Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΟΙ ΑΔΙΚΙΕΣ ΣΤΗΝ ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΤΟΥ «ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΜΕΡΙΣΜΑΤΟΣ», ΟΙ «ΦΟΡΟ-ΛΟΤΑΡΙΕΣ» ΚΑΙ Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΤΟΥ 2009.

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΟΙ ΑΔΙΚΙΕΣ ΣΤΗΝ ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΤΟΥ «ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΜΕΡΙΣΜΑΤΟΣ», ΟΙ «ΦΟΡΟ-ΛΟΤΑΡΙΕΣ» ΚΑΙ Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΤΟΥ 2009.

Κάθε προνοιακό μέτρο είτε αφορά σε χορήγηση κάποιου επιδόματος/βοηθήματος είτε σε περικοπή/κατάργηση του ξεσηκώνει «θύελλα» σχολίων στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Εκεί που κάθε σπεκουλαδόρος και «καλοθελητής» ή αν θέλετε «τιμητής» των πάντων βγαίνει για να υπερασπιστεί ή να κατακεραυνώσει κατά περίπτωση. Τον Δεκέμβρη που μας πέρασε (2017) την τιμητική τους στα Μ.Κ.Δ. είχαν: η χορήγηση του «Κοινωνικού Μερίσματος» και οι «Φορο-λοταρίες» του Υπουργείου Οικονομικών. Σχετικά μ’ αυτά τα δύο ζητήματα πολλά megabytes δεσμεύτηκαν προκειμένου να καταγραφούν οι απόψεις των χρηστών. Απόψεις οι οποίες ενώ εκ πρώτης όψεως διακρίνονται από έναν «εθνικό ρατσισμό», ωστόσο στον πυρήνα τους έχουν χρήσιμα για όλους μας στοιχεία (τα οποία και ΔΕΝ πρέπει να παραγνωρίσουμε).

«Κοινωνικό Μέρισμα».    

Σχετικά με το «Κοινωνικό Μέρισμα» έχουμε ήδη τοποθετηθεί από τις αρχές Δεκέμβρη (βλέπε εδώ). Το συγκεκριμένο μέτρο όπως εφαρμόζεται στην πράξη αποτελεί ψηφοθηρική πρακτική μέσω της οποίας επιχειρείται οι φορολογούμενοι να μεταβληθούν σε χειροκροτητές και τελικά ψηφοφόρους της κυβέρνησης που τους το χορηγεί. Το συγκεκριμένο βοήθημα χορηγείται με βάση το εισόδημα (σωστό) και την αντικειμενική αξία της ακίνητης περιουσίας του (λάθος) του φορολογούμενου. Με τον τρόπο αυτό το βοήθημα χορηγείται σ’ οποιονδήποτε υποβάλλει φορολογική δήλωση στην Ελλάδα. Αυτό σημαίνει ότι δικαιούχοι του βοηθήματος είναι όχι μόνο Έλληνες αλλά και αλλοδαποί (βλέπε εδώ).

Αυτό το τελευταίο κανονικά ΔΕΝ θα έπρεπε να μας απασχολεί. Ωστόσο, σε περιόδους Οικονομικής Ύφεσης αυξάνεται η ευαισθησία για το συγκεκριμένο ζήτημα. Όπως είδαμε και στην περίπτωση του Βρεττανικού δημοψηφίσματος -από το οποίο προέκυψε η έξοδος της από την Ε.Ε.- το θυμωμένο εκλογικό σώμα θέλει να πιστεύει ότι θα ήταν σε καλύτερη οικονομική θέση αν το κράτος του (η Βρεττανία εν προκειμένω) ΔΕΝ πλήρωνε τόσα λεφτά στην Ε.Ε. ή αν τα λεφτά του «Κοινωνικού Μερίσματος» πήγαιναν μόνο στους Έλληνες. Προφανώς και στις δύο περιπτώσεις δεν συνυπολογίζονται τα οφέλη από την συμμετοχή στην Ε.Ε. στην πρώτη περίπτωση και από την εργασία των αλλοδαπών στην δεύτερη.

Στην πραγματικότητα είναι πολύ ευκολότερο να υπολογίσεις τα οφέλη στην πρώτη περίπτωση απ’ ότι στην δεύτερη. Γιατί ειδικά στην περίπτωση της εργασίας των αλλοδαπών στην Χώρα μας πρέπει να ληφθεί υπ’ όψη και η προθυμία/απροθυμία των Ελλήνων ν’ απασχοληθούν στις θέσεις εργασίας που καταλαμβάνουν οι αλλοδαποί. Ωστόσο, όπως σημειώθηκε και στην εισαγωγή η άποψη ότι το «Κοινωνικό Μέρισμα» κακώς λαμβάνεται από πολλούς αλλοδαπούς αν εξεταστεί ψύχραιμα μας οδηγεί σε χρήσιμα συμπεράσματα που άπτονται της ίδιας της καθημερινής οικονομικής δραστηριότητας.

