Η οποία Ρωσία προκειμένου να εξασφαλίσει την δική της ασφάλεια δεν είχε κανένα ενδοιασμό να τραμπουκίσει τις γειτονικές της χώρες. Μετά τη συμμαχία του Στάλιν με τον Χίτλερ και σ’ εφαρμογή των όρων της η Ρωσία ως Σοβιετική Ένωση επιτέθηκε στη Φινλανδία (που είχε ανεξαρτητοποιηθεί το 1918) τις Βαλτικές Χώρες (που είχαν ανεξαρτητοποιηθεί την ίδια περίοδο) και την Πολωνία (την οποία διαμοίρασε με την Γερμανία και εδάφη της ενσωμάτωσε στην Ουκρανία). Όλες αυτές οι περιοχές αποτελούσαν τμήματα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας η οποία διαλύθηκε μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση.
Εκτός, όμως, από τις παραπάνω εισβολές η Σοβιετική Ένωση πήρε την άδεια του Χίτλερ ν’ αποσπάσει τμήμα της Ρουμανίας (την Βεσσαραβία) τη σημερινή μας Μολδαβία. Μετά από ασφυκτικές πιέσεις ο Στάλιν δημιούργησε ένα κράτος που όπως και να το δούμε δεν χρειαζόταν να υπάρχει παρά μόνο για να εξασφαλίζει την ασφάλεια της Σοβιετικής Ένωσης τότε και τώρα της Ρωσίας. Το μοίρασμα της Ευρώπης στη Γιάλτα λανθασμένα επέτρεψε την ανασύσταση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας θέτοντας εκ νέου όλους εκείνους τους λαούς (εκτός των Φινλανδών) κάτω από την Ρωσική κατοχή. Δηλαδή, όλα όσα ζούμε σήμερα έχουν την σφραγίδα της πολιτικής του Στάλιν.
Μετά το τέλος του Β’ Π.Π. ήταν προφανές πως η Ευρώπη δεν είχε τη δυνατότητα ν’ αντισταθεί στον νέο πόλεμο που κάποια στιγμή θα εξαπέλυε η Σοβιετική Ένωση. Μια αφορμή δεν θ’ αργούσε να φανεί. Άλλωστε η κατάσταση έφτασε στο παρά 5’ με την κρίση που προκάλεσε ο «αποκλεισμός του Βερολίνου» (24/06/1948-12/05/1949). Ωστόσο, η παρουσία των Η.Π.Α. εξισορροπούσε την κατάσταση και όσο οι Σοβιετικοί δεν είχαν το πλεονέκτημα κάθονταν ήσυχοι. Από κει και πέρα οι αλλαγές στην εξουσία της και η οικονομική κατάσταση «έβαλε μόνιμα στον πάγο» τα όποια πολεμικά σχέδια. Άλλωστε υπήρχαν και τα πυρηνικά.
Εξαιτίας των μεγάλων καταστροφών του δύο Π.Π. και της ρητορικής-προπαγάνδας των Σοβιετικών δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι η Σοβιετική Ένωση/Ρωσία είναι μια ειρηνική χώρα. Δυστυχώς, αυτή η εντύπωση δεν θα μπορούσε να είναι πιο λάθος. Γιατί η σημερινή Ρωσία που προέκυψε από την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης όποτε είχε λεφτά (εξαιτίας των υψηλών τιμών του πετρελαίου) και θεωρούσε πως την «έπαιρνε» εισέβαλε στις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες.
Στα λίγα χρόνια της ζωής της η Ρωσία πολέμησε:
- Από τον Δεκέμβρη του 1994 έως τον Αύγουστο του 1996 τον Α’ Πόλεμο της Τσετσενίας.
- Από τον Αύγουστο του 1999 έως τον Απρίλη του 2009 όταν τελείωσε επίσημα τον Β’ Πόλεμο της Τσετσενίας.
- Τον Αύγουστο του 2008 τον Πόλεμο της Γεωργίας, η οποία είχε κάνει το λάθος να θέσει υποψηφιότητα για την Ε.Ε. και το Ν.Α.Τ.Ο.
- Τον Φεβρουάριο του 2014 τον Α’ Πόλεμο της Ουκρανίας που κατέληξε στην κατάληψη της Κριμαίας.
- Τον Σεπτέμβρη του 2015 έως σήμερα τον Πόλεμο της Συρίας, όπου διατηρεί μια ανεμική στρατιωτική παρουσία.
- Τον Φεβρουάριο του 2022 έως σήμερα τον Β’ Πόλεμο της Ουκρανίας.
Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη είναι πως κανείς δεν εμπιστεύεται τους Ρώσους. Κυρίως δεν τους εμπιστεύονται οι γείτονες τους και όχι άδικα. Οι Ρώσοι έχουν πολεμήσει
- με τους Σουηδούς (1700-1721) τον οποίο και νίκησαν αποσπώντας την Φινλανδία.
- Με τους Φινλανδούς (1939) αφού πήραν την άδεια του Χίτλερ αποσπώντας το 10% της τότε έκτασης της Φινλανδίας.
- Με τους Λιθουανούς, Λετονούς, Εσθονούς (1939) μετά τη συμμαχία με τον Χίτλερ καταλαμβάνοντας τες εκ νέου μετά την ανεξαρτητοποίησης τους το 1918.
- Με τους Πολωνούς (την πρώτη φορά από το 1919-1921 & την δεύτερη το 1939 μαζί με τη σύμμαχο τους Γερμανία).
Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, που κανείς από τους παραπάνω λαούς δεν εμπιστεύεται τους Ρώσους. Για όλους τους γείτονες της Ρωσίας το ερώτημα δεν είναι αν θα πολεμήσουν ξανά μαζί τους αλλά το πότε. Εξαιτίας της εισβολής στην Ουκρανία έχουν αναπτύξει μεταξύ τους μια στενή συνεργασία και αλληλεγγύη καθώς γνωρίζουν πως μπορεί να είναι οι επόμενοι. Μέχρι την εκλογή του Τράμπ μπορούσαν να υπολογίζουν στην στρατιωτική βοήθεια των Η.Π.Α. καθώς πλέον όλες αυτές οι χώρες είναι μέλη του Ν.Α.Τ.Ο. Ωστόσο, αυτή τη στιγμή οι Η.Π.Α. κάθε άλλο παρά αξιόπιστος σύμμαχος μπορούν να θεωρούνται. Οπότε, γεννάται το ερώτημα τι μπορεί και τι πρέπει να κάνει η Ευρώπη για την άμυνα της.
Πριν απαντήσουμε πρέπει να σημειώσουμε ότι όλη η Ευρώπη έχει αναγνωρίσει την Ρωσία σαν την μοναδική απειλή για την ασφάλεια της. Έτσι, ακόμη και αν η Ρωσία τα βρει σ’ όλα με τις Η.Π.Α. και αυτές άρουν τις οικονομικές τους κυρώσεις αυτό δεν σημαίνει τίποτα για την Ευρώπη, η οποία είχε αρχίσει να σχεδιάσει την απεξάρτηση της από το Ρωσικό φυσικό αέριο ήδη από το 2014 όταν καταλήφθηκε η Κριμαία ξεκινώντας τη δημιουργία σταθμών υγροποιημένου αερίου. Με το σημερινό καθεστώς η Ευρώπη δεν πρόκειται να συναλλαχθεί ξανά με τη Ρωσία. Γιατί, για να έχει ξανά αξία η Ρωσία για την Ευρώπη θα πρέπει να αλλάξουν πολλά. Μόνο όταν η Ρωσία ηττηθεί στρατιωτικά, πολιτικά, ιδεολογικά και οικονομικά όπως η Γερμανία στον Β’ Π.Π. και αφού περάσουν 2-3 γενιές (50-75 χρόνια) οι Ρώσοι θα είναι έτοιμοι να ενταχθούν στην Ευρώπη. Όπως οι Γερμανοί σήμερα (που μετά τα όσα τους καταλογίστηκαν από τους δυο Π.Π.) είναι υπόδειγμα φιλήσυχου λαού έτσι θα πρέπει να γίνουν και οι Ρώσοι περνώντας από τα ίδια στάδια. Δεν είναι τυχαίο που πρακτικά σήμερα η Γερμανία δεν διαθέτει αξιόλογο στρατό και πριν από λίγο καιρό ζήτησε από τη Γαλλία να την θέσει κάτω από την «πυρηνική ομπρέλα» της (Γαλλικά Rafale με «τακτικά πυρηνικά» θα σταθμεύουν στην Γερμανία).
Απαντώντας στο ερώτημα τι μπορεί και τι πρέπει να κάνει η Ευρώπη για την ασφάλεια της η μόνη απάντηση είναι: να σταθεί στα πόδια της και να έχει εμπιστοσύνη στις δικές της δυνάμεις και στην αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών. Πρακτικά όλες οι εμπλεκόμενες χώρες είναι μέλη του Ν.Α.Τ.Ο. με τις Γαλλία και Μ. Βρετανία να είναι και πυρηνικές δυνάμεις. Μη ξεχνάμε πως μαζί με τις Η.Π.Α., την Κίνα και τη Ρωσία έχουν υπογράψει τη συμφωνία της Βουδαπέστης με την οποία η Ουκρανία έδινε στη Ρωσία όλες τις πυρηνικές κεφαλές που βρίσκονταν στο έδαφος της με αντάλλαγμα τον σεβασμό της εδαφικής της κυριαρχίας.
