεται) προσέγγιση του αρχηγού τους περί «ανωριμότητας των πολιτών» (βλέπε εδώ) οι παραπάνω προσεγγίσεις είναι εφάμιλλες καθηγητών Πολιτικών Επιστημών.
Πάντως η συζήτηση περί «ανωριμότητας» έχει μια χρήσιμη διάσταση επειδή αναδεικνύει την ανωριμότητα της ίδιας της «Αριστεράς» να συζητήσει και να στοχαστεί σοβαρά πάνω στο παρελθόν της. Τη συγκεκριμένη συζήτηση η «Αριστερά» κάνει ότι μπορεί για να την αποφύγει. Γι’ αυτό τον λόγο δαιμονοποιεί όσους από επαγγελματική διαστροφή ασχολούνται με το παρελθόν όπως ο Μαραντζίδης. Δεν τον αντικρούει με επιχειρήματα (αυτό άλλωστε είναι πολύ δύσκολο απέναντι σ’ έναν πολιτικό επιστήμονα), απλά τον βαφτίζει «αντι-κομμουνιστή» και καθαρίζει (λες και πρέπει να είσαι κομμουνιστής για να μιλήσεις για τον Κομμουνισμό).
Αν, ωστόσο, ήθελαν τόσο στον (Τ)ΣΥ.ΡΙΖ.Α. όσο και γενικά στην «Αριστερά» να κάνουν δουλειά θα ωφελούνταν αν διάβαζαν τον καθηγητή της Νομικής Σχολής του Α.Π.Θ. Γρηγόρη Καλφέλη (βλέπε εδώ) ν’ αναλύει το αποτέλεσμα των εκλογών του Μάη.
Ή αν επιθυμούν κάτι λιγότερο από «καθ’ έδρας» να διαβάσουν τον Χρήστο Χωμενίδη προκειμένου ν’ αντιληφθεί πως ο (Τ)ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έχει παγιδευτεί πολιτικά από το πολιτικό μάρκετινκ και την ανάγκη να βασίζεται αποκλειστικά όχι στον πολιτικό του λόγο αλλά στην εικόνα του Τσίπρα (βλέπε εδώ).
Πολλές φορές οι εξελίξεις σ’ άλλες χώρες μπορούν (και πρέπει) να είναι διδακτικές, αρκεί να θέλουμε να μάθουμε απ‘ αυτές. Πάντως αν στον (Τ)ΣΥ.ΡΙΖ.Α. διαβάζουν τον Νίκο Φιλιππίδη κάτι παραπάνω θα μάθουν. Τόσο για το τι συνέβη στην Ισπανία του Σάντσεθ (βλέπε εδώ) όσο και για ποιον κυρίως λόγο έχασαν τις εκλογές του Μάη (βλέπε εδώ).
Η αγωνία για «το μέλλον της κατακερματισμένης Κεντρο-Αριστεράς» είναι μεν κατανοητή, αλλά τελείως άστοχη. Οτιδήποτε στη Φύση από τα δέντρα μέχρι τον άνθρωπο και την Οικονομία έχει ωφέλιμο κύκλο ζωής τα 70-80 χρόνια (ας πούμε 75). Βέβαια, για να βγει ο συγκεκριμένος μέσος όρος κάποιοι ζούνε παραπάνω προκειμένου να αντισταθμίσουν όσους πεθαίνουν νωρίτερα. Αν η ύπαρξη κάποιου δεν είναι χρήσιμη ΔΕΝ υπάρχει κανένας λόγος να τον κρατάμε στη ζωή με κάθε κόστος. Το ίδιο ισχύει και για τα κόμματα. Ενδέχεται να κλείσουν τον κύκλο τους πολύ πριν την 75η επέτειο τους. Πάνω απ’ αυτή την ηλικία τα κόμματα λειτουργούν ως γραφειοκρατίες που απλά αναπαράγουν τον εαυτό τους. Το ίδιο το κόμμα ΔΕΝ έχει καμία αξία. Το μόνο που αξίζει (και έχει σημασία) είναι η σύνδεση με την Κοινωνία και με τα συμφέροντα των ανθρώπων που λένε ότι εξυπηρετούν.
Από την άποψη αυτή η συνένωση της κατακερματισμένης «Κεντρο-Αριστεράς» ΔΕΝ είναι αυτοσκοπός και θα λάβει σάρκα και οστά όταν πρέπει και κάτω από την πίεση/επιθυμία των ψηφοφόρων της. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνεται ευκαιριακά με σκοπό την απομάκρυνση κάποιου από την Εξουσία (στην περίπτωση μας του Κυριάκου). Οι εκλογές στην Τουρκία αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.
