Οι τελευταίες έχουν δίκαια γίνει στόχοι αφού οι ίδιες για εσωτερικούς (κυρίως θρησκευτικούς λόγους αφού σε καθεμιά τους υπάρχει Σιιτική μειονότητα που υποστηρίζεται από το Ιράν) δεν μπορούν να πολεμήσουν το Ιράν. Απλά και μόνο διαβάζοντας τα δημοσιεύματα της περσινής περιοδείας Τράμπ στις χώρες του Κόλπου βλέπουμε πως απ’ όλες τους απέσπασε προσωπικά (περισσότερο ή λιγότερο φανερά) οικονομικά οφέλη:
- Από το Κατάρ ένα νέο (μεταχειρισμένο) Προεδρικό αεροσκάφος το οποίο μετά τη λήξη της θητείας του θα κρατήσει ο ίδιος (βλέπε εδώ).
- Από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα «επένδυση» 500 εκ. Δολλαρίων σε κρυπτονόμισμα του οποίο το 25% κατέχει η οικογένεια του (βλέπε εδώ & εδώ).
Μόνο από τη Σαουδική Αραβία φαίνεται να μην έχει προσωπικό οικονομικό όφελος (βλέπε εδώ).
Από τα παραπάνω είναι προφανές πως πέρυσι ο Τράμπ «δωροδοκήθηκε» από τους Άραβες προκειμένου αυτός (δηλαδή οι Η.Π.Α.) και όχι εκείνοι απευθείας να τα βάλουν με το Ιράν. Οπότε, όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενα.
Από την άλλη, βέβαια, φαίνεται πως μέχρι τώρα οι επιχειρήσεις δεν πηγαίνουν όπως είχαν κάποιοι στο μυαλό τους. Δηλαδή, όχι μόνο το Ιράν δεν έχει συνθηκολογήσει μετά την εκκαθάριση της Ηγεσίας του, αλλά αντιστέκεται περισσότερο του αναμενομένου. Αυτό οφείλεται σε δύο λόγους:
- Την σχετική βιασύνη με την οποία ξεκίνησε η επιχείρηση μ’ αποτέλεσμα να μην έχει επαρκώς προετοιμαστεί από στρατιωτική άποψη και
- Την σκόπιμη αρχική υποτίμηση του Ιράν. Γιατί αν μια στρατιωτική επιχείρηση δεν προβλέπεται να ολοκληρωθεί γρήγορα δεν χρειάζεται να ξεκινήσει και όταν ξεκινήσει δεν πρέπει να διαρκέσει πολύ.
Η διάρκεια του σφυροκοπήματος του Ιράν είναι το αδύνατο σημείο των Η.Π.Α. Όχι μόνο γιατί αυξάνει το κόστος, αλλά και για τίς απώλειες σε υλικό και προσωπικό που θα προκαλέσει. Επιπλέον, επειδή αυξάνει σημαντικά το κόστος διαβίωσης των Αμερικανών αυξάνοντας και το αντίστοιχο πολιτικό της Κυβέρνησης Τράμπ.
Το κακό για τις Η.Π.Α. είναι πως όπως αποδεικνύεται από την εξέλιξη των γεγονότων μόνες τους χωρίς τις υπόλοιπες χώρες του Ν.Α.Τ.Ο. είναι ανίκανες να φέρουν την επιχείρηση σε πέρας. Τα υπόλοιπα μέλη του Ν.Α.Τ.Ο. από τη στιγμή που με βάση το Καταστατικό του δεν είναι υποχρεωμένα να συνδράμουν (αφού ούτε συμμαχικό έδαφος χτυπήθηκε ούτε η επιχείρηση γίνεται στα γεωγραφικά όρια του) έχουν επιδεικτικά παρκάρει τα πλοία τους στο ανατολικότερο μέλος της Ε.Ε. την Κύπρο. Περιορίζονται έτσι στο να μοιράζονται με τις Η.Π.Α. πληροφορίες την ίδια στιγμή που με τη στάση τους όχι μόνο εκνευρίζουν τον Τράμπ αλλά και τον εκδικούνται τόσο για όσα έχει πει σε βάρος τους (και του Ν.Α.Τ.Ο.) όσο και για τους δασμούς που τους έχει συλλογικά επιβάλλει. Την ίδια ώρα παραδοσιακοί πρώην (πριν τους δασμούς) σύμμαχοι των Η.Π.Α. πωλούν χωρίς ν’ ανανεώνουν τα Αμερικανικά ομόλογα που διαθέτουν εντείνουν τις οικονομικές δυσκολίες της Κυβέρνησης Τράμπ.
