Από την Διεθνή Οικονομική Κρίση το 2007 και μετά έχει γίνει μεγάλος αγώνας για να πειστούμε όλοι μας ότι η διάσωση κατά προτεραιότητα των τραπεζών (με κρατικά λεφτά και εγγυήσεις) υπηρετεί το «Εθνικό Συμφέρον». Επιπρόσθετα της διάσωσης αυτής (η οποία ήταν απαραίτητη λόγω του κεντρικού τους ρόλου στο οικονομικό κύκλωμα και των επιπτώσεων από την κατάρρευση τους) θα έπρεπε όλοι μας να παραμείνουμε ήρεμοι και να μην προχωρήσουμε σε αναλήψεις (πηγαίνοντας τα λεφτά είτε σε τράπεζες του εξωτερικού είτε στο σπίτι μας) γιατί μια τέτοια πράξη θα ήταν αποσταθεροποιητική για το τραπεζικό σύστημα, ενώ θα μας εξέθετε σε κινδύνους (όπως η ληστεία) αν είχαμε τα λεφτά στο σπίτι. Προκειμένου να μας πείσουν να κάτσουμε ήσυχοι και να μην σκεφτούμε ούτε την πιθανότητα ανάληψης ούτε αν ισχύουν αυτά που μας έλεγαν επικαλούνταν συνεχώς το «Πατριωτικό Καθήκον».
Την προηγούμενη βδομάδα (μετά το «ΌΧΙ» και πριν το «Θεσμόνιο») καθώς περιδιάβαινα με το τηλεχειριστήριο τα τηλεοπτικά κανάλια έτυχε να πέσω σε συζήτηση σχετικά με την κατάσταση στην αγορά εξαιτίας του κλεισίματος των τραπεζών. Την κυβέρνηση εκπροσωπούσε μια θλιβερή μορφή που στις ημέρες της δόξας της άκουγε στ’ όνομα Π. Λαφαζάνης. Δεν θύμιζε σε τίποτα τον χαμογελαστό εαυτό του. Ήταν σαν μια βρεγμένη και δαρμένη γάτα. Αυτή η καρικατούρα πολιτικού τόλμησε να ψελίσσει ότι είναι «Πατριωτικό Καθήκον» ν’ αφήσουμε τα χρήματα μας στις τράπεζες (γιατί αλλιώς αυτές κινδυνεύουν με κλείσιμο και μετά… ο Αρμαγεδώνας). Η συνολική εντύπωση τόσο του θεάματος ενός κουρασμένου και ξέπνοου ανθρώπου που σέρνεται από την πραγματικότητα σε συμβιβασμό που δεν επιθυμεί, όσο και των λεγομένων του έκανε τον Π. Λαφαζάνη (όπως και καθένα που υποστηρίζει τις ίδιες βλακείες) ακόμη περισσότερο αποκρουστικό από πριν.
Με την εκδήλωση της κρίσης πρώτα οι Η.Π.Α. και μετά η Ε.Ε. διέσωσαν τις τράπεζες οι οποίες και τροφοδοτούσαν με καύσιμα τις «φούσκες» στα ακίνητα και την κατανάλωση αποκομίζοντας υπέρογκα κέρδη και μπόνους για τα μεγαλοστελέχη τους. Για το γεγονός ότι επιβαρύνθηκαν οι πολίτες (δήθεν για να μη χαθούν οι καταθέσεις τους, το οποίο είναι εν μέρει σωστό) δεν μπορούσε να γίνει κάτι καθώς την απόφαση την έλαβαν οι «δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις» ενώ στην ουσία συμφωνούσε (ακόμη και αν διαφωνούσε επιμέρους) και η αντιπολίτευση.
Δεδομένων των στρεβλώσεων που παρουσιάζει η κατά γράμμα εφαρμογή της Κλασικής Οικονομικής Θεωρίας οι τραπεζικές διασώσεις δεν ήταν αυτές που έπρεπε και για τον λόγο αυτό επαναλήφθηκαν παραπάνω από μια φορές, ενώ το κράτος παραμένει σ’ επιφυλακή για κάθε περίπτωση.
Επειδή μπορεί κάποιοι να νομίζουν ότι η άποψη που και ο Λαφαζάνης υποστηρίζει είναι πράγματι σωστή θα την αντικρούσουμε ακόμη μια φορά (όπως κάναμε και σε προηγούμενα κείμενα μας). Επειδή οι υποστηρικτές της καταλαβαίνουν ότι αυτή η άποψη δεν είναι στιβαρή επιστρατεύουν και το επιχείρημα ότι δεν έχει σημασία, αξία, νόημα να σωθούμε (όσοι σωθούμε) ατομικά αν χαθεί το Κράτος.