Αν, λοιπόν, το «Κοινωνικό Μέρισμα» κακώς λαμβάνεται από τόσο πολλούς αλλοδαπούς αυτό σημαίνει πως αυτοί δηλώνουν μικρότερα εισοδήματα προκειμένου να εκπληρούν τις προϋποθέσεις της χορήγησης του. Αυτή είναι μια από χρόνια γνωστή πρακτική μέσω της οποίας όσοι την χρησιμοποιούσαν κατάφερναν να βρίσκουν θέσεις στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς και να λαμβάνουν καθε είδους προνοιακό επίδομα και βοήθημα. Αυτό, όμως ΔΕΝ είναι κάτι που θα μπορούσαν να κάνουν ΧΩΡΙΣ την συνέργεια των εργοδοτών τους. Εργοδοτών, οι οποίοι όπως και οι αλλοδαποί που απασχολούν ωφελούνται από την δήλωση μικρότερων εισοδημάτων στην εφορία.

Προφανώς και στις περιπτώσεις αυτές οι αλλοδαποί απασχολούνται σε ατομικές επιχειρήσεις οι οποίες τηρούν Βιβλία Εσόδων-Εξόδων και λόγω της νομικής τους μορφής ΔΕΝ τηρούν Ταμείο (δηλαδή, ΔΕΝ εμφανίζουν για να χρειάζεται κιόλας να δικαιολογούν τα μετρητά που εισπράττουν και που πληρώνουν). Σε μερικές περιπτώσεις θα μπορούσαν οι αλλοδαποί ν’ απασχολούνται και σε επιχειρήσεις που τυπικά τηρούν Βιβλία Γ’ Κατηγορίας (που λέγαμε παληά) αλλά που έχουν και άδηλα («μαύρα») εισοδήματα από τα οποία πληρώνονται οι αλλοδαποί μέρος των αδήλωτων αποδοχών τους. Γιατί, όμως, να προτιμά ένας εργοδότης να μην περνά στα Έξοδα της επιχείρησης του ΟΛΟ το ποσό που στην πραγματικότητα του στοιχίζει ένας αλλοδαπός εργαζόμενος;

Μια από τις απαντήσεις στο ερώτημα αυτό θα μπορούσε να είναι ότι παράλληλα με την απόκρυψη των πραγματικών Εξόδων του ο επιχειρηματίας αποκρύπτει και Έσοδα. Αν δήλωνε τα πραγματικά του Έξοδα τότε πιθανόν να δημιουργούσε υποψίες στη Εφορία, η οποία ενδεχομένως να του έκανε έλεγχο. Αν, όμως, ο εργοδότης έχει λόγο/λόγους να λειτουργεί μ’ αυτό τον τρόπο ποιόν λόγο μπορεί να επικαλεστεί ο αλλοδαπός εργαζόμενος; Προφανώς ο βασικότερος λόγος για την συναίνεση του είναι η ίδια η απασχόληση και το απ’ αυτήν εισόδημα του. Επιπλέον η ασφάλιση που έχει στην περίπτωση που η εργασία του δεν είναι αδήλωτη είναι ένα ακόμη κίνητρο. Τέλος, μέρος όσων χάνει από άαποψη συνταξιοδότησης (εξ’ αιτίας των μειωμένων εισφορών) το κερδίζει από τα προνοιακά επιδόματα/βοηθήματα (όπως το ύψος του «Οικογενειακού Επιδόματος», την «Επιδότηση Ενοικίου» κ.α.) και την μειωμένη φορολόγηση του εισοδήματος του.

Προφανώς, η εξώφθαλμα παραβατική συμπεριφορά εργοδότη και αλλοδαπού εργαζόμενου έχουν τις ρίζες (αιτίες) τους στην φορολογική και ασφαλιστική πολτική που έχουν ακολουθήσει οι Ελληνικές Κυβερνήσεις το τελευταίο διάστημα. Η υπερφορόλογηση, ο υπολογισμός των ασφαλιστικών εισφορών με βάση το εισόδημα για τους «Ελεύθερους Επαγγελματίες» αλλά και η παροχή επιδομάτων/βοηθημάτων με βάση το εισόδημα δημιουργούν τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να «κλέβουν» και οι δύο το Δημόσιο. Συνεπώς, θα ήταν άδικη μια εκ των υστέρων τιμωρία αυτής της παραβατικής συμπεριφοράς η οποία ΔΕΝ θα συνυπολόγιζε την πίεση που ασκεί η φορολογική και ασφαλιστική πολιτική σε εργοδότες και εργαζόμενους.

