Άργησα να το συνειδητοποιήσω αλλά είχαμε εγκαίρως προειδοποιηθεί για την «πρώτη φορά Αριστερά Κυβέρνηση». Απλά δεν είχαμε δώσει σημασία γιατί είχαμε θεωρήσει το «σημάδι» (προειδοποίηση) σαν μια μυθοπλασία από αυτές που ευρέως μας πλασάρει το Χόλυγουντ. Πιθανόν αν η προειδοποίηση προερχόταν από τον Παΐσιο ή τον Νοστράδαμο να της είχε δοθεί η σημασία που της αξίζει. Δεδομένου όμως ότι μιλάμε για ταινία του Αμερικάνικου εμπορικού κινηματογράφου ελάχιστοι της έδωσαν σημασία.
Το 2004 και πριν την έναρξη των Ολυμπιακών της Αθήνας βγήκε στις αίθουσες η ταινία «Κάθε φορά πρώτη φορά» (50 FIRST DATES). Η ιστορία της ταινίας ήταν (και συνεχίζει ακόμη να είναι) πρωτότυπη. Η ηρωΐδα εξαιτίας ατυχήματος δεν έχει αναμνήσεις μετά από αυτό. Για την ακρίβεια έχει κατ’ αντιστοιχία την μνήμη του χρυσόψαρου, δηλαδή δεν μπορεί να μετατρέψει την μεσοπρόθεσμη μνήμη σε μακροπρόθεσμη (αναμνήσεις). Ο ήρωας την ερωτεύεται σφοδρά (καθότι η ηρωΐδα είναι κούκλα) και για να ξεπεράσει τα εμπόδια που θέτει η ιατρική της κατάσταση δημιουργεί σειρά βιντεοκασετών με τις οποίες της διηγείται όσα έχουν συμβεί από την μέρα της γνωριμίας τους και μετά.
Η γοητεία της «πρώτης φοράς» είναι αναμφισβήτητη. Άλλωστε κάθε «πρώτη φορά» επενδύεται με μεγάλη συναισθηματική αξία και αξίζει πολλά (μερικές φορές το βάρος του ατόμου σε χρυσό). Έτσι κατά περιόδους βλέπουμε άλλους μεν να κάνουν ότι δεν θυμούνται ούτε τι έχει γίνει στο παρελθόν ούτε την καταγωγή τους (λες και προέκυψαν από «παρθενογέννεση»), κάποιες γυναίκες να κάνουν παρθενοραφή και όλους τους να κάνουν «μια νέα (πρώτη) αρχή» (χωρίς εννοείται τα «βαρίδια» του παρελθόντος).
Φυσικά στην πρόκληση που θέτει η «πρώτη φορά» δεν θα μπορούσαν ν’ αντισταθούν οι διαφημιστές. Έτσι εκτός από την Κάμερον Ντίαζ (η οποία ξαναζεί την ζωή της μετά το ατύχημα για «πρώτη φορά» κάθε μέρα) οι διαφημιστές μας ενημερώνουν ότι οι μίνι μερίδες αλλαντικών συγκεκριμένης εταιρείας είναι τόσο φρέσκες σαν να κόβονται εκείνη την στιγμή (βλέπε εδώ).
Εκτός από τους κινηματογραφιστές και τους διαφημιστές την «πρώτη φορά» χρησιμοποιούν (αν και άτεχνα τις περισσότερες φορές) και οι πολιτικοί όταν θέλουν να υποδηλώσουν πως ότι συμβαίνει και οφείλεται σ’ αυτούς είναι μοναδικό και μέχρι εκείνη τη στιγμή ανεπανάλληπτο. Έτσι ο σημερινός (11/12/2015) Πρωθυπουργός προσπαθεί να μας πείσει πως είναι η «πρώτη Αριστερή Κυβέρνηση της Χώρας», η οποία και για τον λόγο αυτό διαφέρει ουσιωδώς απ’ όλες τις προηγούμενες. Επιπλέον στην επιχειρηματολογία του προσθέτει ότι «η Αριστερά δεν κυβέρνησε ποτέ» θέλοντας με τον τρόπο αυτό να μείνει εκτός του καταλογισμού οποιασδήποτε ευθύνης για τη σημερινή κατάσταση.
