Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ Vs ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ (ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ Ή ΠΡΟΔΟΤΕΣ;)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ Vs ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ
(ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ Ή ΠΡΟΔΟΤΕΣ;)

Ο μηχανισμός λειτουργίας της μνήμης είναι επιλεκτικός. Όσο περισσότερος χρόνος περνά τόσο ωραιοποιημένες είναι οι αναμνήσεις μας. Έτσι είναι συνηθισμένο και απολύτως λογικό ν’ αποδίδουμε μεγαλύτερη αξία σ’ όσα έγιναν στο παρελθόν απ’ αυτά που λαμβάνουν χώρα στο σήμερα ακόμη και αν εμφανίζουν μεγάλες ομοιότητες. Η τελική μας κρίση για το ποιόν κάποιου επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από το τέλος της ζωής του. Για παράδειγμα ελάχιστοι γνωρίζουν ότι ο Ι. Μεταξάς ήταν από τους καλύτερους (ίσως ο καλύτερος) επιτελικούς αξιωματικούς που είχε η Ελλάδα και ότι είχε αρνηθεί να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην Μικρασιατική Εκστρατεία. Αυτό για το οποίο τον θυμούνται όλοι ανεξαιρέτως είναι το υποτιθέμενο «ΟΧΙ» στον πρεσβευτή της Ιταλίας Γκράτσι.

Ένα «ΟΧΙ» το οποίο ήταν πρωτίστως το «ΟΧΙ» του Βασιλέα Γεωργίου Β’ (γνωστού Αγγλόφιλου) στον οποίο ο Μεταξάς χρωστούσε την πρωθυπουργία του. Το μόνο που έπρεπε να κάνει ο Μεταξάς ήταν μετά την τυπική επίδοση του Ιταλικού τελεσιγράφου απλά να διαπιστώσει ότι «έχουμε πόλεμο». Από την 28η Οκτώβρη 1940 μέχρι σήμερα ελάχιστοι θεωρούν ότι κάποιος Έλληνας Πρωθυπουργός θα μπορούσε να επαναλάβει το «ΟΧΙ». Ειδικά, έναντι των Τούρκων οι οποίοι συνεχώς μας προβοκάρουν απειλώντας ότι θα μας…

Εξετάζοντας λίγο καλύτερα τις δύο περιόδους και τους αντιπάλους μας θα βρούμε αρκετές ομοιότητες. Κατ’ αρχάς η Ιταλία εκείνης της περιόδου ήταν μια «περιφερειακή δύναμη» η οποία εποφθαλμιούσε τον ρόλο της Μ. Βρετανίας στη Μεσόγειο, όπως ακριβώς θα ήθελε να κάνει η Τουρκία επιβάλλοντας την κυριαρχία της στην Μεσόγειο. Την Μεσόγειο στην οποία κατά το δοκούν δραστηριοποιούνται οι Η.Π.Α. και εσχάτως η Ρωσία. Τότε η Μ. Βρετανία θεωρούσε τη Μεσόγειο κάτι σαν λίμνη της. Τώρα τη θέση της φαίνεται να την παίρνει η Γαλλία, η οποία μέσω της (αερο)ναυτικής της παρουσίας θέλει να υπενθυμίσει σ’ εχθρούς και φίλους τα πάγια συμφέροντα της στη περιοχή. Η βασική διαφορά τότε και τώρα έγκειται στην παρουσία της Ρωσίας (η οποία τότε ήταν σε μετάβαση) και των Η.Π.Α. (η οποία είναι αποτέλεσμα του κυρίαρχου ρόλου της στον Β’ Π.Π.).

Η δεύτερη βασική ομοιότητα αφορά στη ρητορική των Μουσολίνι και Ερντογάν. Και οι δύο μοιράζονταν/μοιράζονται «μεγαλο-ιδεατικά» οράματα. Και οι δύο θεωρούσαν/θεωρούν ότι οι χώρες τους ήταν προορισμένες να κυβερνήσουν τις υπόλοιπες και για να το κάνουν αυτό χρειάζονταν τον «ζωτικό χώρο» τους. Και οι δυό τους στήριζαν/στηρίζουν τις αξιώσεις τους στην οικονομική ευρωστία των χωρών τους, ακόμη και αν αυτή ήταν/είναι επιφανειακή και εύθραυστη. Και οι δυό τους στις δημόσιες εμφανίσεις τους έδειχναν/δείχνουν περισσότερο σίγουροι απ’ όσο ήταν/είναι στην πραγματικότητα.      