Γιατί πρώτιστο μέλημα του επιχειρηματία είναι να κρατήσει την επιχείρηση του ανοικτή με όποιο τρόπο μπορεί. Επιπλέον όπως διδάσκονται οι φοιτητές των Οικονομικών Σχολών: «Το Παθητικό Χρηματοδοτεί το Ενεργητικό» ή μ’ άλλα λόγια: «Με τα λεφτά που χρωστάμε σε Προμηθευτές, Δημόσιο και συνεργάτες (Διάφορους Πιστωτές) μας χρηματοδοτούμε την λειτουργία της επιχείρησης μας.». Δηλαδή, εξοφλούμε τις Υποχρεώσεις μας όσο πιο κοντά γίνεται στην ημερομηνία λήξης τους και κάποιες φορές ακόμη και μετά απ’ αυτή και ας επιβαρυνθούμε με προσαυξήσεις όπως στην περίπτωση του Δημοσίου.    

Έτσι και προκειμένου να μην δημιουργούνται εντυπώσεις που δηλητηριάζουν την Κοινωνία και δημιουργούν εχθρικό κλίμα μεταξύ των μελών της, η Κυβέρνηση θα έπρεπε πριν την πληρωμή του «Κοινωνικού Μερίσματος» στους δικαιούχους να προβεί σ’ εξονυχιστικό έλεγχο για την τελευταία 5ετία τόσο των εισοδημάτων τους όσο και των επιχειρήσεων στις οποίες απασχολούνται (όσοι απασχολούνται). Ο τέτοιος έλεγχος δεν θα έπρεπε να περιοριστεί μόνο στις Φορολογικές Δηλώσεις, αλλά θα έπρεπε να είναι έτσι σχεδιασμένος ώστε ν’ αποκαλύψει τυχόν «μαύρη εργασία» η ύπαρξη της οποίας προκαλεί γενικότερα πολλά προβλήματα.

Κλείνοντας το συγκεκριμένο ζήτημα πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι τα παραπάνω ισχύουν για κάθε περίπτωση εργαζόμενου -Έλληνα ή αλλοδαπού- ο οποίος επισήμως δηλώνει λιγότερα απ’ όσα πράγματι παίρνει ή εργάζεται χωρίς να έχει δηλωθεί στο Ι.Κ.Α. Ωστόσο, χρησιμοποιήθηκε ο προσδιορισμός «αλλοδαπός» επειδή αλλοδαποί προτιμώνται από τους εργοδότες για τις κακοπληρωμένες θέσεις απασχόλησης∙ επειδή προφανώς αυτοί θεωρούν ότι είναι ευκολότερο να τους χειριστούν όπως αυτοί επιθυμούν. Επιπλέον καθώς οι αλλοδαποί είναι πολυπληθείς πάντα θα υπάρχει κάποιος πρόθυμος να πάρει την θέση του προηγούμενου που δημιουργούσε «προβλήματα». Η έτσι δημιουργηθείσα κατάσταση δεν αναμένεται να καλυτερεύσει εφ’ όσον συνεχίζουν να παραμένει στην Χώρα πλήθος «προσφύγων» (στην ουσία «λαθρομεταναστών») οι οποίοι περιμένουν τη σειρά τους για να βρούν κάποια κακοπληρωμένη εργασία.

Οι «Φορο-λοταρίες».                 

Η Κυβέρνηση στην προσπάθεια της να συλλάβει την «φορολογητέα ύλη» (εισοδήματα) που ακόμη και σήμερα κάποιοι καταφέρνουν και αποκρύπτουν εκμεταλλεύτηκε τους κεφαλαιακούς ελέγχους (capital controls) που η ίδια σκόπιμα προκάλεσε για να γίνονται όλες οι συναλλαγές ηλεκτρονικά. Ωστόσο και λόγω της καχυποψίας που έχουν αρκετοί Έλληνες απέναντι σε τέτοιου είδους μέτρα η Κυβέρνηση σκέφτηκε να δώσει κίνητρο για την χρήση των ηλεκτρονικών μέσων πληρωμής διενεργώντας μηνιαίες κληρώσεις επιβράβευσης για όσους τα χρησιμοποιούν.

Στις κληρώσεις αυτές συμμετέχουν προφανώς όλα τα Α.Φ.Μ. που έχουν εκδοθεί από τις εφορίες της Χώρας ανεξαρτήτως της εθνικότητας του φορολογουμένου. Εξ’ αιτίας της καθυστερημένης διενέργειας των «φορο-λοταριών» αυτών συνέπεσε τον Δεκέμβρη να διενεργηθούν 10 μαζεμένες. Ωστόσο, αυτό που προέκυψε μετά την διενέργεια τους ήταν πως κάποιοι κέρδισαν πάνω από μια φορά (βλέπε εδώ). Καθώς ΔΕΝ υπάρχει όριο συναλλαγών πάνω από το οποίο συμμετέχει κάποιος στην κλήρωση και με δεδομένο ότι αυτές διενεργούνται προκειμένου να λειτουργήσουν ως κίνητρο για την διάδοση των ηλεκτρονικών μέσων πληρωμών θα έπρεπε είτε να έχει προβλεφθεί όριο στο πόσες φορές μπορεί ένα Α.Φ.Μ. να κληρωθεί μέσα στην ίδια χρονιά ή εναλλακτικά αν κληρωθεί πάνω από μια φορά να εισπράττει κλιμακωτά μικρότερο ποσό από κάποιο που κληρώνεται για πρώτη φορά.

