Το πραγματικό ζήτημα για τους Αγγελόπουλους ήταν πάντα (και συνεχίζει να είναι) το χρήμα. Χρήμα, που με βάση τον σχεδιασμό τους θα ρέει άφθονο στο νέο Σ.Ε.Φ. Από την άποψη αυτή -και με δεδομένο ότι μόλις πριν από λίγες μέρες έγινε η παραχώρηση του Σ.Ε.Φ. στην Κ.Α.Ε. τους- οι Αγγελόπουλοι δεν προλάβαιναν να ετοιμάσουν το γήπεδο για να διεκδικήσουν εκείνοι το FINAL-4. Γιατί, αν η διοργάνωση δοθεί μετά από 19 χρόνια στο Ο.Α.Κ.Α. τότε ποιος ξέρει πόσα χρόνια ακόμα θα πρέπει να περιμένουν μέχρι να το πάρουν (και να βγάλουν τα λεφτά που ονειρεύονται).
Τελικά, όμως, το ζήτημα είναι με ποια κριτήρια (και ποιες δεσμεύσεις-συμμαχίες) λαμβάνει τις αποφάσεις η Ευρωλίγκα. Με βάση τα αντικειμενικά δεδομένα (τα λεφτά που δίνει το Ελληνικό και το Σερβικό Κράτος), τη χωρητικότητα των γηπέδων και τους χορηγούς η απόφαση για την Αθήνα είναι μονόδρομος. Τουλάχιστον αν τις ομάδες τις ενδιαφέρει η εμπορική επιτυχία του FINAL-4. Το κακό με την Ευρωλίγκα είναι πως η Διοίκηση είναι διακοσμητική μιας και τις αποφάσεις τις λαμβάνουν οι ομάδες αφήνοντας χώρο για παρασκηνιακά «μαγειρέματα».
Έτσι, αυτό που απομένει είναι αν ο Γαύρος καταφέρει στο παρασκήνιο να οδηγήσει την διοργάνωση του FINAL-4 του 2026 στο Βελιγράδι, μόνο και μόνο για να διατηρήσει τις όποιες ελπίδες του για ανάθεση στο Σ.Ε.Φ. Όπως και να το κάνουμε οι Αγγελόπουλοι δεν γίνεται ν’ ανεχτούν η ομαδάρα τους να μην έχει διοργανώσει ένα FINAL-4 στη γηπεδάρα τους.
05 Αυγούστου 2025
«πουθενάδες».