Από τη στιγμή που οι Η.Π.Α. δεν μπορούν μόνες τους να «κάνουν καλά» σε μικρό χρόνο το Ιράν και ακόμα και αν το καταφέρουν το οικονομικό κόστος θα είναι πολύ μεγάλο ζούμε στην 250η επέτειο της Ανεξαρτησίας τους την πλέον επώδυνη στιγμή: αυτή της πτώσης (λόγω οικονομικών προβλημάτων) μιας «υπερδύναμης». Δυστυχώς ή ευτυχώς για όσους ακόμα αρέσκονται στην ύπαρξη «υπερδυνάμεων» ούτε η πάλαι ποτέ «Μεγάλη Ρωσία» ούτε η Κίνα μπορούν (όσο και να το θέλουν) ν’ αντικαταστήσουν τις Η.Π.Α.
Για τους ίδιους (οικονομικούς) λόγους είναι ανίκανες να γεμίσουν το κενό παίρνοντας τη θέση τους περιοριζόμενες στον ρόλο των «περιφερειακών». Και αυτός ο ρόλος είναι τελικά αμφίβολος αφού οι στρατοί τους είναι γεμάτοι από ανίκανους αλλά νομιμόφρονες στο καθεστώς στρατιωτικούς και δεν διαθέτουν πολεμική εμπειρία. Ειδικά αυτός της Ρωσίας έχει αποδειχθεί ανώτερος των Ουκρανών και των συμμάχων τους μόνο στα χαρτιά.
Σε 10 χρόνια από σήμερα ο ιστορικός αφού διαπιστώσει την αρχή του τέλους (για τους ίδιους πάνω-κάτω λόγους) των Η.Π.Α., Ρωσίας και Κίνας θα συμπεράνει πως η μόνη «υπερδύναμη» που απέμεινε ήταν η Ε.Ε. η οποία από την ίδρυση της έχει εστιάσει στην οικονομική συνεργασία και ενσωμάτωση. Ο επανεξοπλισμός της έχει να κάνει με την συνειδητοποίηση της πως απέναντι στους κάθε λογής και για κάθε λόγο τραμπούκους ο μόνος τρόπος να την «βγάλεις καθαρή» είναι να είσαι προετοιμασμένος για καβγά.
Στον πόλεμο της εναντίον της πρώην συμμάχου της Γερμανίας (τον «Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο») η Σοβιετική Ένωση νίκησε επειδή είχε συμμάχους που την βοήθησαν με υλικό, με στρατιωτικές επιχειρήσεις (αποβάσεις σε Ιταλία και Νορμανδία) και πληροφορίες. Σήμερα στην Ουκρανία πολεμά ουσιαστικά μόνη της αφού οι σύμμαχοι της (Ιράν, Κίνα & Β. Κορέα) είτε είναι απρόθυμοι είτε ανίκανοι να την βοηθήσουν ουσιαστικά όπως η Ιταλία και η Ιαπωνία την Γερμανία του Χίτλερ. Αυτός είναι ο λόγος που ήδη ο «Πόλεμος της Ουκρανίας» διαρκεί περισσότερο από τον «Πατριωτικό Πόλεμο» και όπως και στην περίπτωση της Ναζιστικής Γερμανίας θα οδηγήσει στην ήττα της Ρωσία.
21 Μάρτη 2026
«πουθενάς 1».