Βέβαια, και στην περίπτωση των «φορο-λοταριών» και για λόγους Φορολογικής Δικαιοσύνης θα έπρεπε η Φορολογική Αρχή (Εφορία) να προβεί σ’ έλεγχο των νικητών για τα εισοδήματα τους κατά την τελευταία 5ετία. Στο κάτω-κάτω καθώς γίνεται κλήρωση για την ανάδειξη των νικητών, ο έλεγχος θα μπορούσε να θεωρηθεί ως «δειγματοληπτικός». Επιπλέον από την στιγμή που αυτό θα ήταν από πριν γνωστό θα λειτουργούσε ως κίνητρο στους φορολογούμενους να είναι «εντάξει». Θεωρητικά ο φορολογικός έλεγχος των νικητών θα μπορούσε να λειτουργήσει ως αντι-κίνητρο για την χρήση ηλεκτρονικών μέσων συναλλαγών. Καθώς, όμως, η χρήση των μέσων αυτών συνδέεται πλέον με το ύψος του αφορολογήτου και η μη συμπλήρωση του απαραίτητου ποσού συνεπάγεται πρόστιμο ανάλογο της διαφοράς ο κίνδυνος αυτός μειώνεται σημαντικά.

Συμπερασματικά, όσον αφορά τόσο το «Κοινωνικό Μέρισμα» όσο και τις «Φορο-λοταρίες» είναι υποχρέωση της Κυβέρνησης να εμπεδώσει στο σύνολο της Κοινωνίας την αίσθηση της Φορολογικής Δικαιοσύνης. Αυτό μπορεί να γίνει ΜΟΝΟΝ όταν μέσω της Εφορίας ελέγξει φορολογικά και ασφαλιστικά κάθε δικαιούχο του «Κοινωνικού Μερίσματος» και κάθε τυχερό των «φορο-λοταριών». Ωστόσο, όπως σημειώθηκε και παραπάνω οι αιτίες που οδηγούν στην δήλωση μικρότερων εισοδημάτων είναι αλληλένδετες της οικονομικής και ασφαλιστικής πολιτικής. Συνεπώς, αν ο στόχος είναι η επιβολή και εμπέδωση της Φορολογικής Διακαιοσύνης και όχι η εκδίκηση των παραβατών οι ποινές θα πρέπει να είναι ανάλογες της οικονομικής κατάστασης που επικρατεί στην Χώρα μας την τελευταία 5ετία (τα εισοδήματα της οποίας μπορούν με βάση την νομοθεσία να ελεγχθούν).

Η αποκατάσταση της πραγματικότητας για το έλλειμμα του 2009.    

Οικονομία και Πολιτική είναι αλληλοεπικαλυπτόμενες σφαίρες. Στην πράξη ΔΕΝ γίνεται να ξεχωρίσεις την μια από την άλλη. Επιπλέον η εκμετάλλευση της εκάστοτε οικονομικής συγκυρίας από τους πολιτικούς είναι όχι μόνο δεδομένη, αλλά και στενά συνυφασμένη με την επιβίωση των τελευταίων. Την τέτοια πολιτική εκμετάλλευση της οικονομίας ενισχύουν οι ψηφοφόροι, οι οποίοι αρέσκονται στο να «τιμωρούν» αυτούς που «κατέστρεψαν» την Οικονομία αντικαθιστώντας τους με τους καταγγέλλοντες χωρίς να νοιάζονται να σχηματίσουν οι ίδιοι άποψη. Έτσι τις περισσότερες φορές είναι αρκετή η επίκληση κάποιων οικονομικών μεγεθών τα οποία αποδεικνύουν την ορθότητα των κάθε φορά καταγγελιών. Καριέρες πολιτικών (και όχι μόνο) στήνονται (ή επιχειρήθηκαν να στηθούν) σε «βαριές» καταγγελίες για διασπάθιση (αλόγιστο ξόδεμα) του δημοσίου χρήματος ή σε «μαγείρεμα» των Δημόσιων Οικονομικών (δηλαδή, των Βιβλίων του Κράτους).

