Τα τελευταία χρόνια και ειδικά σ’ ότι αφορά τη λειτουργία του ποδοσφαιρικού τμήματος η Α.Ε.Κ. θυμίζει το τηλεπαιχνίδι «ΚΟΝΤΡΕΣ» στο οποίο ο Βλάσης Μπονάτσος κάνοντας τον «τροχονόμο» φώναζε στους παίκτες «φύγε εσύ, έλα εσύ». Το πόστο του «Αθλητικού/Τεχνικού Διευθυντή» με όποιο περιεχόμενο και να δίνουμε στους δύο όρους φαίνεται να είναι καταραμένο. Η δε ευκολία με την οποία η Α.Ε.Κ. ως οργανισμός περνά από το ένα στο άλλο αναλόγως το πρόσωπο που προσλαμβάνει γι’ αυτόν τον ειδικό ρόλο αποδεικνύει την αξία της οργάνωσης. Μιας οργάνωσης η οποία για να πάρει σάρκα και οστά και ν’ αποδώσει καρπούς πρέπει να έχει συνέχεια και συνέπεια. Βέβαια, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να ανταποκρίνεται στις ανάγκες του οργανισμού για τον οποίο σχεδιάστηκε. Και ποιος θα τα κρίνει όλα αυτά;
Η απάντηση στο ερώτημα αυτό εξαρτάται από τον χαρακτήρα του ιδιοκτήτη (αυτού που πληρώνει). Στον βαθμό που αυτός εμπιστεύεται αυτούς στους οποίους έχει αναθέσει την καθημερινή διεύθυνση του οργανισμού ή αν απλά δεν εμπιστεύεται κανέναν (δηλαδή, τους θεωρεί διακοσμητικούς) και αποφασίζει αυτός για όλα. Το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα μπορεί να προκύψει αν κάθε τόσο (μετά από κάθε αποτυχία) ακολουθεί τις συμβουλές διαφορετικών ανθρώπων.
Ακόμα χειρότερα που το συγκεκριμένο πόστο δεν είναι ξεκάθαρο τι σοι προσόντα απαιτεί. Χρειάζεται κάποιος πρώην παίκτης ή «άνθρωπος του ποδοσφαίρου» ή μήπως κάποιος με διοικητικές-οργανωτικές ικανότητες; Πόσο εύκολο είναι να βρεθεί ένας τέτοιος συνδυασμός και μάλιστα σε οικονομική τιμή; Και όλα αυτά χωρίς να μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι ο συγκεκριμένος θα «δέσει» με την υπόλοιπη ομάδα.
Δεδομένου ότι η αλλαγή τόσο σ’ επίπεδο προσώπων όσο και οργάνωσης εξαρτάται από την εκτίμηση της επιτυχίας/αποτυχίας του προκατόχου και τις ελπίδες που γεννά ο αντικαταστάτης του με βάση το παρελθόν του πρέπει ν’ απαντήσουμε ένα κρίσιμο ερώτημα:
«Πως κρίνουμε την επιτυχία/αποτυχία στο πόστο αυτό;».
Από την άποψη της ομάδας που προσλαμβάνει έναν «Αθλητικό/Τεχνικό Διευθυντή» ο ρόλος του είναι αντίστοιχος αυτού του «Εσωτερικού Ελεγκτή» μιας μεγάλης εταιρείας. Όπως ο Εσωτερικός Ελεγκτής έτσι και ο «Αθλητικός/Τεχνικός Διευθυντής» πρέπει να εξοικονομεί λεφτά στην ομάδα του προσθέτοντας ταυτόχρονα «προστιθέμενη αξία» στους παίκτες της. Και όλα αυτά πρέπει όχι μόνο να είναι μετρήσιμα, αλλά και να είναι περισσότερα από το κόστος του (μισθός και τα σχετικά με το πόστο του έξοδα).