Αυτό όμως είναι παραπλανητικό (ψευδές) αφού δεν χρειάζεται να βρίσκεσαι στο τιμόνι της Χώρας για να την οδηγήσεις (και εσύ) στην καταστροφή, ενώ και το κόμμα που ηγείται δεν προέκυψε από «παρθενογέννεση». Η υπονόμευση που προκαλείται από την διέγερση των ποταπών συναισθημάτων των πολιτών (αντιπολιτευτική τακτική ΣΥ.ΡΙΖ.Α. περιόδου 2009-2014) είναι αρκετή, για να μην αναφερθούμε στην Ιστορία της Χώρας μας από το τέλος του Β’ Π.Π. ως το 1974. Βέβαια όταν τα πράγματα φτάνουν (ή πρόκειται να φτάσουν) σε Επανάσταση (ρήξη) η πλευρά που πρώτη προχωρεί σ’ αυτή (π.χ. το Κ.Κ.Ε. τον Δεκέμβρη του 1944) οφείλει να μην είναι στην Κυβέρνηση (και στην περίπτωση που είναι παραιτείται). Συνεπώς τόσο η Αριστερά (της οποίας ένα παρακλάδι είναι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) όσο και η Δεξιά δεν μπορούν (δεν δικαιούνται) ν’ αποποιούνται των ευθυνών τους, καθώς ο ένας έκοβε (Αριστερά) και ο άλλος έραβε (Δεξιά).
Ωστόσο στη σημερινή Ελλάδα που παράγει εργατικό και στελεχιακό δυναμικό Γ’ διαλογής, το οποίο συν τοις άλλοις είναι και ανιστόρητο, υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες ο Τσίπρας να πείσει (ή να φαίνεται ότι έχει πείσει) τόσο ότι είναι Αριστερός, όσο και ότι η παράταξη του είναι ανεύθυνη για ότι έχει συμβεί σ’ αυτόν τον τόπο σχεδόν 100 χρόνια τώρα. Η επιτυχία θα ήταν σίγουρη αν μπορούσε να κρατήσει «φρέσκα» (όπως η εταιρεία αλλαντικών τις μίνι μερίδες) τα ιδεολογήματα και τα προτάγματα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. με τα οποία προσπάθησε να προσεταιριστεί τους σαστισμένους από την παγκόσμια Οικονομική Ύφεση ψηφοφόρους. Αυτό όμως (για πολλούς και διάφορους λόγους) δεν είναι δυνατόν. Δυστυχώς για τον Τσίπρα (αλλά και τον εκάστοτε Πρωθυπουργό) η κατάσταση της Κάμερον Ντίαζ (η οποία από την στιγμή του ατυχήματος και μετά όταν ξύπναγε την επόμενη μέρα δεν θυμόταν τα γεγονότα της προηγούμενης) δεν μπορεί ν’ αναπαρχθεί σε μεγάλη κλίμακα ακόμη και αν ψεκάζονταν οι πολίτες (όπως θα μπορούσε να μας βεβαιώσει και ο Πάνος Καμμένος ως ειδικός στους ψεκασμούς). Μόνη, λοιπόν, ελπίδα απομένει η συνεχής επίκληση των ευθυνών των «άλλων» είτε αυτοί είναι οι δανειστές και η Ε.Ε. είτε οι προηγούμενες κυβερνήσεις.
