Στην περίπτωση του Ιβάν Σαββίδη η «υπεράσπιση» είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση. Γιατί ο Ιβάν ΔΕΝ δέχεται μια αναίτια επίθεση. Ίσα-ίσα δέχεται επίθεση εξ’ αιτίας των πράξεων του οι οποίες μάλιστα ΔΕΝ έγιναν σε «στενό κύκλο» αλλά σε «ζωντανή μετάδοση». Έτσι η «γραμμή υπεράσπισης» δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από την παρακάτω «συνταγή»:
- Κατ’ αρχήν επικαλούμαστε το επιχείρημα ότι με το ν’ ασχολούνται τα Μ.Μ.Ε. με την εισβολή του Ιβάν στον αγωνιστικό χώρο «εκτελούν συμβόλαιο εξόντωσης».
- Επιπρόσθετα «ζητάμε» να του δώσουμε «άλλη μια ευκαιρία» (όπως στην ξανθιά του ανεκδότου) γιατί μέχρι τη στιγμή που παρεκτράπη ήταν «υποδειγματικός».
- Υπενθυμίζουμε πόσα έχει προσφέρει στην Ελληνική Οικονομία με τα λεφτά που έχει «επενδύσει» (άρα του «οφείλουμε»).
- Τέλος αφήνουμε τ’ απαραίτητα υπονοούμενα και «προειδοποιήσεις» ότι παρά τον «πόλεμο που του γίνεται ΔΕΝ θα τα παρατήσει ούτε θα φύγει από την Χώρα».
Όπως καταλαβαίνετε ο τρόπος «υπεράσπισης» του Ιβάν Σαββίδη είναι πανομοιότυπος με κάθε άλλου επιχειρηματία ο οποίος είναι σε θέση λόγω της οικονομικής του δύναμης να συντηρεί «γιουσουφάκια» και να «θαμπώνει» τους οπαδούς της ομάδας του (οι οποίοι πρόθυμα θα ξυλοφόρτωναν όποιον τον κατηγορεί, ειδικά αν τους εξασφάλιζε ατιμωρησία). Επιπλέον αυτός ο τρόπος «υπεράσπισης» είναι «πέρα και πάνω» από την ίδια την πραγματικότητα και τα γεγονότα, είναι δηλαδή άσχετος μ’ αυτά.
Για το «γιουσουφάκι» που υπερασπίζεται το αφεντικό του φταίει πάντα κάποιος άλλος και όχι το αφεντικό, το οποίο κάτω από την πίεση και τον πόλεμο που δέχεται καθημερινά -τι να κάνει κι αυτό- κάποια στιγμή «έσπασε». Άρα ΔΕΝ φταίει αυτός για την αντίδραση του. Επιπλέον αν όπως στην περίπτωση του Π.Α.Ο.Κ. κάποιος τρίτος (όπως ο Βογιατζάκης) παρατηρήσει κάτι και το αναφέρει φταίει αυτός γιατί το παρατήρησε (και έτσι το έμαθαν και οι άλλοι) και όχι ο Ιβάν που μπούκαρε επιδεικτικά στον αγωνιστικό χώρο με το πιστόλι. Στο κάτω-κάτω πάντα φταίει αυτός που εντοπίζει και αναδεικνύει εκ των υστέρων μια παράνομη ενέργεια/συμπεριφορά και όχι ο παραβάτης. Ούτε καν έχει σημασία για τους «υπερασπιστές του αφεντικού» το γεγονός ότι το πιστόλι το είδε όλη η Ελλάδα μέσω της τηλεόρασης (οπότε και δεν χρειαζόταν η Α.Ε.Κ. -αν δεν το είχαν ήδη δει οι άνθρωποι της- να το μάθει από τον ρεπόρτερ της NOVA).