Από τα προηγούμενα είναι προφανές πως η άμυνα της Ευρώπης απέναντι στη Ρωσία θα στηριχτεί στα παραγόμενα στην Ευρώπη όπλα και της άμυνας θα ηγηθούν η Γαλλία και η Μ. Βρετανία. Ειδικά η Γαλλία είναι από κάθε άποψη ο «φυσικός ηγέτης» της Ευρώπης όχι γιατί από στατιστικής άποψης έχει την δυνατότερη οικονομία, αλλά επειδή από πολλά χρόνια έχει την πιο ανεπτυγμένη πολεμική βιομηχανία η οποία παράγει όλων των ειδών τα όπλα και δεν χρειάζεται να εισάγει τίποτα. Η καχυποψία έναντι των Η.Π.Α. του Σάρλ Ντε Γκωλ που αρχικά είχε οδηγήσει για χρόνια στην έξοδο της Γαλλίας από το στρατιωτικό σκέλος του Ν.Α.Τ.Ο. και η επένδυση στην ανάπτυξη της δικής της πολεμικής βιομηχανίας είναι η εγγύηση που χρειάζεται η Ευρώπη αυτή τη στιγμή. Γιατί όπως η Γαλλία τόσα χρόνια δεν είχε για την άμυνα της ανάγκη τις Η.Π.Α. έτσι και υπό την στρατιωτική της ηγεσία η Ευρώπη δεν χρειάζεται τις Η.Π.Α. Το μόνο που χρειάζεται είναι αταλάντευτη αποφασιστικότητα. Είναι το μόνο που καταλαβαίνουν και σέβονται οι κάθε λογής τραμπούκοι που θεωρούν τις γειτονικές της χώρας τους περιοχές «σφαίρες επιρροής» τους και τους λαούς που τις κατοικούν ως «προσαρτήματα» των περιοχών αυτών όπως στο Μεσαίωνα οι φεουδάρχες τους δουλοπάροικους. Η Ρωσία ως Κοινωνία και ως Κρατική Δομή ποτέ δεν ξεπέρασε την Φεουδαρχία. Συνεχίζει μέχρι και σήμερα να λειτουργεί με τον ίδιο αναχρονιστικό τρόπο▪ γι’ αυτό και χρειάζεται όση περισσότερη γη μπορεί ν’ αρπάξει.
Οι Η.Π.Α. από την πλευρά τους δεν μπορούν να επιβάλλουν στην Ευρώπη οποιαδήποτε συμφωνία ειρήνευσης ειδικά αφού με τη στάση τους έχουν «θέσει εαυτόν εκτός Ν.Α.Τ.Ο. και Ευρώπης». Με τη μέχρι τώρα στάση τους έδωσαν στους Ευρωπαίους να καταλάβουν πως μόνο με τις δικές τους δυνάμεις μπορούν και πρέπει από δω και πέρα ν’ αμυνθούν.
Η Ρωσία από στατιστική άποψη δεν είναι σοβαρή απειλή για μια ενωμένη από το κοινό συμφέρον Ευρώπη. Όχι μόνο επειδή το πολεμικό υλικό της έχει μειωθεί δραστικά. Ούτε επειδή η επιστράτευση της πρακτικά έχει φτάσει στα όρια της. Ούτε καν επειδή από άποψη τεχνολογίας τα Ευρωπαϊκά όπλα είναι ανώτερα των Ρωσικών (τα οποία χρησιμοποιούσαν για τα ηλεκτρονικά τους Ευρωπαϊκά και Αμερικανικά εξαρτήματα). Ούτε, τέλος, επειδή δεν λειτουργούν τα πυρηνικά της (κάθε 5 χρόνια χρειάζεται δαπάνη 100.000 Ευρώ ανά κεφαλή). Η Ρωσία δεν είναι μεγάλη απειλή γιατί η οικονομία της βασίζεται αποκλειστικά στην εξαγωγή ορυκτών και καυσίμων και είναι συγκρίσιμη από άποψη μεγέθους Α.Ε.Π. (το οποίο είναι παραποιημένο) με αυτή της Ιταλίας. Σε κάθε περίπτωση για τους προηγούμενους λόγους δεν θα πρέπει και να την υποτιμήσουμε καθώς καμία χώρα μόνη της (ειδικά η Φινλανδία και οι Βαλτικές) δεν είναι εύκολο να την αντιμετωπίσει.
29 Μάρτη 2025
«πουθενάς 1».
