- Στην Α.Ε.Κ. από το 2009 και μετά άρχισαν να εφαρμόζονται μέτρα λιτότητας ή αλλιώς «μνημονιακά» (όπως και στην Ελλάδα μας λίγο καιρό αργότερα).
- Στο τελευταίο στάδιο εφαρμογής των μέτρων αυτών και όταν ήταν προφανές ότι η στρόφιγγα της χρηματοδότησης θα έκλεινε οριστικά, την διοίκηση (ή αλλιώς την αποστολή να «ρίξει το πλοίο στα βράχια) την ανέλαβε κάποιος που «δεν είχε τίποτα να χάσει» (Δημητρέλος) ο οποίος «δεν δραπέτευσε από τις ευθύνες του» κυρίως «γιατί δεν βρισκόταν κανένας καλύτερος για την δουλειά αυτή». Κάτι ανάλογο ζούμε σε επίπεδο Χώρας με την ηρωική αυτοθυσία του Αλέξη (σαν άλλος Πρωτεσίλαος) για να σωθεί η Χώρα την οποία και αυτός βοήθησε να φτάσει εδώ που έφτασε. (Σημείωση: Δεν παραλληρίζουμε τον Δημητρέλο με τον Τσίπρα, αν και δεν υπάρχει καμία απόδειξη ως τώρα ότι ο ο Τσίπρας είναι καλύτερος του Δημητρέλου. Αναφερόμαστε στον ρόλο που και οι δύο έπαιξαν ως ένα σημείο καθόσον ο Δημητρέλος αποχώρησε της κεντρικής σκηνής).
- Το οικονομικό αδιέξοδο της Α.Ε.Κ. ακολούθησε ο οικειοθελής υποβιβασμός στην Γ’ Εθνική (πρώτη ερασιτεχνική κατηγορία από το 2013) προκειμένου η ομάδα καθαρίζοντας από τα παληά της χρέη να επανέλθει «χωρίς τα βάρη του παρελθόντος» στην Α’ Εθνική. Αντίστοιχα και αφού η «διαγραφή του επονείδιστου, απεχθούς και παράνομου χρέους» (τι μαλακίες Θεέ μου) δεν ήταν ποτέ μια από τις πρακτικά δυνατές επιλογές (προκειμένου η Ελλάδα να έχει πρόσβαση σε φθηνή χρηματοδότηση για να κάνει ότι έκανε στο παρελθόν), κατορθώνεται σήμερα το ίδιο αποτέλεσμα με την πλέον «επονείδιστη, επαχθή και παράνομη εσωτερική υποτίμηση» που έχει γίνει στα χρονικά και μάλιστα από μια «Αριστερή κυβέρνηση». Με τα πραγματικά μεροκάματα εκεί που θα πάνε (λόγω της αύξησης των τιμών η οποία οφείλεται στις στρεβλώσεις της «αγοράς» και με τις οποίες κανείς δεν έχει ασχοληθεί στα σοβαρά) η εργασία θα καταστεί τόσο φθηνή που θα ευνοήσει τις εξαγωγές (και τους εργοδότες). Τουλάχιστον αυτό είναι το σχέδιο. Επειδή όμως χρειάζεται με κάποιον τρόπο να επιβιώσει και το εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό το Κράτος μέσω της Κοινοτικής χρηματοδότησης θ’ αναλάβει να τους στηρίξει παρέχοντας τους προνοιακά επιδόματα και πιστώσεις.