Είναι προφανές για τον οποιοδήποτε ΔΕΝ έχει παρωπίδες πως η «υπερασπιστική γραμμή» που επέλεξαν τα «γιουσουφάκια» για τον Σαββίδη μόνο έναν σκοπό μπορεί να έχει. Αυτός δεν είναι άλλος από τον εκβιασμό της Αθλητικής Δικαιοσύνης (όποτε το θυμάται) να μην βγάλει απόφαση με βάση τις διατάξεις. Βέβαια ένας τέτοιος εκβιασμός είναι στην πράξη αναποτελεσματικός αν δεν συνοδεύεται από την απειλή της αποχώρησης από την Χώρα και των εν Ελλάδι επιχειρήσεις του. Η τέτοια «υπερασπιστική γραμμή» είναι ένδειξη αποδοχής της ενοχής, αφού αν εφαρμοζόταν σε πολιτικό δικαστήριο στο μόνο που θα στόχευε θα ήταν η μείωση της ποινής και όχι η αθώωση. Ο σημαντικότερος, όμως, στόχος της είναι οι οπαδοί του Π.Α.Ο.Κ. στους οποίους οφείλουν τα «γιουσουφάκια» να «υπενθυμίσουν» τα όσα έχει προσφέρει ο Ιβάν στην ομάδα τους προκειμένου αυτοί να πάψουν να είναι εκνευρισμένοι με τον Ιβάν και τα καμώματα του και να τα βάλουν εκ νέου με το «Κράτος της Αθήνας».
Όταν όλα τα παραπάνω αποτυγχάνουν (ή και πριν ακόμα αποτύχουν) επιστρατεύεται το ύστατο «επιχείρημα» το οποίο επί της ουσίας είναι το χειρότερο απ’ όποια πλευρά και να το εξετάσει κανείς. Είναι το «επιχείρημα του πολέμου συμφερόντων», που ακόμα και αν αληθεύει όπως και στον βαθμό που το επικαλούνται ΔΕΝ έχει να κάνει με την ποινή που θα φάνε τόσο ο Σαββίδης όσο και ο Π.Α.Ο.Κ. σαν συνυπεύθυνος. Επιπλέον η επίκληση του είναι και ηθικά αισχρή αφού στην ουσία τα «γιουσουφάκια» μας ζητούν να επιλέξουμε την εθνικότητα του νταβατζή μας. Γιατί αν πρέπει να έχουμε έτσι κι αλλιώς νταβατζή γιατί να μην επιλέξουμε τον «ομόδοξο» και Πόντιο στην καταγωγή Ιβάν έναντι οποιουδήποτε Αμερικανού (έστω και Ελληνο-Αμερικανού);
Από την πλέον «μαχητική» υπέρ του Ιβάν ιστοσελίδα ΔΕΝ αξίζει ν’ αναφερθεί κανείς σε κανένα απ’ όσα «υπερασπιστικά» κείμενα ανέβηκαν εκεί τις τελευταίες μέρες. Στο κάτω-κάτω όλα ήταν μεταξύ τους πανομοιότυπα. Το μόνο που άλλαζε ήταν η «υπογραφή», της οποίας η μόνη αξία ήταν να (απο)δείξει στον «επιχειρηματία» ότι το «μήνυμα ελήφθη» και πως «μπορεί να στηρίζεται πάνω του». Ωστόσο, δεν ήταν όλα τα κείμενα για «πέταμα».
Ο Άρης Ασβεστάς είχε το θάρρος ν’ αναρωτηθεί αν πάλεψε τόσο καιρό (τρώγοντας και τις «φάπες» του) για να φτάσουν τα πράγματα στην «μπούκα» του Ιβάν με τ’ όπλο στον αγωνιστικό χώρο της Τούμπας. Ο Μάνος Αντώναρος πήρε με τον τρόπο του «αποστάσεις». Ένα κείμενο στο οποίο καθένας αναλόγως της οπτικής του διαβάζει αυτό που θέλει. Τέλος, ο Αλέξης Σπυρόπουλος γράφοντας αυτό που νομίζει (όπως το νομίζει) έβαλε το ζήτημα στις σωστές του διαστάσεις. Γιατί αν σε κάτι έχει δίκιο ο Αλέξης αυτό είναι πως ο Π.Α.Ο.Κ. μέσω του Ιβάν Σαββίδη (κυρίως) και του Μίχελ (δευτερευόντως) έβαλε «αυτογκόλ». Άλλωστε σημασία δεν έχει μόνο να έχεις δίκιο, αλλά πολύ περισσότερο να ξέρεις πως να το διεκδικήσεις.
