Αυτή τη στιγμή η Τεχεράνη έχει ξεμείνει από νερό και βασίζεται σε εισαγωγές για να καλύψει έστω και σε κάποιο μικρό ποσοστό τις ανάγκες της. Η κατάσταση είναι τόσο τραγική που ο Πρόεδρος του Ιράν στις αρχές του Νοέμβρη έκανε λόγο μέχρι και για εκκένωση της Τεχεράνης (βλέπε εδώ). Αν στην έλλειψη νερού προσθέσουμε και τον υψηλότατο πληθωρισμό (πάνω από 50%) εξαιτίας της κατάρρευσης του Ριάλ έχουν κάνει την καθημερινότητα των Ιρανών αβίωτη. Όπως πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις ο λαός στρέφεται στις «εργοστασιακές ρυθμίσεις». Έτσι, το αίτημα για πολιτική αλλαγή ζητά όχι μόνο την πτώση του θεοκρατικού καθεστώτος αλλά και την αντικατάσταση του από τον Ρεζά Παχλαβί γιο του πρώην Σάχη που εκθρόνισαν οι μουλάδες.
Για τις Η.Π.Α. μια τέτοια διαδοχή για την οποία δεν θ’ απαιτηθεί η στρατιωτική παρουσία τους είναι το καλύτερο σενάριο. Μετά την Βενεζουέλα και το Ιράν θα σταματήσει να προμηθεύει την Κίνα με πετρέλαιο, η οποία και θα πρέπει να βρει άλλους προμηθευτές. Επιπλέον με την νέα Κυβέρνηση του Ιράν φιλικά διακείμενη προς τις Η.Π.Α. η επάρκεια της Κίνας σε καύσιμα κάθε άλλο παρά δεδομένη είναι.
Ενώ η πτώση του θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν είναι «θέμα χρόνου», οι κάθε λογής αναλυτές ψάχνουν το επόμενο «θύμα» των Η.Π.Α. Ο προφανής από κάθε άποψη στόχος είναι η Κούβα. Ένα νησί το οποίο μετά τον πόλεμο με την Ισπανία το 1898 είχε περάσει στον έλεγχο τους μέχρι που ο Φιντέλ Κάστρο πήρε την εξουσία. Σήμερα η Κούβα είναι ένα φάντασμα σε σχέση μ’ αυτό που ήταν μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’80. Δεκάδες χιλιάδες Κουβανοί κάθε χρόνο φεύγουν αεροπορικά για την Νικαράγουα (η οποία δεν ζητά βίζα για τους Κουβανούς) και στη συνέχεια περπατούν 3.200 χλμ. (μέσω Ονδούρας, Γουατεμάλας και Μεξικού) μέχρι τα σύνορα των Η.Π.Α. Όπως και στην περίπτωση της Ελλάδας τις δεκαετίες του ’50 και ’60 η μετανάστευση και τα εμβάσματα των οικονομικών μεταναστών στους συγγενείς τους που έχουν μείνει πίσω είναι «ευλογία» για τα οικονομικά του Κράτους. Όταν η οικονομική κατάσταση (ειδικά τώρα που η Κούβα έχασε την οικονομική υποστήριξη της Βενεζουέλας) χειροτερεύσει η μόνη λύση θα είναι η κλοπή του συναλλάγματος, το οποίο υπολογίζεται σε 3,7 δις Δολλάρια τον χρόνο.