- Η «επόμενη μέρα» σε Α.Ε.Κ. και Ελλάδα καθοδηγείται από ανθρώπους (γνωστούς σε όλους μας) οι οποίοι εμφανίστηκαν ως «η μόνη τελευταία, αναγκαία και σίγουρη λύση» η οποία θα έπρεπε να υποστηριχτεί απ’ όλους ανεξαιρέτως και για τον λόγο αυτόν καλό θα ήταν να επιβληθεί «σιγή ασυρμάτου». Κάτι σαν το σιρόπι που δεν έχει καλή γεύση (μουρουνόλαδο) αλλά είναι αναγκαίο για να γίνεις καλά. Υποτίθεται ότι αυτοί που είναι σήμερα στο τιμόνι της Α.Ε.Κ. και της Ελλάδας είναι οι μόνοι που μπορεί να εμπιστευθεί ο κόσμος αφού όλοι οι προηγούμενοι τον έχουν προδώσει (εκτός και αν ζητήσουν «συγγνώμη»). Φυσικά ούτε λόγος να γίνεται ότι η μεγαλύτερη και ενεργότερη συμμετοχή ΑΕΚτζήδων και Ελλήνων στα κοινά θα βοηθούσε (κυρίως τους ίδιους) περισσότερο. Αυτό είναι κάτι που θέλει χρόνο για ν’ αποδώσει και δυστυχώς χρειάζεται συνεχή προσπάθεια όπως τα φυτά πότισμα. Πάλι καλά να λέμε που βρέθηκαν αυτοί οι δύο άνθρωποι να «βάλουν πλάτη στην δύσκολη αυτή στιγμή» και το μόνο που ζητούν είναι η επικύρωση της πολιτικής τους μέσω της αγοράς εισιτηρίων στη μια περίπτωση και της εκλογικής διαδικασίας στην άλλη. Follow the leader που λένε και οι Άγγλοι.
- Και οι δύο Ηγέτες (ονόματα δεν χρειάζονται) είχαν συμμετοχή στο παρελθόν στα κοινά της Α.Ε.Κ. και της Ελλάδας και βαρύνονται εν μέρει με ευθύνες για όσα έχουν συμβεί. (Σημείωση: Στην περίπτωση του Αλέξη κάποιοι μπορεί να μπερδεύονται επειδή πιστεύουν στην μπαρούφα ότι ευθύνες έχει μόνο όποιος κυβερνά (και αυτός κυβερνά μόνο 6 μήνες) πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι ευθύνες έχει και η αντιπολίτευση ειδικά όταν οξύνει μονίμως την κατάσταση και υπονομεύει σταθερά την κυβέρνηση χωρίς όπως αποδείχθηκε να έχει κάποιο σχέδιο διαφορετικό δράσης. Στο κάτω-κάτω όπως αποδεικνύεται από την Ελληνική Ιστορία των ετών 1944-1974 το τανγκό χορεύεται πάντα με δυο άσχετα αν στο τέλος κερδίζει πάντα η αδιάλλακτη Δεξιά).
Θα μπορούσαν να βρεθούν και άλλες ομοιότητες-αναλογίες αλλά πιστεύουμε πως όσες αναφέρθηκαν παραπάνω είναι οι σημαντικότερες και δεν χρειάζονται άλλες. Η ομοιότητα μεταξύ των παθών της Α.Ε.Κ. και της Χώρας μας δεν είναι συμπτωματική. Ίσα-ίσα αν το καλοσκεφτούμε δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Το κείμενο αυτό έχει σαν στόχο να μας κάνει να συλλογιστούμε σχετικά με τα πρόσωπα τα οποία έχουν αναλάβει να μας σώσουν (επειδή είτε με τις πράξεις μας είτε με την απραξία μας τους το επιτρέπουμε) και να καταλάβουμε πως η κατάσταση θα βελτιωθεί μόνον όταν ασχοληθούμε προσωπικά περισσότερο και ενεργότερα με ότι μας πληγώνει επειδή μας νοιάζει. Οι «παρατηρητές» θεωρούμε ότι το ένα από τα δυο πρόσωπα (αυτό του οποίου τ’ όνομα δεν αναφέρεται) είναι πολύ περισσότερο ικανό από το άλλο στην διαχείριση της «επόμενης μέρας». Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι εμείς πρέπει να του παράσχουμε «λευκή επιταγή» (με την υπογραφή μας). Κάθε άλλο μάλιστα, αφού όπως λένε «οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους».
24 Αυγούστου 2015
ψευδοΠλούταρχος.