Που σημαίνει πως όταν τα Μ.Μ.Ε. αναπαρήγαγαν την σκηνή της εισβολής του Ιβάν ΔΕΝ εκτελούσαν «συμβόλαιο ηθικής εκτέλεσης» του αφού επί της ουσίας έχουμε «αυτοκτονία». Γιατί ακόμη δεν έχει βρεθεί ο τρόπος να «εκτελέσεις» κάποιον που -ακόμα και αν δεχτούμε ότι ήταν «εν βρασμώ»- «αυτοκτονεί» με όσα κάνει και μάλιστα μπροστά στις κάμερες. Εκτός και αν κάποιος περίμενε κάποια διαφορετική αντιμετώπιση για ένα πρόσωπο τόσο σημαντικό όπως αυτός.
Ωστόσο, αν ο υπερβολικός σχολιασμός του συγκεκριμένου περιστατικού συνιστά «εκτέλεση», τότε αντίστοιχα «εκτέλεση» είναι και ο τρόπος με τον οποίο η συγκεκριμένη σελίδα αντιμετωπίζει τον Αλαφούζο σήμερα (ή οποιονδήποτε άλλο αύριο) ή ο τρόπος με τον οποίο τα «γιουσουφάκια» κάθε ομάδας αντιμετωπίζουν όσους «δεν κάθονται στ’ αυγά τους». Εκτός αν του «ασκούν κριτική» οπότε «άσκηση κριτικής» είναι και η αντιμετώπιση του Ιβάν από τα υπόλοιπα Μ.Μ.Ε. Βέβαια, για έναν επιχειρηματία η «κακή» προβολή δεν είναι και ότι καλύτερο▪ ειδικά όταν γι’ αυτό ευθύνεται ο ίδιος. Πάντως όλο αυτό το περιστατικό ΔΕΝ θα είχε λάβει αυτή την έκταση αν ο ίδιος ο Ιβάν είχε κάνει από την πρώτη στιγμή το αυτονόητο:
Αν, δηλαδή, είχε ζητήσει απ’ όλους ανεξαιρέτως και από το ίδιο βράδυ «συγγνώμη».
Κάτι τέτοιο, όμως, είναι για τον Ιβάν (και όχι μόνο γι’ αυτόν) αδιανόητο. Όχι μόνο επειδή ως Πόντιος είναι ξεροκέφαλος, αλλά γιατί πολύ περισσότερο μια τέτοια κίνηση θα «υπέσκαπτε» την εικόνα του αδικούμενου που δεν άντεξε την αδικία και αντέδρασε.
Πιθανότατα να αισθάνεται «ριγμένος» από την παρούσα Κυβέρνηση, από την οποία άλλα να περίμενε και άλλα να έχει ως τώρα λάβει ως ανταπόδοση. Γι’ αυτά όμως σε άλλο κείμενο.
Το κακό ΔΕΝ είναι ότι διαβάσαμε ως σήμερα ως (άθλια) «υπεράσπιση» του Ιβάν. Ούτε καν τα όσα υποστήριξαν οι δύο Βουλευτές μας οι οποίοι παλεύουν για το ψωμί (την επανεκλογή) τους. Ούτε καν οι γραφικότητες στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης για την γελοιότητα των οποίων θα επανέλθουμε προσεχώς.
Όχι, το κακό είναι πως τα κείμενα των τελευταίων ημερών θα μπορούσαν να τα «υπογράψουν» (κάποιοι το έχουν ήδη κάνει) τα «γιουσουφάκια» όλων των ομάδων. Γιατί κανείς απ’ αυτούς ΔΕΝ «υπερασπίζεται» το Δίκαιο ή κάποιο άλλο ιδανικό αλλά μόνο το συμφέρον του «αφεντικού» τους. Επιπλέον υπάρχουν αρκετοί που προσυπογράφουν αυτά τα κείμενα κάτι που σημαίνει πως ζουν μια δηλητηριασμένη από το μίσος ζωή.
Ερώτηση 1η: Ο Ιβάν θα τολμούσε να κάνει τα ίδια στο Ρωσικό Πρωτάθλημα;
Ερώτηση 2η: Αφού έχει τέτοια διάθεση προσφοράς γιατί δεν αναλάμβανε καμία ομάδα στην Ρωσία (ή σε οποιαδήποτε πρώην Σοβιετική Δημοκρατία(!)) που να έχει και Ποντικές ρίζες, αλλά ήρθε στην Βόρεια Ελλάδα και τον Π.Α.Ο.Κ.;
(Σημείωση: Η φωτογραφία του κειμένου είναι αφιερωμένη σ' όσους νομίζουν πως είναι δήθεν «διαφορετικοί»).
20 Μάρτη 2018
παρατηρητήριο.
