Θεωρητικά τέτοιου είδους ζητήματα αντιμετωπίζονται με την «Διάκριση των Εξουσιών». Με τον όρο αυτό εννοούμε τον λειτουργικό διαχωρισμό της Δικαστικής, Εκτελεστικής (Κυβέρνησης) και της Νομοθετικής (Βουλής) Εξουσίας. Ωστόσο, τα μέλη της Εκτελεστικής σχεδόν στο σύνολο τους προέρχονται από την Νομοθετική, οπότε ήδη υπάρχει «σύγκρουση συμφερόντων», εκτός αν θεωρήσουμε πως ο εκάστοτε Πρωθυπουργός τη μια στιγμή λειτουργεί ως τέτοιος και την άλλη ως Βουλευτής χωρίς ποτέ να συγχωνεύονται οι δύο ρόλοι (προσωπικότητες) του.
Τελικά, η εύρυθμη λειτουργία των τριών Εξουσιών εξαρτάται από το πόσο δουλικά θα συμπεριφέρονται τα μέλη τους. Για παράδειγμα πόσες φορές κατά την διάρκεια της θητείας τους θα βάζουν πρώτο και πάνω απ’ όλα το κομματικό συμφέρον και θα ψηφίζουν μέτρα που τους ζητούνται ακόμα και αν καταστρέφουν τις καριέρες τους. Κανονικά το ζήτημα για τους επαγγελματίες πολιτικούς θα έπρεπε να είναι η εξυπηρέτηση των συμφερόντων της Κοινωνίας (των ψηφοφόρων τους) και όχι μιας δράκας επιχειρηματιών.
Έτσι, το ζήτημα στην περίπτωση της δικαστικής απόφασης δεν είναι αν οι Ρεπουμπλικανοί ψηφίσουν για λογαριασμό του Τράμπ τους δασμούς πειθαρχώντας κομματικά, αλλά αν πράττοντας το καταργήσουν την «Διάκριση των Εξουσιών» σκάβοντας όχι μόνο το δικό τους λάκκο αλλά και του συστήματος αντιπροσώπευσης. Η νομοθετική ιδιορρυθμία των Η.Π.Α. αναγκάζει την Εκτελεστική Εξουσία να παζαρεύει συνεχώς για τις αναγκαίες ψήφους. Έτσι, όπως στην περίπτωση του «μεγάλου όμορφου νομοσχεδίου» το οποίο περιλαμβάνει την περικοπή μιας σειράς κοινωνικών δαπανών με την ταυτόχρονη μείωση τηpς φορολογίας των πλουσίων ο τελικός νόμος ελάχιστη σχέση θα έχει με τον αρχικό. Αν, τελικά, επιβληθούν δασμοί αυτοί θα είναι σημαντικά χαμηλότεροι απ’ αυτούς που θα ήθελε ο Τράμπ. Στην περίπτωση αυτή οι Αμερικανοί νομοθέτες θα έχουν διασώσει μέρος του κύρους τους και της «Διάκρισης των Εξουσιών», όπως προσπαθούν να κάνουν οι Αμερικανοί δικαστές όλων των βαθμίδων με τις αποφάσεις που εκδίδουν.
Υπάρχουν, όμως, συγκυρίες τις οποίες οι τρείς Εξουσίες αδυνατούν ν’ αντιμετωπίσουν ικανοποιητικά. Είναι τότε που απαιτείται όλη η ισχύς να συγκεντρωθεί στα χέρια ενός. Την ανάγκη αυτή είχαν συνειδητοποιήσει ήδη οι Αρχαίοι Αθηναίοι και στη συνέχεια οι Ρωμαίοι θεωρώντας την επιβολή Δικτατορίας ως την ύστατη λύση για τη διάσωση του Πολιτεύματος. Φυσικά, μια τέτοιου είδους Δικτατορία θα έπρεπε να είναι χρονικά περιορισμένη διαρκώντας τόσο όσο και η έκτακτη ανάγκη για την αντιμετώπιση της οποίας εγκαθιδρύθηκε. Βεβαίως, υπάρχει ο κίνδυνος ο Δικτάτορας να μη θέλει να παραδώσει την Εξουσία▪ ωστόσο ο ίδιος κίνδυνος ενυπάρχει και στις «Δημοκρατίες» που αναδεικνύουν με εκλογές τις κυβερνήσεις τους. Γιατί ότι κι αν γράφει το Σύνταγμα αν υπάρχει το κίνητρο βρίσκεται και ο τρόπος παράκαμψης των απαγορεύσεων.
Όπως μας διδάσκει η Ιστορία για την επιβολή Δικτατορίας είναι αναγκαία η επίκληση ενός κινδύνου, μιας έκτακτης κατάστασης η οποία απειλεί την ίδια την ύπαρξη του Πολιτεύματος. Στο σημείο αυτό πρέπει να ορίσουμε την «Δικτατορία» ως την επιβολή ενός καθεστώτος στο οποίο έχουν περισταλεί μια σειρά από ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα για (υποτίθεται) περιορισμένο χρονικό διάστημα. Συνεπώς, Δικτατορία είναι και η κήρυξη «Στρατιωτικού Νόμου» από μια εκλεγμένη με εκλογές κυβέρνηση.