Μια τέτοια εξέλιξη θα επιτάχυνε την έξοδο όσων Κουβανών έχουν μείνει και μπορούν (έχει νόημα) να φύγουν πυροδοτώντας μια «μεταναστευτική κρίση» σ’ όλη την Καραϊβική. Όλα τα γειτονικά νησιά που ζουν αποκλειστικά από τον τουρισμό θα κληθούν να περιθάλψουν μεγάλους αριθμούς Κουβανών, των οποίων η παρουσία θα υποβαθμίσει τις τουριστικές υπηρεσίες. Η πρόβλεψη για ένα τέτοιο ενδεχόμενο κάνει λόγο για ζημιά 6 δις Δολλαρίων το χρόνο για την επόμενη 3ετία. Επιπλέον, μια οικονομική κατάρρευση της Κούβας θα προκαλέσει και οικονομική ζημιά στα γειτονικά Κράτη τα οποία έχουν στην κατοχή τους το μεγαλύτερο μέρος του Κουβανικού Χρέους ύψους 12 δις. Δολλαρίων.
Ακόμα και αν ο χρονικός ορίζοντας της Κουβανικής κατάρρευσης μοιάζει μακρύτερος αυτής του Ιράν είναι ωστόσο το ίδιο δεδομένη. Σε κάθε περίπτωση η διάδοχη κατάσταση δεν θα έχει άλλη διέξοδο από την πλήρη υποδούλωση στις Η.Π.Α. και τις επιθυμίες τους. Άλλωστε και το σημερινό καθεστώς έκανε ότι μπορούσε προκειμένου να «γλυκάνει» τις Η.Π.Α. αποκαθιστώντας κάποιου επιπέδου οικονομικές σχέσεις. Από τη στιγμή που κανείς παλιός της σύμμαχος (για τους δικούς του λόγους καθένας) δεν είναι σε θέση να την βοηθήσει η Κούβα δεν μπορεί να είναι στην εξωτερική πολιτική της τόσο «περήφανη» όσο στο παρελθόν.
Έχοντας «ξεκωλώσει» την Κίνα από την Καραϊβική (και πρακτικά εξουδετερώσει την επίδραση της στο Μεξικό) οι Η.Π.Α. βάζουν στο στόχαστρο την Γροιλανδία. Φαίνεται οξύμωρο αλλά από στρατηγικής σκοπιάς για τις Η.Π.Α. η Γροιλανδία και η Ισλανδία είναι σημαντικότερες από άλλες περιοχές που οι περισσότεροι θεωρούν σημαντικές. Για παράδειγμα η αεροπορική τους βάση στην Ισλανδία θεωρούνταν τόσο σημαντική ώστε να πάρουν το μέρος της στην διένεξη της με την Μ. Βρετανία για την έκταση των χωρικών υδάτων εντός των οποίων η Ισλανδοί απαγόρευαν το ψάρεμα στερώντας από τους Βρετανούς τον μπακαλιάρο για τ’ αγαπημένα τους fish and chips (βλέπε εδώ).
Στην περίπτωση της Γροιλανδίας τόσο η θέση της όσο και τα ορυκτά της την καθιστούν «στρατηγικής σημασίας». Άλλωστε γι’ αυτό και ήδη φιλοξενεί μια βάση των Η.Π.Α. Επιπλέον και στην Γροιλανδία η Κίνα επενδύει εδώ και χρόνια σημαντικά ποσά ώστε μέσω της «μαλακής διείσδυσης» να καρπωθεί τα ορυκτά της ελέγχοντας έτσι την παγκόσμια προσφορά και διαμορφώνοντας τις τιμές. Συνεπώς, το ζήτημα δεν είναι τόσο αν οι Η.Π.Α. θα χρησιμοποιήσουν την βάση τους στην Γροιλανδία για να πάρουν τον έλεγχο της (δημιουργώντας κρίση στο Ν.Α.Τ.Ο. αφού η Γροιλανδία ανήκει στην Δανία) αλλά το γιατί η Κίνα νόμιζε πως μπορούσε ατιμώρητα (χωρίς επιπτώσεις) να «περικυκλώσει» οικονομικά τις Η.Π.Α. διεισδύοντας ακόμη και στην «γειτονιά» τους. Πλέον, η Κίνα καλείται να επιλέξει αν θα αποχωρήσει ήσυχα και από την Γροιλανδία ή αν θ’ αναμετρηθεί ακόμα και στρατιωτικά με τις Η.Π.Α. για την παραμονή της εκεί. Το πιθανότερο είναι για μια ακόμη φορά να μην τολμήσει να προκαλέσει μ’ οποιονδήποτε τρόπο τις Η.Π.Α. και να κάτσει ήσυχη αποδεχόμενη την στρατιωτική αδυναμία της απέναντι τους.
