Είναι ένα δημοσίευμα στο οποίο οι συντάκτες του (προφανώς λόγω του όγκου του πρόκειται γι’ αυτό που λέμε «συλλογικό έργο»). Σ’ αυτό απαριθμούνται με αύξουσα χρονολογική σειρά (από το παλαιότερο στο νεότερο) όλες οι δηλώσεις των ιδιοκτητών και στελεχών των Α.Ε.Κ., Π.Α.Ο., Άρη και «Γαύρου του Βορρά» στο ποδόσφαιρο και του ιδιοκτήτη του Π.Α.Ο. στο μπάσκετ. Σύμφωνα με τους συντάκτες του www.in.gr όλες αυτές οι δηλώσεις «εκτρέφουν» την βία. Βέβαια, δεν είναι σε θέση να συνδέσουν έστω ένα περιστατικό με τις δηλώσεις αυτές▪ εκτός αν θεωρούν ότι τα «πεσίματα» οπαδών της μιας ομάδας σε μιας άλλης σχετίζονται με τις δηλώσεις των συγκεκριμένων δηλώσεων και όχι σε «έχθρες» που όπως οι δυνατές κολόνιες κρατάνε χρόνια.
Όσο χρήσιμη να είναι μια τέτοια «συλλογική εργασία» άλλο τόσο ελλιπής και κωμική είναι καθώς λείπουν εκείνες οι δηλώσεις των ιδιοκτητών και στελεχών τόσο του ποδοσφαιρικού όσο και του μπασκετικού «γνήσιου Γαύρου». Προφανώς οι «ερυθρόλευκοι» είναι μόνο και πάντα θύματα και ποτέ θύτες, ενώ ακόμη και τότε (ως θύματα) ποτέ δεν «εκτρέφουν» τη βία με τις δηλώσεις τους. Βέβαια, στα πλαίσια της υπεράσπισης των συμφερόντων των ομάδων τους οι «ερυθρόλευκοι» ιδιοκτήτες και τα στελέχη τους κάνουν βαρύγδουπες δηλώσεις, τις οποίες αν τις έκαναν οι αντίπαλοι τους θα τους κατήγγελναν στους αθλητικούς εισαγγελείς.
Δυστυχώς, όμως, το πνεύμα των δηλώσεων αυτών συχνά παρεξηγείται από τους οπαδούς της ομάδας (ποδοσφαιρικής ή μπασκετικής αδιάφορο) και κάποιοι θερμόαιμοι απ’ αυτούς την πέφτουν σε σπίτια διαιτητών ή και συνδέονται με δολοφονικού τύπου καταδρομικές επιθέσεις σε βάρος τους. Αφού, όμως, το θύμα όχι μόνο έζησε αλλά γλύτωσε και το αναπηρικό καροτσάκι δεν υπάρχει λόγος να γίνεται θέμα. Πουθενά στο συγκεκριμένο δημοσίευμα δεν θα βρείτε έστω μια λέξη για την δολοφονία του Φιλόπουλου από τους οπαδούς των «ερυθρόλευκων» και τον ρόλο του πρόσφατα δολοφονημένου Ρουμπέτη.
Προφανώς οι «μαχόμενοι δημοσιογράφοι» του «μιντιακού ομίλου Μαρινάκη» θεωρούν όπως άλλωστε οι «Αριστεροί» και οι «Εβραίοι» πως είναι διαχρονικά μόνο «θύματα» (αδικημένοι) οπότε και για τον λόγο αυτό είναι αδύνατον να κάνουν κακό στους άλλους. Απλά οι άλλοι μόνιμα τους παρεξηγούν και προκειμένου να καλύψουν τις δικές τους πομπές (αμαρτίες-εγκλήματα) τους στοχοποιούν (αδίκως) ως την «πηγή όλων των κακών». Δυστυχώς, ακόμα και το Κράτος εμφανίζεται ανίσχυρο στις διαβολές τους και με τα μέτρα που λαμβάνει (αλλά και όσα δεν λαμβάνει) πέφτει και αυτό «θύμα» της προπαγάνδας των «εχθρών» τους. Άλλωστε, το γεγονός πως είναι οι πολυπληθέστεροι οπαδοί στη Χώρα δεν είναι από μόνο του απόδειξη της (προφανούς για τους ίδιους) αθωότητας τους.
Αντί επιλόγου, αισθανόμαστε την ανάγκη άπαντες οι «πουθενάδες» ν’ αναφωνήσουμε: «Ζήτω η μαχόμενη δημοσιογραφία».
Υ.Γ. Άλλη μια μεγάλη προσφορά της «μαχόμενης δημοσιογραφίας» είναι η καταγγελία της κυβερνητικής απραξίας στις περιπτώσεις που κάποιος παρανομεί. Για παράδειγμα ο «μαχόμενος δημοσιογράφος» (ο οποίος σίγουρα έχει σε μεγάλο βαθμό συνεισφέρει στο «συλλογικό» άρθρο που παραπέμπουμε παραπάνω) Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος στηλιτεύει όσα δεν κάνει η Κυβέρνηση αφήνοντας την «εγκληματική οργάνωση» να λυμαίνεται το Ελληνικό Επαγγελματικό Ποδόσφαιρο (βλέπε εδώ).
Προσωπικά καλωσορίζουμε κάθε τέτοιο κείμενο ακόμα και αν γράφεται από «ερυθρόλευκους» οι οποίοι τα τελευταία χρόνια έχουν μετατραπεί σε όψιμους τιμητές της ποδοσφαιρικής νομιμότητας. Όχι όπως μέχρι πριν από μόνο λίγα χρόνια μας καλούσαν επισήμως «να φτιάξουμε ομάδες που να νικάνε και τους διαιτητές» ή που υπερασπίζονταν το «αυτοδιοίκητο» του Ελληνικού Ποδοσφαίρου ξορκίζοντας κάθε πιθανή επέμβαση της Κυβέρνησης (την οποία σήμερα καλούν να πάρει την κατάσταση στα χέρια της, μήπως και τους παραχωρήσει εκ νέου τον έλεγχο).
12 Γενάρη 2024
«πουθενάδες».