Η εικόνα που μας έρχεται στο μυαλό στο άκουσμα της Δικτατορίας αφορά στρατιώτες και στρατιωτικά οχήματα στους δρόμους να ελέγχουν την κυκλοφορία και να τρομοκρατούν ψυχολογικά μόνο και μόνο με την παρουσία τους. Η Δικτατορία μέσω των προπαγανδιστικών μηνυμάτων που εκπέμπει προσπαθεί όχι μόνο να δικαιολογήσει-εξωραΐσει την εξουσία της («Αν δεν είμαστε εμείς να επέμβουμε θα…») αλλά και τα μέτρα που λαμβάνει. Μέτρα τα οποία όχι μόνο θ’ αντιμετωπίσουν τους εσωτερικούς και εξωτερικούς κινδύνους αλλά και τελικά θα δημιουργήσουν μια καλύτερη και δυνατότερη χώρα που θα είναι αξιοσέβαστη στο εξωτερικό.
Αν, όμως, η ουσία της Δικτατορίας είναι η περιστολή δικαιωμάτων τότε «Δικτατορία» εγκαθιδρύεται κάθε φορά που με την επίκληση κάποιου κινδύνου ή έκτακτης κατάστασης περιστέλλεται οποιοδήποτε δικαίωμα. Για παράδειγμα αν για την αποφυγή του κινδύνου χρεοκοπίας της Χώρας απαιτηθεί η νομοθετική μείωση των μισθών και των μεροκάματων, τότε έχουμε την επιβολή μιας οικονομικής αυτή τη φορά Δικτατορίας.
Στην περίπτωση της δεύτερης θητείας του Τράμπ ο Αμερικανός Πρόεδρος με επιχείρημα την μεγάλη σε ποσοστά εκλογική νίκη του και μια παρατραβηγμένη νομικά προσέγγιση του Νόμου Διεθνών Οικονομικών Εξουσιών Έκτακτης Ανάγκης του 1977 επέβαλλε τη δική του Δικτατορία. Ωστόσο, η επιτυχής εγκαθίδρυση της Δικτατορίας του (και φυσικά η διατήρηση της) απαιτούσε (και απαιτεί) την πλήρη συνεργασία των Ρεπουμπλικανών. Τη στιγμή που το Ρεπουμπλικανικό κόμμα θεωρήσει ότι απειλείται από την Δικτατορία Τράμπ αυτή θα καταπέσει σαν «χάρτινος πύργος». Μέχρι, όμως, εκείνη τη στιγμή προηγείται η απονομιμοποίηση της μέσω της έκδοσης δικαστικών αποφάσεων οι οποίες επιβάλλουν στην Κυβέρνηση των Η.Π.Α. τη τήρηση της νομιμότητας και των νομικών διαδικασιών.
Η κατάρρευση της Δικτατορίας εξαιτίας της λαϊκής αντίδρασης είναι ένας μακρύτερος και δυσκολότερος δρόμος που περνά από τις «ενδιάμεσες εκλογές» του 2026 στις οποίες με το μέχρι σήμερα διαμορφωμένο κλίμα αναμένεται ν’ ανατραπούν οι σημερινές ισορροπίες στη Βουλή των Αντιπροσώπων και το Κογκρέσο. Η απώλεια του ελέγχου τους από τους Ρεπουμπλικανούς θα ήταν καταστροφική για τον Τράμπ και τους σχεδιασμούς του. Δεν είναι λίγοι αυτοί που θεωρούν πως ο Τράμπ βλέποντας την κατάσταση ν’ αλλάζει άρδην σε βάρος του θα προχωρήσει σε ακύρωση των «ενδιάμεσων εκλογών» επικαλούμενος μια ακόμη έκτακτη και απειλητική για την «δημόσια ασφάλεια» κατάσταση. Μια κατάσταση η οποία δεν είναι δύσκολο να δημιουργηθεί μέσω μιας προβοκάτσιας.
Σε κάθε περίπτωση μια τέτοια μεθόδευση θα ήταν η ύστατη προσπάθεια του να παραμείνει στην Εξουσία. Αν, τελικά, την αποτολμήσει το ζήτημα θα σέρνεται για καιρό στα δικαστήρια μέχρι ο Τράμπ να μην έχει άλλα περιθώρια ελιγμών. Σε κάθε περίπτωση μια Δικτατορία μπορεί να παραμείνει χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα στην Εξουσία μόνο όσο εξασφαλίζει ένα (σχετικά) ικανοποιητικό επίπεδο διαβίωσης. Στην περίπτωση των δασμών του Τράμπ ακόμη κι αν αυτοί τελικά επιβληθούν μέσω του Κογκρέσου το επίπεδο διαβίωσης των Αμερικανών θα πληγεί σημαντικά είτε επειδή θ’ αυξηθούν οι τιμές καταναλωτή, είτε γιατί πολλοί θα χάσουν τις δουλειές τους είτε και από τις δύο αιτίες μαζί. Μη ξεχνάμε (αλλά ούτε και να υποτιμούμε) τις επιπτώσεις από την περικοπή για εκατομμύρια Αμερικανούς μιας σειράς Κοινωνικών Δαπανών στο επίπεδο διαβίωσης τους.
Ακόμη κι αν καταφέρει να χρεώσει τη χειροτέρευση της κατάστασης στον Μπάιντεν το ζήτημα για τους Αμερικανούς είναι για πόσο καιρό θα υποφέρουν. Επιπλέον, στην περίπτωση του Τράμπ υποτίθεται ότι οι ψηφοφόροι εξέλεξαν για Πρόεδρο έναν επιτυχημένο(;) επιχειρηματία γιατί θα τους έκανε πλουσιότερους. Υπ’ αυτό το πρίσμα ο χρόνος μετρά αντίστροφα για τον Τράμπ και θα κυλά γρηγορότερα όσο η οικονομική κατάσταση των Αμερικανών όχι μόνο δεν βελτιώνεται αλλά και χειροτερεύει.
07 Ιούνη 2025
«πουθενάς 1».