Η περίοδος που ζούμε χαρακτηρίζεται από μια σειρά περιφερειακών συγκρούσεων αιματηρών και μη για τον έλεγχο μιας σειράς ορυκτών και μετάλλων. Ο έλεγχος των μεταλλείων τους και των ακόμα ανεκμετάλλευτων κοιτασμάτων έχει αντίκτυπο στην τιμή τους. Ενώ οι «σπάνιες γαίες» έχουν μόνο βιομηχανική αξία μέταλλα όπως ο χρυσός, το ασήμι και ο χαλκός έχουν και αποθησαυριστική αξία. Και τα 3 αυτά μέταλλα (ο χαλκός σε πολύ μικρότερο μέχρι τώρα ποσοστό) χρησιμοποιούνται για να διαφυλάξουν και ν’ αυξήσουν τον πλούτο τους. Άλλωστε και τα 3 έχουν και σημαντικές βιομηχανικές χρήσεις οπότε η αξία τους στην χειρότερη περίπτωση θα αυξηθεί λίγο και στην καλύτερη (θ’ αυξηθεί) σημαντικά τουλάχιστον σε σχέση με το Δολλάριο και το Ευρώ καθιστώντας τα περισσότερο αξιόπιστα για αποταμίευση.
Επειδή, η πρόβλεψη για το επόμενο διάστημα είναι πως η παγκόσμια αναταραχή δεν θα κοπάσει ολοένα αυξανόμενος αριθμός επενδυτών επιθυμεί να έχει στην κατοχή του χρυσό και ασήμι σε φυσική μορφή παρά σε δικαιώματα αγορών και πωλήσεων σε δεδομένες τιμές. Αυτή η αύξηση της ζήτησης σε πραγματικό και όχι ψηφιακό μέταλλο σε συνδυασμό με τον έλεγχο των ποσοτήτων που είναι διαθέσιμες έχει οδηγήσει στην αύξηση της τιμής τους στους εμπόρους, η οποία είναι αρκετά μεγαλύτερη απ’ αυτή των συμβολαίων. Στον βαθμό που συνεχιστεί η αδυναμία κάλυψης της ζήτησης για φυσικό μέταλλο η τιμή τους θα συνεχίσει ν’ αυξάνεται ενισχύοντας την υποχώρηση του Δολλαρίου και του Ευρώ τα οποία θα θεωρούνται ως λιγότερο ασφαλή σε σχέση με την φυσική κατοχή χρυσού, ασημιού (και στη συνέχεια) και χαλκού.
Φυσικά, μια τέτοια εξέλιξη κάθε άλλο παρά καλοδεχούμενη θα είναι από τα Κράτη, τα οποία θα κάνουν ότι μπορούν προκειμένου να θέσουν υπό (κάποιο) έλεγχο την τιμή τους. Ένας τρόπος είναι η χειραγώγηση της τιμής τους μέσω των αθρόων αγορών και πωλήσεων δικαιωμάτων για τα μέταλλα αυτά. Ωστόσο, υπάρχει μια διάσταση της αύξησης της τιμής των 3 αυτών μετάλλων την οποία τα Κράτη θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν προς όφελος τους. Η διάσταση αυτή είναι οι ποσότητες των μετάλλων αυτών που διακρατούν οι Κεντρικές Τράπεζες τους να χρησιμοποιηθούν ως «κάλυμμα» των χαρτονομισμάτων που εκδίδουν. Αυτό, όμως, θα είναι θέμα επόμενου κειμένου μας.
17 Γενάρη 2026
«πουθενάς 1».