Στην Τουρκία η «Ενωμένη Αντιπολίτευση» μεταξύ άλλων έχασε γιατί ΔΕΝ αρκεί να μαζευτούν πολλοί σ’ ένα «μέτωπο» όταν:
- Το «μέτωπο» στηρίζει ανοικτά το «τρομοκρατικό» ΡΚΚ μιας και έτσι χάνει τις ψήφους άλλων που αν και δεν θέλουν τον Ερντογάν ταυτόχρονα ΔΕΝ θέλουν το ΡΚΚ ν’ αποκτήσει ρόλο ρυθμιστή. Άλλωστε προκειμένου ν’ αποκτήσει και τον έλεγχο της Κρατικής Μηχανής ο νέος Πρόεδρος θα έπρεπε να πείσει ότι δεν τον στηρίζουν οι Κούρδοι.
- Ο υποψήφιος Πρόεδρος ΔΕΝ είναι αυτός που έχει τις καλύτερες ελπίδες εκλογής και προτιμά το εκλογικό σώμα, αλλά απλώς ο αρχηγός του μεγαλύτερου κόμματος του «μετώπου».
Και οι δύο αυτές παράμετροι απαντούν τόσο στο ζητούμενο για τον Τσίπρα και τον (Τ)ΣΥ.ΡΙΖ.Α. σχετικά με την διαμόρφωση «μετώπου» προκειμένου να φύγει ο Κυριάκος όσο και για το ποιος έπρεπε να ηγείται μιας (εκατέρωθεν) «Κυβέρνησης-συνεργασίας». Αν η ενοποίηση της «Κεντρο-Αριστεράς» γίνει μόνο για να γίνει (και να διασωθεί κυρίως ο Τσίπρας και το από-κομμα του οποίου ηγείται) όχι μόνο θ’ αποτύχει αλλά και θ’ απογοητεύσει ακόμη μια φορά τις προσδοκίες του εκλογικού σώματος που αυτοπροσδιορίζεται ώς «Κεντρο-Αριστερό».
Η διεξαγωγή ειδικά της τελευταίας εκλογικής αναμέτρησης από τον (Τ)ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αποδεικνύει πως ο Τσίπρας είναι δέσμιος των ψυχολογικών τραυμάτων που του δημιουργήθηκαν στην παιδική και εφηβική ηλικία του. Η έλλειψη πρωτοτυπίας μέσω της αναπαραγωγής των προεκλογικών συνθημάτων και αγώνων του ΠΑ.ΣΟ.Κ. επί Παπανδρέου ΔΕΝ θα μπορούσε να έχει κανένα θετικό αποτέλεσμα τόσο για τον ίδιο όσο και για το από-κομμα του (βλέπε εδώ). Στο κάτω-κάτω για να θυμάται κάποιος εκείνη την περίοδο θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον 50ρης.
Πιθανότατα να είχε καλύτερα αποτελέσματα αντιγράφοντας τον Σημίτη, ο οποίος άλλωστε είναι και αυτός που τα ΠΑΣΟΚογενούς προέλευσης στελέχη υπηρέτησαν. Να μη τον συμβούλευσαν ή να μη τους άκουσε; Ότι και να συνέβη το κακό είναι πως από ‘δω και πέρα ο (Τ)ΣΥ.ΡΙΖ.Α. πρέπει να σταματήσει τις αντιγραφές και να είναι πρωτότυπος (αν δεν θέλει να είναι ο εαυτός του, δηλαδή το κόμμα του 3% που γιγαντώθηκε μέσω του μίσους, των ψεμάτων και της συγκυρίας).
Κοντολογίς και όπως σημειώνει εδώ ο Νίκος Φιλιππίδης:
«Οι Έλληνες είναι ξεκάθαρο όμως ότι έχουν την ανάγκη να περάσουν πρώτα καλά, έπειτα από 13 χρόνια μιζέριας.».
Για να γίνει η «Κεντρο-Αριστερά» υπό τον Τσίπρα κυβερνητική πλειοψηφία πρέπει να πάρει οριστικό διαζύγιο από την καταστροφολογία και τον καταγγελτικό λόγο. Γιατί Κυβέρνηση σημαίνει μια θετική προσδοκία για τον ψηφοφόρο και όχι μια απλή αλλαγή προσώπων. Παραδοσιακά η «Αριστερά» ΔΕΝ μπορεί (και δεν θέλει) να έχει επεξεργασμένη μια κυβερνητική πρόταση. Αν, λοιπόν, δεν μπορεί (και δεν θέλει) ν’ αλλάξει (εξ’ ου και η ευθύνη των «ανώριμων πολιτών» για το εκλογικό αποτέλεσμα) ας κάνουν ο Τσίπρας και το από-κομμα του στην άκρη για ν’ ανασυσταθεί η παράταξη χωρίς αυτούς. Δεν γίνεται να έχουν πάντα και την πίτα ολάκερη και τον σκύλο χορτάτο.