Η πλέον πρόσφατη σχετική υπόθεση (η οποία για λόγους πολιτικής επιβίωσης έμεινε για καιρό στην επικαιρότητα) είναι η υποτιθέμενη διόγκωση του ελλείμματος του 2009. Της χρονιάς, δηλαδή, στην οποία υπήρξε κυβερνητική μεταβολή με την αποχώρηση της Ν.Δ. από την Κυβέρνηση και την αντικατάσταση της από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Προτού προχωρήσουμε στον σχολιασμό της υπόθεσης αυτής οφείλουμε να κάνουμε μια παρατήρηση:

ΔΕΝ υπάρχει κυβέρνηση στον πλανήτη που να ΜΗΝ μπαίνει στον πειρασμό να ωραιοποιήσει την οικονομική κατάσταση της χώρας που κυβερνά, χρησιμοποιώντας για τον λόγο αυτό κάθε στατιστκά πρόσφορο μέσο όπως π.χ. την «δημιουργική λογιστική».

Η παρατήρηση αυτή ισχύει πολύ περισσότερο για οποιαδήποτε απερχόμενη κυβέρνηση, η οποία όταν παραλαμβάνει προσπαθεί να δείξει ότι παρέλαβε «καμμένη γη» και όταν παραδίδει σεμνύνεται (υπερηφανεύεται) ότι παραδίδει τακτοποιημένα τα Δημόσια Οικονομικά και γεμάτο Δημόσιο Ταμείο. Μόνο αν έχουμε αυτά υπ’ όψη μας μπορούμε να κατανοήσουμε το πολιτικό παιχνίδι που στήθηκε πάνω στην υποτιθέμενη διόγκωση του ελλείμματος του 2009. Ένα πολιτικό παιχνίδι από το οποίο κέρδη δεν θα είχε η απερχόμενη τότε Ν.Δ. αλλά και ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ο οποίος προοριζόταν με την σειρά του ν’ αλώσει όχι μόνο το Κράτος αλλά και έναν πολιτικό χώρο.

Όπως θυμόμαστε η θητεία της πρώτης Κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή τον Μάρτη του 2004 ξεκινά με την αναθεώρηση των Δημόσιων Οικονομικών μέσω της χρονικής μετάθεσης δαπανών που αφορούσαν εξοπλισμούς από την περίοδο που αυτές είχαν προγραμματιστεί να εξοφληθούν στην περίοδο που αυτές αποφασίστηκαν. Έτσι η Κυβέρνηση της Ν.Δ. θεωρούσε ότι δημιουργεί για τον εαυτό της ευνοϊκότερο κλίμα. Ωστόσο, και μόνο που επέλεξε ν’ αναθεωρήσει τα Δημόσια Οικονομικά άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου, εφ’ όσον πλέον ήταν αναγκασμένη να υποχωρεί κάθε φορά που θα την πίεζαν οι Βρυξέλλες. Δεδομένου ότι ξεκίναγε με μεγαλύτερα ελλείμματα και προκειμένου να είναι εντός των δημοσιονομικών στόχων που επιβάλλουν οι Συνθήκες της Ε.Ε. θα έπρεπε αφ’ ενός να είναι ιδιαίτερα φειδωλή και αποτελεσματική στο ξόδεμα του Δημοσίου χρήματος και αφ’ ετέρου να μεγιστοποιεί συνεχώς τα Δημόσια Έσοδα.

Όπως, όμως, αποδεικνύουν πλήθος στατιστικών και όχι μόνο ευρημάτων εκείνης της περιόδου η τότε κυβέρνηση όχι μόνο ΔΕΝ έπραξε κάτι από τα παραπάνω, αλλά απεναντίας αύξησε τις δαπάνες εκτροχιάζοντας σταδιακά τα Δημόσια Οικονομικά. Σαν να μην έφτανε αυτό η Παγκόσμια Οικονομική Κρίση η οποία χτύπησε από το 2008 και την Ελλάδα έκανε τα πράγματα χειρότερα. Όχι μόνο επειδή δυσκόλεψε τις οικονομικές συνθήκες, αλλά πολύ περισσότερο επειδή η αντιμετώπιση της στα πρώτα στάδια εκδήλωσης της απαιτούσε την λήψη περιοριστικών οικονομικών μέτρων. Μέτρων τα οποία αν και αναγκαία από οικονομικής άποψης θα ήταν, ωστόσο, αντιδημοφιλή και με «πολιτικό κόστος».

Στη συνέχεια όταν απερχόταν η τελευταία Κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή κατέφυγε στο τελευταίο τέχνασμα προκειμένου να δημιουργήσει την εντύπωση πως για όσα επρόκειτο με μαθηματική ακρίβεια ν’ ακολουθήσουν πως θα έφταιγε η επόμενη κυβέρνηση. Όμως, η αλήθεια δεν μπορεί να μείνει επί μακρόν κρυμμένη. Έρχεται στην επιφάνεια, ακόμη και αν αυτό οφείλεται σε ενδοπαραταξιακές κόντρες. Όπως αποκαλύφθηκε πρόσφατα σε εσωτερικό έγγραφο της Τράπεζας της Ελλάδος δύο μέρες μετά τις Εκλογές του Οκτώβρη του 2009 γινόταν λόγος για «πρωτοφανή δημοσιονομικό εκτροχιασμό» και σημειωνόταν πως «η παρούσα δημοσιονομική θέση της χώρας δεν είναι διατηρήσιμη».