Λοιπόν για να εξηγούμαστε:
- Οι τράπεζες είναι ιδιωτικές εταιρείες οι οποίες προσφέρουν υπηρεσίες φύλαξης των μετρητών (για να περιοριστούμε στην κύρια υπηρεσία τους) των καταθετών τους οι οποίοι λαμβάνουν κάποιο τόκο για να αποξενωθούν από αυτά για κάποιο χρονικό διάστημα. Οι τράπεζες αναλαμβάνουν την υποχρέωση ν’ αποδώσουν σε πρώτη ζήτηση τα λεφτά στους καταθέτες μαζί με τους μέχρι εκείνη τη στιγμή αναλογούντες τόκους.
- Οι τράπεζες εκμεταλλεύονται τα χρήματα των καταθετών δανείζοντας τα σε πελάτες τους. Μέσω της διαδικασίας αυτής οι τράπεζες εγγράφουν στα βιβλία τους κέρδη τα οποία προκύπτουν από προμήθειες και τόκους των δανείων αυτών. Εξ’ αιτίας των (μεγάλων) κερδών οι τράπεζες πληρώνουν μπόνους στα διευθυντικά στελέχη και στους μετόχους τους.
- Οι καταθέτες (εκτός και αν είναι και μέτοχοι) δεν λαμβάνουν στην περίπτωση αυτή τίποτα παραπάνω από τους συμφωνημένους τόκους.
Μετά από όλα τα παραπάνω μπορεί κάποιος απ’ όσους υποστηρίζουν την άποψη περί «Πατριωτικού Καθήκοντος» να την επαναλάβει κοιτάζοντας μας στα μάτια και όχι τα παπούτσια του όπως ο Λαφαζάνης; Εκτός αν με το παραμύθι περί «Πατριωτικού Καθήκοντος» θέλουν να μας αποκοιμίσουν προκειμένου την επόμενη φορά που θα υπάρξει η ανάγκη να «κρατικοποιηθούν οι τράπεζες» (δηλαδή θα κατασχεθούν από το κράτος οι ιδιωτικές καταθέσεις) να βρούν όλα τα λεφτά στα ταμεία (μη τυχόν έχουμε προλάβει να πάρουμε τίποτα).
Κλείνοντας απευθυνόμαστε στον Π. Λαφαζάνη και το κόμμα του (κυρίως σ’ όσους πίστευαν αυτά που ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έλεγε τόσα χρόνια) υπενθυμίζοντας τους το δικό τους «Πατριωτικό Καθήκον» το οποίο για την περίσταση θα μπορούσε να συμπυκνωθεί στην φράση:
«Κάντε μας την χάρη και κάντε το Πατριωτικό σας Καθήκον να ξεκουμπιστείτε από τις καρέκλες στις οποίες κάθεστε, καθώς είναι ανέντιμο (και με καταστροφικά για όλους μας αποτελέσματα) να παραμένετε μέλη μιας κυβέρνησης αφού δεν θέλετε και δεν μπορείτε να υπηρετήσετε την νέα πολιτική της γραμμή».
Αυτά για το «Πατριωτικό Καθήκον»…
ΚΟΥΙΖ: Ποιός άχρηστος είχε πεί πολύ πρόσφατα (λίγο πρίν την 5η Ιούλη) ότι: «Χρεοκοπούν οι τράπεζες και όχι οι Λαοί»; Συνεχίζει να το υποστηρίζει και σήμερα ή απλά και αυτό ήταν «λόγια του αέρα» όπως και τα υπόλοιπα που έλεγε τόσο καιρό; Ο νικητής κερδίζει διετή συνδρομή στην «Αυγή» καθώς και DVDμε πρόσφατες ομιλίες Α. Τσίπρα (η ομιλία στην Δ.Ε.Θ το 2014 δεν περιλαμβάνεται).
Υ.Γ.1. Για μια «άλλη» ανάγνωση του «Πατριωτικού Καθήκοντος» πιο πεζή και κοντά στην πραγματικότητα βλέπε εδώ.
Υ.Γ.2. Την δεκαετία του ’90 (1992-1998) παιζόταν μια τηλεοπτική σειρά με τον τίτλο «Highlander». Η κεντρική ιδέα ήταν απλή. Κάποιοι κατά τύχη μεταβάλλονταν από θνητούς σε αθάνατους. Ωστόσο και προκειμένου να υπηρετηθεί το «Θεϊκό Σχέδιο» έπρεπε ν’ αλληλοεξοντωθούν μέχρι στο τέλος «να μείνει μόνο ένας» (It can be only one). Το ίδιο ισχύει και για τις τράπεζες. Στο τέλος θα μείνουν η «Εθνική» και η «Alpha». Οι άλλες δυο «Πειραιώς» και «Eurobank» θ’ απορροφηθούν από τις άλλες δυο. Ποια θα πάει με την «Εθνική» και ποια με την «Alpha» μένει ν’ αποφασιστεί. Το μόνο σίγουρο είναι ότι τα μεγάλα διευθυντικά στελέχη θα συνεχίσουν να έχουν θέση και στα νέα σχήματα, την ίδια στιγμή που καταστήματα θα συγχωνεύονται ή θα κλείνουν και τραπεζοϋπάλληλοι θα χάνουν την δουλειά τους. Έτσι είναι αυτά…
13 Ιούλη 2015
παρατηρητής 1.
