Για οποιονδήποτε δεν είναι τόσο «προοδευτικός» που ν’ αρνείται να δει το προφανές οι παραπάνω αρθρογράφοι ήταν «εκτός θέματος». Ή καλύτερα γράφοντας για το έγκλημα στα Γλυκά Νερά έπεσαν θύματα των στερεοτύπων τους και της σκόπιμης προκατάληψης τους. Στερεότυπα του τύπου «η γυναίκα είναι πάντα το θύμα». Στερεότυπα τα οποία όσο τ’ ανακυκλώνουν οι ίδιοι τόσο καθίστανται υπεύθυνοι για την κατ’ αυτούς συνεχιζόμενη μειονεκτική(;) θέση της γυναίκας! Εκεί που «χάνουν την μπάλα» είναι όταν επιχειρηματολογούν περί «ιδιοκτησίας» της γυναίκας από τον άντρα της. Μια de facto χρέωση αυτού του αισθήματος αποκλειστικά στους άντρες αποδεικνύει (και αναδεικνύει) την πνευματική τους στενότητα και το κόμπλεξ τους ή ακόμα καλύτερα την δύναμη που έχουν πάνω τους τα δικά τους «στερεότυπα». Τα οποία «στερεότυπα» με βάση την Κοινωνιολογία έχουν αληθινό πυρήνα και λειτουργούν γενικευτικά (γι’ αυτό αδικούν τα μέλη της ομάδας που δεν συμπεριφέρονται έτσι). Τα «στερεότυπα» παραποιούν την πραγματικότητα με τον ίδιο τρόπο που οι παραμορφωτικοί καθρέπτες στο λούνα πάρκ παράγουν μια αλλοιωμένη όψη αυτού που καθρεπτίζουν.
Μιας, όμως, και ο λόγος περί «ιδιοκτησίας» το πρώτο και άξιο παρατήρησης είναι πως πρόκειται για ένα από τα πιο παλιά στερεότυπα, το οποίο η ίδια η πραγματικότητα έχει ήδη ανατρέψει. Ένα στερεότυπο που έχει ως πυρήνα του την λανθασμένη εικόνα που έχουν κάποιοι σχετικά με την «πατριαρχία» και την «πατριαρχική οικογένεια». Σύμφωνα με τους «Αριστερούς» (και τα «αριστερά εξτρέμ») ο άντρας συνεχίζει να νομίζει ότι είναι ιδιοκτήτης της γυναίκας του. Εκτός από το κόμπλεξ (που το ενισχύουν τα στερεότυπα τους) η υποστήριξη μιας τέτοιας άποψης αποδεικνύει και την αμάθεια τους. Θα έπρεπε και γι’ αυτούς να είναι προφανές πως η έκφραση «η γυναίκα μου» μπορεί να είναι τόσο ένας προσδιορισμός όσο και να υποκρύπτει ένα αίσθημα ιδιοκτησίας. Ο αποφασιστικός παράγοντας είναι όχι το φύλο αλλά ο χαρακτήρας. Εκτός, λοιπόν, από κομπλεξικοί και αμόρφωτοι, οι «Αριστεροί» (και τα «εξτρέμ») αποδεικνύονται στερεοτυπικά σεξιστές, αφού αποδίδουν ένα χαρακτηριστικό αποκλειστικά και μόνο με βάση το φύλο.
Κλείνοντας μια και καλή το συγκεκριμένο ζήτημα θα αντιστρέψω το επιχείρημα τους βασιζόμενος στην πραγματικότητα. Ο νομοθέτης αν και άντρας έχει πέσει (και συνεχίζει να πέφτει) θύμα των ίδιων των στερεοτύπων που ως νομοθέτης έχει αποστολή να καταπολεμήσει. Παγίως μέχρι σήμερα (και με ελάχιστες εξαιρέσεις) θεωρεί ότι το συμφέρον ενός παιδιού είναι να μεγαλώνει με τη μάνα του. Αυτή η άποψη ήταν (και συνεχίζει να είναι) αποδεκτή ως έγκυρη για δύο λόγους:
- Ο ένας είναι πως η μάνα θεωρείται ως η καλύτερη λύση όχι μόνο γιατί το γέννησε, αλλά και επειδή εξαιτίας του καταμερισμού των καθηκόντων στην οικογένεια το νοικοκυριό ήταν στη «φύση» της.