Τέλος και σε σχέση με την τελευταία πράξη «δημιουργικής λογιστικής» των κυβερνήσεων Κώστα Καραμανλή στο εσωτερικό σημείωμα της ΤτΕ αναφέρεται όρι:

«Οι εκτιμήσεις που γνωστοποιήθηκαν στις 30 Σεπτεμβρίου στην Eurostat στο πλαίσιο της Διαδικασίας Υπερβολικού Ελλείμματος ήταν εξαιρετικά αισιόδοξες». Και για να μην υπάρξει περίπτωση παρεξήγησης παρακάτω αναφέρει:

«Ενώ όλοι οι δείκτες του εννεαμήνου υποδηλώνουν διπλάσιο έλλειμμα σε σχέση με το 2008, η γνωστοποίηση προς τη Eurostat εκτιμά ότι το έλλειμμα θα παραμείνει ουσιαστικά αμετάβλητο».  

Αυτό στην πράξη σήμαινε πως ενώ το έλλειμμα του 2008 ήταν κάτι λιγότερο από 6% (5,9) η πρόβλεψη για το 2009 θα έπρεπε να είναι της τάξης του 12% (11,8 αν ήταν ακριβώς διπλάσιο). Ωστόσο, και δεδομένου του χρόνου που απαιτείται για να συλλεγούν όλα τα σχετικά στοιχεία η τελική πρόβλεψη ενδέχεται να εμφανίζει αποκλίσεις. (Για περισσότερα πατήστε εδώ).

Σε κάθε περίπτωση, όμως, αυτή ΔΕΝ είναι η πρώτη φορά στην Οικονομική Ιστορία της Χώρας που η δεινή Ταμειακή της θέση αποκαλύπτεται από μια εσωτερική έκθεση. Σχετικά πρόσφατα ήρθε στο φως της δημοσιότητας το σύνολο μιας σχετικά άγνωστης έκθεσης του Αντιπροέδρου της τελευταίας Κυβέρνησης της Ν.Δ. το 1981 με ευθύνη την Οικονομία Ε. Αβέρωφ (βλέπε εδώ). Στην έκθεση αυτή περιγράφεται με πολύ μελανά χρώματα η κατάσταση των Δημοσίων Οικονομικών της Χώρας. Άλλωστε ο ίδιος λίγες μέρες μετά τις εκλογές του Οκτώβρη του 1981 προέβλεπε σε ιδιωτικές του συζητήσεις με στελέχη της τότε Ν.Δ. πως η νέο-εκλεγμένη τότε κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα έπεφτε σύντομα αφού το Δημόσιο ταμείο ήταν άδειο.

Το ουσιαστικότερο, όμως, σημείο της «Απόρρητης Έκθεσης Αβέρωφ» βρίσκεται στο τέλος της και ειδικότερα στα μέτρα που προτείνονταν. Πρώτο στη σειρά και σε σημασία ήταν:

«Η εμπιστοσύνη ΟΛΩΝ των φορέων της οικονομικής δραστηριότητας στο μέλλον της οικονομίας και την κυβερνητική οικονομική πολιτική.». Προκειμένου να κατορθωθεί αυτό πρέπει:

  • Να «ενημερωθεί» το κοινό για τις δυνατότητες και τις «ευνοϊκές προοπτικές της Οικονομίας.
  • Να δημιουργήσει η Κυβέρνηση το κατάλληλο κλίμα δίνοντας πρώτη εκείνη το παράδειγμα με μια γενναία αντιπληθωριστική πολιτική (δηλαδή, περικοπών).
  • Να ζητηθεί απ’ όλους του Φορείς του δημοσίου να περικόψουν τα έξοδα τους.

Όλα τα υπόλοιπα προϋποθέτουν την εμπιστοσύνη στην Οικονομία και κατ’ ανάγκη στην κυβερνητική οικονομική πολιτική. Εμπιστοσύνη η οποία με τη σειρά της προϋποθέτει την αξιοπιστία των επίσημων στατιστικών στοιχείων που αφορούν την Οικονομία. Τι γίνεται, όμως, όταν αυτή η αξιοπιστία αμφισβητείται ευθέως απ’ αυτούς που στελεχώνουν την αντίστοιχη υπηρεσία; Είναι όλες οι καταγγελίες αυτής της προέλευσης αξιόπιστες; Ακόμη περισσότερο όταν οι καταγγέλλοντες επιδιώκουν να εμπλακούν στην πολιτική.