Το κακό όμως μ’ αυτή την τακτική είναι ότι στην πλήρη εξέλιξη της φτάνει σε παραλογισμούς του τύπου: «Αν δεν υπογράψετε ανακοινωθέν για την μη περικοπή των συντάξεων, σημαίνει ότι συναινείτε στην περικοπή τους (την οποία έχει ήδη αποφασίσει ο αρμόδιος Υπουργός) και άρα δεν δικαιούστε να μου ασκείτε κριτική». Αυτά όμως είναι σημεία τόσο των έτσι κι αλλιώς ταραγμένων καιρών στους οποίους βρισκόμαστε όσο και των ανεπαρκέστατων πολιτικών που βρίσκονται στα πράγματα.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά το ζήτημα είναι ότι η σημερινή (όπως και κάθε άλλη κυβέρνηση) βρίσκεται στον δικό της κόσμο, ο οποίος είναι διαφορετικός από τον δικό μας (καθημερινότητα). Επιπρόσθετα έχει ήδη «καβαλήσει το καλάμι» όχι εξαιτίας των επιτυχιών της αλλά από την ανάγκη της ψυχολογικής άμυνας απέναντι σε όσους της ασκούν (σκληρή) κριτική. Η λογική είναι παληά «αν δεν είσαι μαζί μας είσαι εναντίον μας» και μόνο μ’ αυτή μπορεί να σταθεί μια Κυβέρνηση που νοιώθει άσχημα με τον εαυτό της για όσα κάνει. Επιπρόσθετα με τον τρόπο αυτόν επιτυγχάνεται και η όποια κυβερνητική συσπείρωση (είμαστε μόνοι μας εναντίον όλων των υπολοίπων). Μόνο που τ’ αποτελέσματα της παραπάνω τακτικής δεν μπορούν να είναι μακροπρόθεσμα εξαιτίας της ψυχολογικής κόπωσης που προκαλούν.
Κλείνοντας και αν θα ήθελε κανείς να ευθυμήσει θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι ο σημερινός κυβερνητικός ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είναι παιδί του Αμερικάνικου εμπορικού κινηματογράφου και των διαφημιστών, ενώ δεν έχει καμία σχέση με την σημερινή πραγματικότητα που και ο ίδιος σε μεγάλο βαθμό έχει συνδυαμορφώσει.
Υ.Γ. Σαν σήμερα πριν 71 χρόνια έληγε η μεγαλύτερη μάχη των Δεκεμβριανών γνωστή ως «μάχη του Μακρυγιάννη» (η οποία ονομάστηκε έτσι επειδή εκεί βρίσκεται το σπίτι του ομώνυμου ήρωα του ’21). Στη μάχη εκείνη (η οποία έλαβε χώρα στην περιοχή που βρίσκεται σήμερα το Μουσείο της Ακρόπολης και στην οποία στρατωνιζόταν ένα Σύνταγμα Χωροφυλακής) οι αμυνόμενοι (Χωροφύλακες) με την συνδρομή των Άγγλων απέκρουσαν τους επιτιθέμενους (Ε.Λ.Α.Σ.) δίνοντας θάρρος στους κυβερνητικούς (οι οποίοι υστερούσαν αριθμητικά του Ε.Λ.Α.Σ.) ότι θα μπορούσαν τελικά να επικρατήσουν (με την πολύτιμη αρωγή των Άγγλων).
Το αποτέλεσμα της μάχης αυτής (όπως και πολλών άλλων άλλωστε) απέδειξε ότι η τελική επικράτηση δεν έχει σχέση με το Δίκαιο αλλά με το ισοζύγιο Δύναμης που κάθε φορά διαμορφώνεται. Δυστυχώς στο μάθημα αυτό φαίνεται ότι έλλειπαν οι ΣΥ.ΡΙΖ.Αίοι, οι οποίοι επικαλούμενοι το Δίκαιο έσυραν την Χώρα σε μια ανερμάτιστη και ατελέσφορη διαπραγμάτευση για το χρέος, τον λογαριασμό της οποίας καλούνται (μαζί μ’ εμάς) να πληρώσουν.
11 Δεκέμβρη 2015
παρατηρητής 1.
