Τον ίδιο σχεδιασμό που υπηρετούν τυφλά οι «αθλητικοί συντάκτες» κάθε πλευράς. Οι οποίοι κάποιες φορές βγάζουν πολύ γέλιο (ακόμη και όταν με βάση τα δεδομένα δεν θα έπρεπε). Είναι όταν παρουσιάζονται ως «θιγμένοι» από την συμπεριφορά της άλλης πλευράς. Της άλλης πλευράς η οποία κατά το δοκούν μπορεί να χρησιμοποιεί είτε τα δικά της επαγγελματικά «γιουσουφάκια», είτε να προβαίνει σε κάποιες κωμικού τύπου ενέργειες όπως οι «αφίσες επικήρυξης».
Είναι τότε που το ζήτημα αποκτά την κωμική του διάσταση. Την αποκτά γιατί η πλευρά που επικηρύσσεται αντιδρά σαν αν φοβάται τις πιθανές εξελίξεις την ίδια στιγμή που δηλώνει ότι δεν φοβάται. Κινεί γη και ουρανό απαιτώντας από κάθε ανευθυνο-υπεύθυνο (ειδικά απ’ αυτούς που βρίζει συνεχώς) να «καταδικάσει» την ενέργεια. Και επειδή αυτός αποκλείεται εκ προοιμίου να το κάνει σε ικανοποιητικό βαθμό τον ξαναβάζει στο στόχαστρο.
Κάθε απόπειρα εκφοβισμού είναι καταδικαστέα. Είναι, όμως, γελοίο να πιστέψει κανείς ότι οι «επικηρυγμένοι» κινδυνεύουν περισσότερο μετά την «επικήρυξη» απ’ ότι μια εβδομάδα πριν. Το μόνο «καλό» τέτοιων περιπτώσεων είναι πως τα δίχρωμα «γιουσοφάκια» κάθε απόχρωσης μπαίνουν έστω και για λίγο στη θέση όσων εκείνοι «επικηρύττουν» για να υπερασπιστούν τα συμφέροντα των αφεντικών τους. Αλλά όταν το κάνουν αυτοί το θεωρούν «καθήκον» τους, ενώ όταν το υφίστανται είναι «εκφοβισμός» και «φίμωση της ελευθερίας του Τύπου».
Έτσι εκτός της πιθανής (αλλά ακραίας περίπτωσης) κάποιος «τρελός» από μόνος του να τους «την πέσει» το γεγονός ότι δεν συμβαίνει κάτι «κακό» έχει μόνο μια εξήγηση:
Είναι γιατί οι οπαδοί καταλαβαίνουν καλά πως αυτός είναι ένας τρόπος να βγάζουν το μεροκάματο. Το ίδιο εύκολα που σήμερα βρίζουν τους μεν, αύριο θα μπορούσαν να τους υπερασπίζονται. Επιπλέον, η «επίθεση τους με ψέματα και λάσπη» σε βάρος της ομάδας τους (δηλαδή, του ιδιοκτήτη της) αποδεικνύει πόσο τους έχει πονέσει η επιτυχία της (και άρα είναι «τίτλος τιμής» γι’ αυτούς).
Οπότε, απλά τους βρίζουν και «παίζουν με τα νεύρα τους» και αυτοί (οι «επικηρυγμένοι») με τα νεύρα των υπολοίπων.
11 Μάη 2020
«πανταχού παρόντες».