- Ο δεύτερος είναι πως το παιδί θεωρείται «κτήμα» (μια άλλη λέξη για την «ιδιοκτησία») της μάνας, η οποία κατά περίπτωση το χρησιμοποιεί ως μέσο εκβιασμού απέναντι στον σύζυγο της.
Αυτά, όμως, είναι «ψιλά γράμματα» για τους «προοδευτικούς» και «Αριστερούς» που απλά απαγγέλλουν το ποίημα που έχουν αποστηθίσει. Η απογοήτευση τους (και το κόμπλεξ εξαιτίας της) στην περίπτωση του φόνου της Καρολάιν μεγαλώνει απ’ όσα η ίδια καταγράφει στο ημερολόγιο της. Απ’ ότι φαίνεται δεν ήταν και καμία ανυπεράσπιστη καθώς ήταν σε θέση να πλακώσει στο ξύλο τον Μπάμπη (γι’ αυτό και τη σκότωσε μ’ αυτό τον τρόπο). Επίσης, φαίνεται, πως τον εκβίαζε ότι θα πάρει μακριά του το παιδί τους. Χρειάζεται, άλλη και καλύτερη απόδειξη από το ποιος ήταν «ιδιοκτησία» ποιου; Όλο αυτό το παρασκήνιο ανατρέπει το σκηνικό που στήνεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις και έχει στο επίκεντρο του τον βίαιο και νταή άντρα που κακοποιεί την γυναίκα του. Τελικά, η βίαιη συμπεριφορά δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο του αντρικού φύλου, καθώς σχετίζεται με τη συγκέντρωση τεστοστερόνης στον οργανισμό αλλά και με την ψυχική κατάσταση καθενός μας.
Το πιο προβληματικό σημείο του φόνου της Καρολάιν είναι η ποινική αντιμετώπιση του. Μια ποινική αντιμετώπιση η οποία, εξαιτίας της βασικής αρχής του Ποινικού Δικαίου πως εφαρμόζεται η επιεικέστερη διάταξη που ίσχυσε (έστω και για 1 μέρα) από τη στιγμή τέλεσης του εγκλήματος μέχρι να τελεσιδικήσει η υπόθεση, θα είναι ελαφρύτερη αυτής που αξίζει σε κάθε έγκλημα κατά της ζωής. Γι’ αυτή την ποινική μεταχείριση υπέυθυνες είναι οι εκάστοτε Κυβερνήσεις που νομοθετούν. Σε σχέση με το ίδιο το έγκλημα, όμως, ο φόνος της Καρολάιν αναδεικνύει κάποιες ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες όψεις.
Για παράδειγμα την όψη της πολιτικής εκμετάλλευσης από την πρώτη κιόλας στιγμή μη τυχόν και χαθεί καμία «ψήφος διαμαρτυρίας». Αμέσως μετά το έγκλημα ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. παίρνοντας τοις μετρητοίς την κατάθεση του Μπάμπη έκανε λόγο για «ανασφάλεια» εξαιτίας της «υψηλής εγκληματικότητας» (στα χρόνια που κυβέρνησε δεν υπήρχε εγκληματικότητα). Τώρα, μετά την ομολογία θα προσπαθήσουν να σας βγάλουν είτε ψεύτες έιτε φαντασιόπληκτους.
Η άλλη ενδιαφέρουσα όψη είναι αυτή που αφορά την παρουσίαση του εγκλήματος και είναι ίσως η πιο αποκρουστική. Όσοι δηλώνουν «προοδευτικοί», «Αριστεροί» και «μαχητές των δικαιωμάτων των γυναικών» εμφανίζουν τον φόνο της Καρολάιν ως «γυναικοκτονία». Είναι οπισθοδρομικό, κομπλεξικό και ηλίθιο να διαχωρίζονται τα εγκλήματα κατά της ζωής με διαφορετικό τρόπο αναλόγως του φύλου ή της καταγωγής του θύματος ή του θύτη. Ο μόνος λόγος για να γίνεται αυτός ο διαχωρισμός είναι η οικοδόμηση καριερών μέσω της εκμετάλλευσης τέτοιων περιστατικών. Το ακόμη χειρότερο είναι πως όλοι αυτοί ενώ νομίζουν πως μάχονται για ένα καλύτερο αύριο των γυναικών στην πραγματικότητα τις θέλουν καθηλωμένες σε μια αδιέξοδη πραγματικότητα από την οποία δεν θα ξεφύγουν ποτέ και η οποία θα είναι για τον λόγο αυτό αντικείμενο εκμετάλλευσης απ’ αυτούς. Η σημερινή γυναίκα αναλόγως του χαρακτήρα της (το ίδιο ισχύει και για τους άντρες) είτε διεκδικεί αυτό που θεωρεί ότι της αξίζει και παλεύει γι’ αυτό, είτε υποτάσσεται καρτερικά στη Μοίρα της. Η επιλογή δεν αφορά το φύλο αλλά τον χαρακτήρα. Κάτι που αποδεικνύουν όσες τα έχουν καταφέρει. Κοντολογίς, αν η γυναίκα καταπιέζεται από κάποιους, αυτοί είναι όσοι «αγωνίζονται» για λογαριασμό της.