Μια τέτοια υπόθεση είναι η καταγγελία της κας Γεωργαντά και του κου Λογοθέτη σύμφωνα με την οποία το έλλειμμα του 2009 έχει στην ουσία «κατασκευαστεί» και δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα. Η καταγγελία αυτή πάνω στην οποία βασίστηκε η δίωξη σε βάρος του τότε υπεύθυνου Α. Γεωργίου απασχόλησε και την Αμερικάνικη Στατιστική Ένωση (American Statistical Association) στην οποία απευθύνθηκαν οι δυό τους προκειμένου να πιστοποιήσει τις καταγγελίες τους.

Η απάντηση ήρθε στις 3 Δεκέμβρη 2017 και ΔΕΝ ήταν αυτή που περίμεναν η κα Γεωργαντά και ο κος Λογοθέτης (βλέπε εδώ). Στην απάντηση του Δ.Σ. της Α.S.A. αφ’ ενός αναφέρεται ότι:

«Καμία απόδειξη που παρουσιάσατε ή που μπορούσαμε να βρούμε επιβεβαιώνει τη βασική σας προϋπόθεση ότι “το Ελληνικό Δημόσιο Χρέος και τα ελλείμματα έχουν αδικαιολόγητα διογκωθεί, ότι έχουν στην πραγματικότητα δημιουργηθεί, αντί να περιγράφουν την πραγματικότητα του 2009.“

Αντιθέτως τα στοιχεία επιβεβαιώνουν ακριβώς το αντίθετο. Αυτή και πολλές άλλες ανησυχητικές σας δηλώσεις στην επιστολή σας εγείρουν αξιοσημείωτα ερωτήματα για την ηθική και την ακεραιότητα των ισχυρισμών σας.»

Η συγκεκριμένη απάντηση της A.S.A. είναι επί της ουσίας κόλαφος. Ο δε ισχυρισμός του Δ.Σ. της Ένωσης σχετικά με την ηθική και την ακεραιότητα των δύο καταγγελλόντων είναι βαρύς σχεδόν ασήκωτος, αφού αν εν ισχύει τότε κατ’ ανάγκη θα πρέπει να τεθεί σε αμφισβήτηση η επιστημονική τους επάρκεια. Τι είναι χειρότερο από τα δύο είναι πραγματικά δύσκολο ν’ αποφασίσει κανείς. Κανονικά η γνώμη της A.S.A. (αφού η EUROSTAT προφανώς δεν θεωρούνταν αξιόπιστη από τους καταγγέλλοντες αφού συμμετείχε στο υποτιθέμενο «μαγείρεμα» του ελλείμματος) θα έπρεπε να έχει ζητηθεί από την αρχή και πάντως πολύ πριν ασκηθεί δίωξη σε βάρος του Α. Γεωργίου.

Μια τέτοια διαδικασία, όμως, δεν ευνοούσε ούτε την εικόνα της «Ανεξάρτητης Ελληνικής Δικαιοσύνης» ούτε την πολιτική σπέκουλα των Ν.Δ., ΣΥ.ΡΙΖ.Α. & ΑΝ.ΕΛ. Πολύ περισσότερο δεν ευνοούσε την ψυχολογική (και χωρίς πρακτικό όφελος) εκτόνωση των ψηφοφόρων, οι οποίοι θα παρέλυαν(;) από ενθουσιασμό μόλις ανακοινωνόταν η τιμωρία αυτού που «μαγείρεψε» το έλλειμμα. Θα ήταν αυτή μια μικρή ικανοποίηση αφού η Ελληνική Δικαιοσύνη ΔΕΝ θα μπορούσε «να βάλει στο χέρι» τους «γραφειοκράτες των Βρυξελλών».

Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι θεωρώντας πως το έλλειμμα «μαγειρεύτηκε» η προσοχή σκόπιμα μετατέθηκε από την ουσία (δηλαδή, του πως ρυθμίζεται η οικονομική δραστηριότητα και ποια είναι τα ενδεδειγμένα μέτρα όταν η κατάσταση πάει να εκτροχιαστεί) στην υποτιθέμενη δολιότητα ενός-δυό ατόμων. Λες και αν το έλλειμμα ήταν στο 6% το Δημόσιο Ταμείο θα ήταν για τον λόγο αυτό περισσότερο γεμάτο. Λες και οι υποχρεώσεις του Δημοσίου τον Γενάρη του 2010 θα ήταν μικρότερες. Τα μέτρα που ελήφθησαν από κει και μετά και η επιτροπεία της Ελληνικής Οικονομίας ήταν μονόδρομος και «κοινός τόπος» για κάθε τραπεζίτη.

