Το τελευταίο κρούσμα «βίας στα γήπεδα» αφορούσε την εκδίκηση των «οργανωμένων» της ομάδας του Λιμανιού απέναντι στην αστυνομία για ότι έγινε στον Βόλο. Ήταν προσχεδιασμένο και εκτός της εκδίκησης χρησιμοποιήθηκε και ως «τελετή μύησης» νέων μελών (όπως ο 18χρονος που τραυμάτισε τον αστυνομικό). Επίσης, όπως αποδεικνύεται και από τα στοιχεία που προέκυψαν οι δράστες διέφυγαν μέσω των αποδυτηρίων της ομάδας του Πειραιά ντυμένοι ως μέλη της. Από κει και πέρα και αυτό το περιστατικό αφορά όσα κάνουν (ή δεν κάνουν) οι ιδιοκτήτες των Π.Α.Ε. & Κ.Α.Ε. αλλά και την ανικανότητα/αδυναμία των Προέδρων των σωματείων να κρατήσουν εκτός τους τις «συμμορίες» αυτές (γιατί στην πράξη λειτουργούν ως τέτοιες).
Έτσι, όταν συμβεί το «κακό» αυτοί που γνωρίζουν προσπαθούν να «ξορκίσουν» τις ευθύνες τους ισχυριζόμενοι οτιδήποτε θεωρούν πως θα τους ελάφρυνε τη θέση προσπαθώντας να μην έρθουν σε ρήξη με τους «οργανωμένους». Στο κάτω-κάτω δεν θα κάνουν την δουλειά του Κράτους▪ δεν είναι έτσι; Οπότε, ερχόμαστε στις αντικειμενικές ευθύνες του Κράτους το οποίο είναι το καθ’ ύλην αρμόδιο/υπεύθυνο να διασφαλίσει το «κοινό καλό» και την «κοινωνική ειρήνη».
Από τον Ιούλη του 2019 όταν η Ν.Δ. υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη ανέλαβε τις τύχες της Χώρας έχει διαχειριστεί την «γηπεδική βία» με τον ίδιο τρόπο που ο Κώστας Καραμανλής επιχείρησε «την επανίδρυση του Κράτους»▪ δηλαδή μόνο με «παχιά λόγια». Το χειρότερο για μια Κυβέρνηση είναι να προσπαθεί να πείσει πως είναι αντικειμενική και πως μεταχειρίζεται όλους δίκαια και ισότιμα (δηλαδή, το ίδιο). Αυτό προσπάθησε να κάνει (και) στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Μητσοτάκης με τα μέτρα που ανακοίνωσε. Ωστόσο αυτή του η προσπάθεια ήταν από την αρχή καταδικασμένη καθώς το συγκεκριμένο συμβάν (σε συνδυασμό με τον Βόλο και όχι μόνο) ήταν μια ζόρικη σπαζοκεφαλιά. Έτσι, προτίμησε να πάρει «οριζόντια μέτρα» (χωρίς θεατές για 2 μήνες τα ποδοσφαιρικά παιχνίδια). Το συγκεκριμένο μέτρο είναι άδικο (αν και οι υπόλοιποι «3 μεγάλοι» έχουν ιστορικό συγκρούσεων των «οργανωμένων» τους με την Αστυνομία). Ωστόσο, εκεί που υπήρξε μια αίσθηση δικαιοσύνης ήταν η απόφαση να παίξει χωρίς θεατές στον τελευταίο της και πιο κρίσιμο αγώνα στον όμιλο του EUROPA με αντίπαλο την Σερβική Μπάτσκα Τόπολα μόνο η ομάδα του Λιμανιού και όχι και οι Π.Α.Ο. και «Γαύρος του Βορρά» (που παίζουν την ίδια μέρα εντός έδρας).
Αν η οριζόντια απαγόρευση τέλεση αγώνων με θεατές για 2 μήνες σε συνδυασμό με τις έρευνες Αστυνομίας και Δικαιοσύνης έχουν αποτέλεσμα αυτό μένει ν’ αποδειχτεί τον Φλεβάρη. Μέχρι τότε καθένας μας μπορεί να έχει την διαφορετική άποψη του σχετικά με την αποτελεσματικότητα του μέτρου. Εκεί, όμως που συμφωνούμε οι περισσότεροι είναι πως για να έχει μπει ως κριτήριο της άρσης (ή συνέχισης) του μέτρου η συμπεριφορά των οπαδών μέχρι τον Φλεβάρη πάει να πει πως η Κυβέρνηση φοβάται/σκέφτεται τα εξής:
- Πως παρά το «κεκλεισμένων των θυρών» θα μαζεύονται οπαδοί έξω από τα γήπεδα για να συγκρούονται με την Αστυνομία.
- Πως μέχρι τότε οι ιδιοκτήτες των Π.Α.Ε & Κ.Α.Ε. και οι Πρόεδροι των συλλόγων θα έχουν «βάλει μυαλό» στους «οργανωμένους» τους.
Πάντως, εγώ προσωπικά έχω μια απορία:
Στα «κεκλεισμένων των θυρών» θα πηγαίνει η Αστυνομία στο γήπεδο ή θα εμφανίζεται μόνον αν και όταν γίνονται επεισόδια από τους «οργανωμένους»; Δυστυχώς, η απάντηση στην απορία μου αυτή προϋποθέτει την απάντηση στο ερώτημα: ποια είναι η αποστολή/δουλειά της Αστυνομίας;
13 Δεκέμβρη 2023
«πουθενάς 1».