Πρακτικά, αυτό σημαίνει πως ο «Αθλητικός/Τεχνικός Διευθυντής» θα πρέπει να βρίσκει «φθηνούς και καλούς» παίκτες, να πουλά όσο γίνεται ακριβά και να ολοκληρώνει επιτυχείς για την ομάδα διαπραγματεύσεις. Αυτό απαιτεί με τη σειρά του χρόνο, μέσα και πόρους μα πάνω απ’ όλα εμπιστοσύνη από την πλευρά της Ιδιοκτησίας-Διοίκησης (χωρίς την οποία δεν γίνεται τίποτα). Όλα αυτά, όμως, ισχύουν ΜΟΝΟ αν η ομάδα-οργανισμός έχουν πάρει στα σοβαρά το οργανωτικό μοντέλο στο οποίο εντάσσεται ο «Αθλητικός/Τεχνικός Διευθυντής».
Γιατί, αν απλά αναζητείται ένας ακόμη «άνθρωπος για τ’ αποδυτήρια» τότε δεν υπάρχει ανάγκη οργανογράμματος μιας και ο «Αθλητικός/Τεχνικός Διευθυντής» καταντά ένας ακόμη πηχυαίος τίτλος ταιριαστός τόσο για το βιογραφικό του «Διευθυντή» όσο και για την ομάδα που τον προσέλαβε. Στην περίπτωση της Α.Ε.Κ. δεν φαίνεται να υπάρχει ανάγκη για έναν ακόμη «άνθρωπο για τ’ αποδυτήρια» μιας και υπάρχει ο Β. Δημητριάδης.
Δεν ξέρω αν ο Κονέ είναι ο άνθρωπος που χρειάζεται η Α.Ε.Κ. στη θέση αυτή. Ξέρω, όμως, πως οι συχνές αλλαγές σε πρόσωπα και οργανογράμματα δείχνουν πως στην «Α.Ε.Κ. του Μελισσανίδη» δεν υπάρχει στρατηγική. Γιατί, η στρατηγική είναι μακροχρόνια υπόθεση η οποία σε βραχυχρόνιο ορίζοντα υπηρετείται από την τακτική. Στην Α.Ε.Κ., όμως, αυτά τα δύο καθορίζονται κάθε φορά αναλόγως της συγκυρίας. Το μέτρο σύγκρισης για μια ομάδα του διαμετρήματος και της Ιστορίας της Α.Ε.Κ. είναι (δυστυχώς) η ομάδα του Πειραιά. Όχι μόνο εξαιτίας των ποσών που αυτή εισπράττει από πωλήσεις παικτών της, αλλά κυρίως της σταθερότητας που από χρόνια επικρατεί στο αντίστοιχο τμήμα. Και αυτή η σταθερότητα είναι απόδειξη της επιτυχίας στον τομέα αυτό.
Προφανώς, η «επιτυχία» είναι συνάρτηση του ύψους στο οποίο έχει τεθεί ο πήχης. Στον βαθμό που ο Παναγιώτης ταιριάξει με την υπόλοιπη ομάδα-οργανισμό θα είναι (κατ’ αρχήν τουλάχιστον) «επιτυχημένος» ή όχι. Άλλωστε, αυτό θα εξαρτηθεί και από τη συγκυρία. Ωστόσο, για την ίδια την ομάδα καλό θα ήταν ο πήχης αρχικά να τεθεί σχετικά χαμηλά και στην πορεία σιγά-σιγά ν’ ανεβαίνει. Επιπλέον στην περίπτωση της «Α.Ε.Κ. του Μελισσανίδη» επιτυχία (χωρίς «») θα είναι να υπάρξει επιτέλους ένα σαφές οργανόγραμμα και αυτό να υπηρετηθεί απ’ όλους πιστά (παρέχοντας στο άνθρωπο που θα επιλεγεί τα μέσα και τον χρόνο που απαιτούνται). Μόνον έτσι θα μπορέσει να προκύψει κάτι καλό για την ομάδα μας, αφήνοντας πίσω οριστικά μαζί με τις συχνές αλλαγές σε πρόσωπα και οργανογράμματα και τα παράπονα για τον τρόπο διοίκησης της.
Υ.Γ. Πάντως πρέπει ν’ αναγνωρίσουμε στον Μελισσανίδη πως μ’ εξαίρεση τον Ν. Λυμπερόπουλο απέφυγε μέχρι τώρα την ανακύκλωση των ίδιων ατόμων στο πόστο αυτό. Για περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε εδώ.
29 Δεκέμβρη 2020
«πανταχού παρών 1».
