Τελευταίο κρούσμα «ρατσιστικής λεκτικής επίθεσης» ήταν ο χαρακτηρισμός του Τάκη Τσουκαλά σε βάρος του Θ. Αντετοκούμπο τον οποίο αποκάλεσε «πίθηκο» μετά την ήττα της ομάδας του στο κλειστό του Ο.Α.Κ.Α. Μπορεί να λένε ότι «Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει.», αλλά όπως και να το κάνουμε σε μια κανονική Χώρα και σε μια κανονική (προ «πολιτικής ορθότητας») εποχή ένας τέτοιος χαρακτηρισμός δεν αξίζει καν κάποια αναφορά▪ πόσο μάλλον να γίνει τόσος ντόρος.
Σε πρακτικό επίπεδο ο χαρακτηρισμός «πίθηκος» έκανε κακό στον ίδιο τον Τσουκαλά την ίδια στιγμή που προκάλεσε μια στιγμιαία άνευ προηγουμένου θετική διασημότητα για τον Θ. Αντετοκούμπο. Επιπλέον εξαιτίας της επαπειλούμενης ποινής για την «ρατσιστική λεκτική επίθεση» ο Τσουκαλάς αναγκάστηκε σκεπτόμενος τι τον περίμενε να ζητήσει «συγγνώμη» (βλέπε εδώ). Αυτό από μόνο του είναι αρκετή τιμωρία λόγω της ξεφτίλας. Υποστηρίζω ότι το συγκεκριμένο περιστατικό (το οποίο έγινε αφορμή μιας ακόμη πολιτικής και δημοσιογραφικής σπέκουλας) δεν θα έπρεπε να θεωρηθεί τόσο σημαντικό όχι μόνο γιατί αφορούσε έναν χαρακτηρισμό και όχι μια βιαιοπραγία ή μια υποκίνηση σε βιαιοπραγία, αλλά πολύ περισσότερο γιατί ο Τσουκαλάς δεν κατέχει καμία θέση ευθύνης της οποίας την ισχύ θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει προκειμένου να επιβάλλει τις «ρατσιστικές απόψεις» του (αν δεχτούμε ότι είναι όντως ρατσιστής). Το πραγματικό ζήτημα ΔΕΝ είναι τι λέμε αλλά τι κάνουμε.
Μιας και ο λόγος για πράξεις έχει ενδιαφέρον να σχολιάσουμε όσα είπε ο Τσουκαλάς για τον Τσίπρα. Ανεξάρτητα από τα καραγκιοζιλίκια (που συνηθίζονται από τους νέας κοπής πολιτικούς στην «εποχή της πολιτικής ορθότητας») με φωτογραφίες και μηνύματα συμπαράστασης στα Μέσα κοινωνικής Δικτύωσης (όπερ και η σπέκουλα) υπάρχει ένα σοβαρό και θεσμικού τύπου πρόβλημα. Ένα πρόβλημα που δεν προέκυψε έτσι απλά, αλλά έχει δημιουργηθεί εξαιτίας της σκόπιμης πολιτικής επιλογής του αποκαλούμενου Πρωθυπουργού της Χώρας. Το πρόβλημα είναι η επιλεκτική εκδήλωση της «ευαισθησίας» ενός ανθρώπου ο οποίος είναι τόσο «ευαίσθητος» που δεν είχε πρόβλημα να κοροϊδέψει όσους τον πίστεψαν. Η επιλεκτική εκδήλωση της ευαισθησίας του έχει ψηφοθηρικό και μόνο λόγο. Όσο δρα ενωτικά στο κομματικό του ακροατήριο, τόσο διχαστικά λειτουργεί στο σύνολο των πολιτών εντείνοντας την όξυνση και βαθαίνοντας τις διαχωριστικές γραμμές.
Μπροστά στην ψηφοθηρία λίγο (ή καθόλου) τον ενδιαφέρει ότι στην ουσία στοχοποιεί αυτούς που υποτίθεται ότι υποστηρίζει εκθέτοντας τους σε μεγαλύτερο κίνδυνο μελλοντικά. Όπως και με τους «πρόσφυγες» (οι οποίοι είναι «μετανάστες» και μάλιστα παράνομοι όπως κι αν το ει κανείς) που τους «καλοδέχτηκε» για να τους «σώσει» και οι οποίοι τώρα έχουν φτάσει τόσο οι ίδιοι όσο και οι τοπικοί πληθυσμοί στο «μη περαιτέρω», έτσι θα γίνει σιγά-σιγά μ’ όσους έχει πάρει το μέρος τους. Οι προκάτοχοι του δεν ήταν αφελείς ή «παλαιάς κοπής». Απλώς γνώριζαν πως κατά την διάρκεια της θητείας τους ήταν προτιμότερο για όλους μας (άρα και την Χώρα) να προσπαθήσουν να είναι «Πρωθυπουργοί όλων των Ελλήνων». Έτσι απέφευγαν όσο μπορούσαν συνολικά διχαστικές ενέργειες όπως αυτές στις οποίες επιδίδεται σκόπιμα ο Τσίπρας.