Όσο όμως πλησιάζει η «ώρα της κρίσης» το άγχος μιας ακόμα χαμηλότερης εκλογικής επίδοσης τους απελπίζει. Έτσι ο Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος αγχώνεται για την «Προοδευτική Παράταξη» και το μέλλον της (βλέπε εδώ). Ανίκανος να κατανοήσει (αλλά και τι άλλο να κάνει) ότι αυτή την περίοδο ενισχύεται η «Ακρο-Δεξιά» κυρίως εξαιτίας της καταστροφολογικής ρητορικής της «Αριστεράς» μετά την Κρίση του 2008 αγχώνεται για την «παντοκρατορία του Κυριάκου Μητσοτάκη». Μια παντοκρατορία (αν επιβεβαιωθεί από την κάλπη) για την οποία σκληρά εργάστηκε ο Αλέξης Τσίπρας.
Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι ο όρος «Προοδευτική Παράταξη». Κάποιες φορές συναντούμε και τον αντίστοιχο του «Δημοκρατική Παράταξη». Ωστόσο, ο δεύτερος είναι πολιτικά φορτισμένος μιας και αφορά αποκλειστικά το Κέντρο και ειδικά των δεκαετιών ‘50-’60 όταν ο συγκεκριμένος πολιτικός χώρος υπέφερε από τον πόλεμο μεταξύ «Δεξιάς» και Κ.Κ.Ε. Το Κέντρο πίστευε και συνεχίζει να πιστεύει στη λειτουργία της Δημοκρατίας ως την απαραίτητη προϋπόθεση προκειμένου να έρθει στην Εξουσία και να εφαρμόσει το πρόγραμμα του. «Αριστερά» και «Δεξιά» δεν επιθυμούν την Δημοκρατία. Την βλέπουν σαν μέσο και την επικαλούνται υποκριτικά προκειμένου να την καταργήσουν στην πράξη όταν και αν καταστούν πανίσχυρες. Στην περίπτωση δε της «Αριστεράς» θα την αντικαταστήσουν με την διαβόητη «Δικτατορία του Προλεταριάτου».
Ακόμα σημαντικότερο ζήτημα είναι το ποιος θα ηγείται της «Προοδευτικής Παράταξης». Προφανώς, η ζωή έχει δώσει ήδη την απάντηση. Αυτός ΔΕΝ μπορεί να είναι ο Τσίπρας. Πιθανότατα και κανείς άλλος από το κόμμα του. έχει αποδειχτεί πλέον περίτρανα πως ο Αλέξης είναι παντελώς αστοιχείωτος, ανιστόρητος (μόνο επιφανειακά γνωρίζει κάποια πράγματα) και ελέγχεται από ξένα κέντρα. Τουλάχιστον αυτό αποκαλύπτει η «Πυθία» (βλέπε εδώ). Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να μάθουμε τα ονόματα προκειμένου να δούμε αν αυτά τα άτομα βρίσκονται από χρόνια δίπλα στον Τσίπρα. Γιατί αν όντως βρίσκονται από πολύ καιρό δίπλα του, η παρουσία τους θα εξηγούσε πολλά.
Από κει και πέρα ο (Τ)ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ακόμα και να είναι δεύτερο κόμμα ΔΕΝ μπορεί να ηγηθεί ούτε καν ηθικά της αντιπολίτευσης απέναντι στο κόμμα του Κυριάκου. Γιατί για ν’ ανταποκριθεί στον ρόλο αυτό πρέπει πρώτα να γίνει ένα επώδυνο ξεκαθάρισμα εντός του σε συνδυασμό με αυτά που επιδιώκει ο Μαρινάκης (βλέπε εδώ & εδώ). Αφήστε που και η «αλλαγή σκυτάλης» δεν θα είναι γνήσια, μιας και η Αχτσιόγλου μπαίνει για να κρατήσει την καρέκλα ζεστή για τον Τσίπρα μέχρι να φύγει ο Κυριάκος.