Είναι γελοίο να θεωρούμε ότι δεδομένου του διεθνούς οικονομικού κλίματος και της διάρθρωσης της Ελληνικής Οικονομίας ότι θα είχαμε γλυτώσει τα Μνημόνια αν το έλλειμμα ήταν στατιστικά μικρότερο. Γιατί σημασία ΔΕΝ έχει μόνο το ύψος των Χρεών. Πολύ μεγαλύτερη σημασία έχει το ύψος του Τζίρου (Πωλήσεων) καθώς και των εισροών (εισπράξεων) που πραγματοποιεί. Προφανώς και η κατάσταση επιδεινώθηκε από την στάση των πιστωτών μας και των υπολοίπων χωρών-μελών της Ε.Ε. οι οποίες από τη μια φοβήθηκαν μη τυχόν και εξ’ αιτίας της Ελλάδας τιναζόταν στον αέρα το Ευρώ (αφού η νομισματική ένωση ήταν τυπική και όχι ουσιαστική) και από την άλλη οι ισχυρότερες βρήκαν την ευκαιρία ν’ αρπάξουν όσο περισσότερα μπορούν προκειμένου να εξασφαλίσουν τις απαιτήσεις τους.

Σε κάθε περίπτωση η Ελλάδα ήταν και θα είναι καλύτερα εντός της Ζώνης του Ευρώ παρά εκτός. Όποιος το αμφισβητεί ας διαβάσει την Έκθεση του Γ.Λ.Κ. για τις Γερμανικές Αποζημειώσεις όπως αυτή δημοσιεύτηκε από το «ΒΗΜΑ». Εκεί το Γ.Λ.Κ. σημειώνει πως μετά την Παγκόσμια Οικονομική του 1929 (η οποία «χτύπησε» την Ελλάδα το 1932) η Χώρα ανέκαμψε επειδή η Δραχμή ήταν σταθερά συνδεδεμένη με την Χρυσή Λίρα Αγγλίας (αρχικά) και το Χρυσό Φράγκο Γαλλίας (αργότερα). Επειδή, δηλαδή, είχε «σκληρό νόμισμα». Επιπλέον ακόμη και οι Λαπαβίτσας-Μαριόλης στη κοινή τους εργασία (βλέπε εδώ) με την οποία υποστηρίζουν την επιστροφή στην Δραχμή και την σταδιακή και με παραχωρήσεις στους πρώην εταίρους μας έξοδο από την Ε.Ε. παραδέχονται ότι βάση της πολιτικής τους θα είναι αναγκαστικά ο αυστηρός δημοσιονομικός έλεγχος με την ταυτόχρονη αύξηση της «αυτόνομης ζήτησης» (κάτι που το υποστηρίζουν όλοι οι οικονομολόγοι, αλλά ΔΕΝ επιτυγχάνεται εύκολα ειδικά όταν πρέπει να γίνει ταυτόχρονα με «δημοσιονομική προσαρμογή»). Γίνεται κατανοητό, λοιπόν, ότι στην Οικονομία ΔΕΝ υπάρχουν «Αριστερές/Προοδευτικές» ή «Δεξιές/Νέο-Φιλελεύθερες» λύσεις/πολιτικές.

Εν κατακλείδι μόνον όταν αποφασίσουμε να δούμε την οικονομική πραγματικότητα όπως πράγματι είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι υπάρχει ελπίδα ν’ αλλάξει έστω και λίγο η κατάσταση. Όσο για το πως είναι η οικονομική πραγματικότητα μια πολύ καλή εικόνα μπορούμε να πάρουμε διαβάζοντας τόσο την Ελληνική όσο και την Παγκόσμια Ιστορία όπου -δυστυχώς- περιγράφονται πολλές ιστορίες οικονομικής χρεοκοπίας. Ωστόσο, το πρώτο βήμα πρέπει να είναι η απαλλαγή από κάθε είδους ιδεοληψιών (ιδεολογίες ή ψήγματα τους τις οποίες επιμένουμε χωρίς καμία απόδειξη να παίρνουμε στα σοβαρά) και να σκεφτούμε από το «μηδέν». Σε αντίθετη περίπτωση το μόνο που θα καταφέρνουμε θα είναι να συντηρούμε έναν φαύλο κύκλο δήθεν ιδεολογικής αντιπαράθεσης, στην ουσία όμως ένα φαύλο κύκλο πολιτικής και κομματικής σπέκουλας και δηλητηριώδους μνησικακίας.

 

13 Γενάρη 2018
παρατηρητής 1.

Διαβάστηκε 19 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΟΙ ΑΔΙΚΙΕΣ ΣΤΗΝ ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΤΟΥ «ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΜΕΡΙΣΜΑΤΟΣ», ΟΙ «ΦΟΡΟ-ΛΟΤΑΡΙΕΣ» ΚΑΙ Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΤΟΥ 2009.