Ο Τσίπρας ο οποίος αρέσκεται να «ψαρεύει στα θολά» και στην προσπάθεια του να μειώσει την έκταση και τις επιπτώσεις της εκλογικής του ήττας (προκειμένου να μην εξελιχθεί σε πανωλεθρία) θα κάνει ότι μπορεί για ν’ ανέβουν τα ποσοστά της Χ.Α. όσο γίνεται. Υπολογίζει πως έτσι η οργάνωση του Μιχαλολιάκου θα «κόψει» ψήφους από τον Μητσοτάκη. Κάνει όσα κάνει γιατί δεν ενδιαφέρεται για τίποτα άλλο εκτός από τον εαυτό του και το μέλλον του (άρα τις ψήφους). Όσοι νομίζουν ότι ενδιαφέρεται για παράδειγμα για τον Θ. Αντετοκούμπο είναι πολύ γελασμένοι. Αν ο Θανάσης δεν ήταν αδερφός του Γιάννη και μπασκετμπολίστας (άρα στην επικαιρότητα) δεν θ’ ασχολούνταν (ακόμη και να το μάθαινε) με τον χαρακτηρισμό του Τάκη. Το καλύτερο για τον Αλέξη θα ήταν ο Θανάσης να ήταν εκτός από μαύρος (ποτέ δεν κατάλαβα γιατί είναι «έγχρωμος» αφού είναι «μονόχρωμος») και μετανάστης να ήταν και μέλος της Λ.Ο.Α.Τ.Κ.Ι. κοινότητας. Πως λέμε «Τούρκος, Χριστιανός και Ορθόδοξος». Αλλά ο Θανάσης είναι μόνο μαύρος και μετανάστης.
Τελικά, οι μεγαλύτεροι ρατσιστές είναι οι ίδιοι οι αντιρατσιστές. Δεν χρειάζεται άλλη απόδειξη από την ερμηνεία μιας από τις λέξεις που χρησιμοποιούν για να μην «πληγώνουν» τα αισθήματα των μη λευκών. Προκειμένου, λοιπόν, να βρουν ένα όνομα για τα μέλη της κίτρινης της κόκκινης και της μαύρης (όσον αφορά το χρώμα του δέρματος) χρησιμοποιούν την λέξη «έγχρωμος». Με την λέξη αυτή προσδιορίζουν συλλήβδην όλους τους μη λευκούς (το λευκό ΔΕΝ είναι χρώμα αφού αποτελεί την σύνθεση όλων των βασικών χρωμάτων). Τώρα πως ΔΕΝ πληγώνουν τα αισθήματα των «μη λευκών φυλών» όταν τις «τσουβαλιάζουν» όλες μαζί στην ίδια λέξη αυτό πιθανόν να μην το έχουν σκεφτεί. Γιατί στο «τσουβάλιασμα» χάνονται οι διαφορές οι οποίες είναι αυτές που δημιουργούν και προσδιορίζουν την ποικιλότητα (την οποία με τόση θέρμη υποστηρίζουν οι «πολιτικώς ορθοί»). Ακόμη και όσοι έχουν ιδιαίτερες σεξουαλικές προτιμήσεις δημιούργησαν ένα όνομα το οποίο συνίσταται από το αρχικό κάθε ιδιαίτερης σεξουαλικής προτίμησης. Δεν «τσουβαλιάστηκαν» όλοι κάτω από την ίδια μη προσδιοριστική λέξη («έγχρωμοι»).
Ο Τσουκαλάς και ο «κάθε Τσουκαλάς» χρειάζεται για να μπορούν όσοι τον κράζουν να προσδιορίζονται ως «Αριστεροί» ή οτιδήποτε άλλο. Είναι μέρος της «κοινωνικής βιοποικιλότητας». Συνεπώς χρήζει «προστασίας» και όχι κυνηγιού. Άλλωστε οι «πολιτικώς ορθοί» είναι εναντίον του κυνηγιού, το οποίο θεωρούν αναχρονισμό και βαρβαρότητα. Χωρίς αυτόν θα έπρεπε να ψάξουν κάποιον άλλο ν’ ασχοληθούν και οι περισσότεροι να του επιτεθούν με τον ίδιο τρόπο που του καταλογίζουν. Προφανώς αν χρησιμοποιείς τις ίδιες τακτικές μ’ αυτόν που κατακρίνεις εσύ δεν γίνεσαι όμοιος του γιατί προκλήθηκες. Κάπως έτσι σκέφτονται και πράττουν.
(Σημείωση: Το σκίτσο που κοσμεί το σχόλιο μας αποσκοπούσε να είναι χιουμοριστικό και όχι ρατσιστικό. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι κάποιοι δεν το θεωρούν από την ανάποδη ρατσιστικό. Ευτυχώς που οι τΣΥΡΙΖΑίοι είναι με τον Αντετοκούμπο γιατί αλλιώς τον Ζωίδη τον περίμενε η ίδια μοίρα με τον Αρκά. Ευτυχώς…
22 Νοέμβρη 2018
παρατηρητής 1.
