Ρωτήσαμε και μάθαμε περισσότερα απ’ όσα γνωρίζαμε την προηγούμενη βδομάδα και (για όσους όπως εμείς μέχρι πρόσφατα) δεν τον γνώριζαν έχουμε επιγραμματικά ν’ αναφέρουμε πως:
Ο Δ. Μουρίκης έχει υπηρετήσει για χρόνια το ποδόσφαιρο τόσο σαν παράγοντας της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πειραιά όσο και θητεύοντας στην διοίκηση της Α.Ε.Κ. στα χρόνια του «Θείου Λουκά» (που θα τον κάνουμε παρεκκλήσι για να τον καταστήσουμε τελικά «τοτέμ»). Σταματάμε με το βιογραφικό του κυρίου Μουρίκη εδώ, γιατί η απλή και μόνο απαρίθμηση όσων έχει κάνει δεν ενδείκνυται –κατά τη γνώμη μας– αυτή τη στιγμή. Το μόνο που θα πούμε είναι ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι όχι μόνο πολυσχιδής αλλά και αξιολογότατος. Αποτελεί δε για κάθε χώρο που έχει υπηρετήσει πραγματικό διαμάντι. Δεν είναι τυχαία από την άποψη αυτή το εύρος της αναγνώρισης και εκτίμησης που απολαμβάνει.
Το παρήγορο είναι ότι αυτοί που μας «παραπονέθηκαν» για όσα δεν γράψαμε για τον κύριο Μουρίκη, αναφέρθηκαν ειδικά στους «κοινωνικούς αγώνες» που έδωσε, κάτι που σημαίνει ότι η πολιτική τοποθέτηση (ειδικά όταν είναι συγκεκριμένη και ξεκάθαρη) αξίζει πολύ περισσότερο –ακόμη και σήμερα– απ’ όσο πιστεύουμε. Είναι ευνόητο τι εννοούμε με το «κοινωνικοί αγώνες» και για ποια πολιτική πλευρά μιλάμε. Γι’ αυτό άλλωστε δεν αναφερόμαστε περισσότερο σ’ αυτό όχι γιατί φοβόμαστε μη μας χαρακτηρίσουν κάποιοι, αλλά γιατί δεν έχουμε καμία όρεξη κατακαλόκαιρο να παρακολουθούμε κάθε σχετική χαζομάρα για ν’ απαντήσουμε δεόντως. Άσε που υπάρχει και ο κίνδυνος να πούν ή να γράψουν κάποιοι χαζοί πως γράφοντας τα «διασπούμε την ενότητα» και άλλες τέτοιες χαζομάρες, γιατί είπαμε έχει διαταχθεί «σιγή ασυρμάτου» και έχει «πέσει γραμμή» «Μόνο Α.Ε.Κ.», «πάνω απ’ όλα Α.Ε.Κ.» και άλλα τέτοια πομπώδη τσιτάτα.
Υ.Γ. Κάποιοι παρατήρησαν ότι στην «παρουσίαση» του «Ντούσκο» δεν σημειώσαμε την ιδιότητα του προπονητή, αλλά τον αναφέραμε μόνο σαν ποδοσφαιριστή-παράγοντα. Η απάντηση μας είναι ότι αναφέραμε τις ιδιότητες του που δεν μας «πονάνε» εμάς τους ΑΕΚτζήδες, δεδομένου ότι ως προπονητής αποθεώθηκα αλλά και μισήθηκε πολύ ανοίγοντας πληγές που ακόμη δεν έχουν επουλωθεί, κυρίως γιατί αυτό που πληγώθηκε ήταν η «ψυχή» μας.
14 Ιούλη 2014.
παρατηρητήριο.