Η τρίτη βασική ομοιότητα αφορά στον τρόπο με τον οποίο οι Ι. Μεταξάς και Κυριάκος Μητσοτάκης αντιμετώπισαν τις Ιταλικές και Τουρκικές προκλήσεις. Και οι δύο αντιμετώπισαν/αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις μέσω της διπλωματίας προσπαθώντας βασικά να «κερδίσουν χρόνο». Κανείς τους δεν σκέφτηκε/σκέφτεται πως θα έπρεπε/πρέπει να επιλέξει τον δρόμο της σύγκρουσης πριν αυτός να είναι απολύτως απαραίτητος. Κατά διαβολική σύμπτωση τόσο η Ιταλία όσο και η Τουρκία επέλεξαν/επιλέγουν τον Αύγουστο για ν’ αυξήσουν την ένταση στις σχέσεις τους με την Χώρα μας.

15 Αυγούστου ήταν το 1940 όταν το καμάρι του στόλου μας (μετά τον «Αβέρωφ») τορπιλίστηκε στο λιμάνι της Τήνου. Η Κυβέρνηση Μεταξά θεώρησε σκόπιμο να μην «σηκώσει το γάντι» και ν’ αποδώσει τον τορπιλισμό σε «ξένο υποβρύχιο» αφήνοντας την Ιταλική πρόκληση αναπάντητη. Τον Αύγουστο επέλεξε η Τουρκία να βγάλει βόλτα (μετά συνοδείας) το ORUC REIS. Μια βόλτα την οποία μεθόδευσε έτσι ώστε ν’ ανορθώσει το κλονισμένο από διάφορους παράγοντες ηθικό των Τούρκων. Η βόλτα του ORUC REIS και της συνοδείας του δεν είχε κάποιο απτό αποτέλεσμα. Από κει και πέρα το πως εμφανίζεται αυτή η παράτα είναι ζήτημα προπαγάνδας.

Οι Ι. Μεταξάς και Κυριάκος Μητσοτάκης αντέδρασαν με τον ίδιο τρόπο στις προκλήσεις που δέχτηκαν. Από την άποψη αυτή κανείς δεν θα έπρεπε να τους κρίνει διαφορετικά. Αν υποθέσουμε ότι ο Μεταξάς «κέρδιζε χρόνο» προετοιμαζόμενος με μυστικό τρόπο για τον επερχόμενο πόλεμο ΔΕΝ έχουμε καμία ένδειξη ότι δεν κάνει το ίδιο ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Επιπλέον δεν έχουμε κανένα χειροπιαστό δεδομένο για να «χρίσουμε» τον τελευταίο προδότη με την ίδια ευκολία που για μια αρνητική απάντηση «χρίσαμε» «πατριώτη» τον Μεταξά.

Αν η εξέλιξη στο Αλβανικό Μέτωπο δεν ήταν αυτή που ήταν η φήμη του Μεταξά δεν θα ήταν η ίδια. Από την άποψη αυτή ο Μεταξάς έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα έναντι οποιουδήποτε άλλου μιας και κανείς δεν θ’ αναγνωρίσει στον Μητσοτάκη (ή όποιον άλλο) φρονιμάδα ή σωφροσύνη αν αυτή δεν συνοδευτεί και από έναν νικηφόρο πόλεμο. Επί της ουσίας ο 15Αύγουστος του 1940 δεν διαφέρει και πολύ από τον φετινό. Μένει να δούμε πως θα μας ξημερώσει η 28η Οκτώβρη.  

Υ.Γ. Πάντως η πολύ μεγάλη τους διαφορά έγκειται στην πολιτική απήχηση των δύο ανδρών. Ο μεν Μεταξάς ως εκφραστής των περιθωριακών στην Ελλάδα Φασιστικών ιδεών δεν ξεπερνούσε τ0 4% (ποσοστά ΣΥ.ΡΙΖ.Α. προ Τσίπρα). Ο δε Μητσοτάκης ως εκπρόσωπος ενός καθιερωμένου «πολιτικού τζακιού» έχει την τύχη τα ποσοστά του να είναι πολύ υψηλότερα.

Αν, ωστόσο, μια τέτοια σύγκριση σας φαίνεται «άδικη» ίσως θα πρέπει να το ξανασκεφτείτε όταν ψηφίζετε τον «καλύτερο» για ένα άθλημα επιλέγοντας μεταξύ αθλητών που έζησαν σε διαφορετικές δεκαετίες.

Διευκρίνηση: Το κείμενο που μόλις διαβάσατε ΔΕΝ αφορά τη σύγκριση (η οποία λόγω διαφορετικών εποχών είναι άτοπη) των δύο ανδρών. Αφορά ΜΟΝΟ βασικά τις ομοιότητες και δευτερευόντως τις διαφορές των καταστάσεων που και οι δύο άνδρες αντιμετώπισαν.

15 Αυγούστου 2020
«πανταχού παρών 1».

Διαβάστηκε 234 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ Vs ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ (ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ Ή ΠΡΟΔΟΤΕΣ;)