Σήμερα χωρίς ίχνος σάτυρας (αν και μπήκαμε σε μεγάλο πειρασμό) θα δώσουμε την δική μας προσέγγιση (αλλά και το σχόλιο/άποψη μας) για το θέμα. Ένα θέμα που όπως αναφέραμε στην πρώτη κιόλας φράση πάει πίσω στην Αρχαιότητα. Τότε στους αθλητικούς αγώνες που γίνονταν στο περιθώριο μεγάλων θρησκευτικών εορτών διεξάγονταν οι περίφημες αρματοδρομίες στις οποίες νικητής ανακηρυσσόταν ο ιδιοκτήτης του άρματος και όχι ο αρματηλάτης (ηνίοχος) που οδηγούσε το άρμα.
Ακόμη και στη σύγχρονη εποχή έχουμε τέτοια φαινόμενα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης (1960) ο Διάδοχος του Ελληνικού Στέμματος κατέκτησε (μαζί με το πλήρωμα του) το χρυσό μετάλλιο στην ιστιοπλοϊκή κλάση «Ντράγκον». Αν και όλο το πλήρωμα του σκάφους (3 μαζί με τον Κωνσταντίνο) αναδείχτηκαν νικητές, ωστόσο το μετάλλιο έμεινε στη συνείδηση των πολλών ως «το χρυσό που κέρδισε ο Κωνσταντίνος» (ο οποίος μόνον αυτός απαθαντίστηκε σε γραμματόσημο) λες και η κατάκτηση του τον καθιστούσε περισσότερο ικανό για την θέση του Βασιλέα.
Στα της Α.Ε.Κ. κάθε κατάκτηση τίτλου πανηγυρίζεται έντονα εξ’ αιτίας των δυσκολιών (κυρίως εξωαγωνιστικών) που πρέπει να ξεπεράσει η ομάδα μέχρι να τους κατακτήσει. Το Κύπελλο του 2011 (επί Αδαμίδη) λειτούργησε ως βάλσαμο (γιατρικό) για όλους τους ΑΕΚτζήδες. Έτσι η περιφορά του στα κλάμπ των οργανωμένων ανά την Ελλάδα ήταν και αναμενόμενη και αυτονόητη. Ακόμη όμως και τότε ο εντολοδόχος των μετόχων δεν τόλμησε να το οικειοποιηθεί.
Ο φετινός τίτλος της ομάδας έρχεται 5 χρόνια μετά τον προηγούμενο και μετά την περιπέτεια της Α.Ε.Κ. στις Γ’ & Β’ Εθνικές Κατηγορίες. Είναι δε και αυτός για την ίδια διοργάνωση. Ενώ το προηγούμενο Κύπελλο ήταν γιατρικό για την ομάδα και τον «κόσμο της Α.Ε.Κ.» το φετινό υποτίθεται ότι αποτελεί την αφετηρία της επανεκκίνησης της «νέας Α.Ε.Κ.». Από την άποψη αυτή το Κύπελλο αποτελεί το «καύσιμο» της προπαγάνδας που προσπαθεί να μας πείσει ότι στην ομάδα υπάρχει πλάνο/πρόγραμμα το οποίο και υπηρετείται. Πλάνο που θ’ αποφέρει σίγουρα καρπούς από τη στιγμή που θα επέλθει η «κάθαρση» στο Ελληνικό Ποδόσφαιρο.
Είναι προφανές πως αφού το Κύπελλο θεωρείται ως επιβεβαίωση της επιτυχημένης δουλειάς που γίνεται η οικειοποίηση του από την Ιδιοκτησία είναι δεδομένη. Τι γίνεται όμως όταν για δικούς του λόγους ο ιδιοκτήτης πρέπει να είναι αφανής; Πως μπορεί ο «αφανής ιδιοκτήτης» να πάρει και αυτός κάτι από την λάμψη του Κυπέλλου;
Η λύση είναι απλή. Ο «εν τοις πράγμασι διοικητής» διοργανώνει ένα πάρτυ στο οποίο τιμητική θέση έχει το τρόπαιο. Και για όποιον αναρωτιέται για την δικαιολογία η απάντηση είναι απλούστερη. Ο «αφανής ιδιοκτήτης» (μέσω Ε.Φ.ΑΕΚ) και «εν τοις πράγμασι Διοικητικός Ηγέτης» (σύμφωνα με την Ε.Ε.Α.) έχει το δικαίωμα να επιδεικνύει το τρόπαιο ως δικό του επειδή έδωσε πριμ 1 εκ. για την κατάκτηση του στους παίκτες της ομάδας. Αυτή του η κίνηση του δίνει το δικαίωμα να «διακοσμεί» το πάρτυ που έδωσε στα πλαίσια μιας επαγγελματικής έκθεσης, όπως διακοσμούν τα σπίτια τους οι πλούσιοι με βάζα της Δυναστείας Μίνγκ. Τώρα αν αυτό κάποιοι το χαρακτηρίζουν «νεοπλουτισμό» ή «αρχοντοχωριατισμό» αυτό είναι δικό τους πρόβλημα, ο «Τίγρης» έκανε το κέφι του. Ευτυχώς που την γλύτωσαν οι παίκτες και δεν τους έντυσαν για την περίσταση σερβιτόρους με στολή.
Τελικά εσύ αδερφέ ΑΕΚτζή -μετά απ’ όλα τα παραπάνω- τι γνώμη έχεις; Σε ποιόν ανήκει το Κύπελλο; Στο ποδοσφαιρικό τμήμα ή στην Ιδιοκτησία (εμφανή ή αφανή);
18 Ιούνη 2016
παρατηρητήριο.