Συμπερασματικά, κάθε έγκλημα κατά της ζωής είναι μοναδικό ως προς τις συνθήκες και πρέπει να εξετάζεται με βάση τους χαρακτήρες θύτη και θύματος και όχι τα φύλα τους. Από την προκατάληψη ποτέ δεν βγήκε κανένα καλό. Ούτε και αν γίνουμε όλοι ΛΟΑΤΚΙ θα φτιάξει η Κοινωνία μας. Μια προκατάληψη, οποία στο συγκεκριμένο φόνο υπήρξε και σε βάρος της «ψυχολόγου» την οποία συμβουλευόταν η Καρολάιν και η οποία όπως αποκαλύπτεται βοήθησε τις έρευνες. Φανταστείτε να ήταν ψυχολόγος με πτυχίο και να δεσμευόταν από το «ιατρικό απόρρητο». Αν καταδεικνύει κάτι όλο αυτό το πανηγυράκι που στήθηκε από την αποκάλυψη του εγκλήματος μέχρι σήμερα είναι η βιασύνη με την οποία θέλουμε να πάρουμε μια πλευρά για να πλακωθούμε διαδικτυακά με τους «απέναντι». Είναι για να γεμίσουμε το κενό στη ζωή μας και να δικαιώσουμε την προσωπική μας πίστη ότι είμαστε «προοδευτικοί» ή/και «Αριστεροί». Προφανώς, η ανάγκη αυτή υπήρχε και στο παρελθόν, μόνο που τότε ΔΕΝ υπήρχαν τα «Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης».
Υ.Γ. Από κάθε τραγωδία (ή επιτυχία) μπορούν να προκύψουν ευκαιρίες για κέρδος. Με οδηγό την ίδια αρρωστημένη διάθεση με την οποία κάποιοι ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται τα δικαιώματα τω γυναικών και αγωνίζονται για την ίση μεταχείριση τους κάποιοι άλλοι θεωρούν ότι με το να επισκεφτούν τον τάφο της Καρολάιν της αποτίουν φόρο τιμής. Αν ήταν «Αριστεροί» θα προσκυνούσαν τον τάφο του Μάρξ και τις μούμια των Λένιν και Στάλιν, ενώ αν ήταν αρχαιολάτρες θα ικανοποιούνταν μ’ αυτή του Τουταγχαμών. Σύμφωνα, λοιπόν, με το ρεπορτάζ Βρετανοί ρωτούν αν υπάρχουν διαθέσιμα δωμάτια στην Αλόννησο και ρωτούν αν μπορούν να επισκεφτούν τον τάφο της. Μια τέτοιου είδους επίσκεψη μπορεί να συνδυαστεί και μ’ επίσκεψη στο σπίτι των γονιών της. Σ’ ένα πιο προχωρημένο στάδιο θα μπορούσαν να πωλούνται και αναμνηστικά όπως μια χειρόγραφη αφιέρωση του Μπάμπη ενδεχομένως και ένα βιβλίο με την δική του εκδοχή.
Έτσι μετά τον «θρησκευτικό τουρισμό» και τους «δρόμους του κρασιού» μπορούμε (και ίσως πρέπει) να δημιουργήσουμε και θεματικό τουρισμό με επίκεντρο μέρη που έγιναν ξακουστά εγκλήματα και στοιχειωμένα μέρη. Μάλλον, έχει έρθει το πλήρωμα ου χρόνου. Δε συμφωνείτε;
26 Ιούνη 2021
«πουθενάς 1».