Επιπλέον, πρέπει να γίνει και ένα ξεκαθάρισμα με τους «συγγενείς» που απ’ ότι φαίνεται είναι πάρα πολύ δύσκολο. Φαίνεται (τουλάχιστον έτσι γράφει η Όλγα Στέφου) πως κάποιοι ΔΕΝ μπορούν να καταλάβουν ποιοι είναι οι πραγματικοί εχθροί (βλέπε εδώ). Οπότε αν αυτά συμβαίνουν στην «αυλή της Κουμουνδούρου» πως ο (Τ)ΣΥ.ΡΙΖ.Α. θα ηγηθεί της «Προοδευτικής Παράταξης»;
Το πρόβλημα της «Αριστεράς» είναι η αριθμητική. Για να μην είναι παντοδύναμος ο Κυριάκος πρέπει να μπουν 8 (ακόμα καλύτερα 9) κόμματα στην Βουλή και όχι να πάρει παραπάνω ο (Τ)ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Αυτό λέει η αριθμητική, αλλά το στενό συμφέρον του (Τ)ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είναι άλλο. Εκεί είναι που ο Βασίλης Κανέλλης απογοητεύεται ακόμη μια φορά και ψάχνεται αν τα υπόλοιπα κόμματα έχουν «πρόγραμμα» (όπως το αντιλαμβάνεται ο ίδιος) ή είναι «άδεια πουκάμισα» (βλέπε εδώ).
Αν, όντως, θέλουν το κόμμα τους να έχει μια ελπίδα να παραμείνει σε «κυβερνητική τροχιά» καλά θα κάνουν ΟΛΟΙ τους (δημοσιογράφοι και πολιτικοί) να διαβάσουν (και να προβληματιστούν από) αυτά τα δύο άρθρα (βλέπε εδώ & εδώ). Τότε θα καταλάβουν γιατί αν και στην Αντιπολίτευση όχι μόνο δεν εισέπραξαν την φθορά της Κυβέρνησης του Κυριάκου, αλλά έχασαν κιόλας ψήφους.
Υ.Γ. Όταν η ομάδα διασύρεται φταίνε μεν όλοι, αλλά κάποιο φταίνε περισσότερο. Είναι τότε που φταίει και ο διαιτητής, το VAR και το σύστημα που πολεμάει την ομάδα. Γιατί, αν τη είχαν παίξει 50-50 δεν μπορούσε παρά να κερδίσει. Αφού το έλεγαν παίκτες, προπονητής και φυσικά ο ιδιοκτήτης της. Στους διασυρμούς η αναζήτηση άλλοθι ξεκινά πάντα από τους «απέξω».
Εσχάτως τα λαγωνικά του (Τ)ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ανακαλύψανε πως φταίει και η προπαγάνδα του κόμματος του Κυριάκου. Το κόμμα τους ΔΕΝ έκανε και ΔΕΝ κάνει ποτέ του προπαγάνδα. Αν η διαφορά του Μάη ήταν 20,72% (1.223.360 ψήφοι) φταίει η προπαγάνδα του protagon.gr μέσω των ψεύτικων προφίλ αρθρογράφων που είχε δημιουργήσει. Αυτά λένε και τα πιστεύουν κιόλας. Λες και αν τα υπέγραφε οποιοσδήποτε σύμβουλος του Κυριάκου δεν θα είχαν την ίδια επιτυχία. Είναι σαν να λέμε πως ΟΤΙ κι αν πει ή γράψει η Τσαπανίδου ή η Ακρίτα είναι εκ προοιμίου ψέμα. Το κακό ΔΕΝ είναι τα ψεύτικα προφίλ, αλλά ότι εκ προοιμίου έχουμε μάθει ν’ απορρίπτουμε ΟΤΙ κι αν λένε ή γράφουν συγκεκριμένα άτομα που δεν μας αρέσουν και μαζί με τους «δικούς» μας τα έχουμε προκαταβολικά αποδομήσει («Έλα μωρέ που θ’ ασχοληθούμε μ’ αυτά που λέει ο Βελόπουλος/Κασιδιάρης»). Οι ταγοί της δημοσιογραφίας που υπερασπίζονται την Δημοκρατία κολλούν στα γρήγορα έναν χαρακτηρισμό του τύπου «ομοφοβικό/φασιστικό παραλήρημα» και νομίζουν ότι κάτι πετυχαίνουν.
Το τι πετυχαίνουν φάνηκε από την κάλπη του Μάη και θα φανεί και στην κάλπη του Ιούνη. Για μια ακόμη φορά θα πέσουν έξω. Και άλλοι έπεσαν έξω▪ προσπαθούν όμως να βρουν μια λογική εξήγηση όπως ο υποψήφιος Επικρατείας με το ΜέΡΑ 25 Χρήστος Λάσκος (βλέπε εδώ). Η εξήγηση του εκλογικού αποτελέσματος που κατασκεύασε παρά την επίκληση αριθμών είναι παραπειστική και μακριά από την πραγματικότητα (η οποία είναι πιο σύνθετη). Θα είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να διαβάζαμε έστω και εκ των υστέρων την ερμηνεία των εκλογικών αποτελεσμάτων του 2015. Ο ίδιος «λαός» δεν ψήφιζε τότε; Τι άλλαξε στο μεταξύ;
24 Ιούνη 2023
«πουθενάς 1».
