«Ο Αθλητισμός είναι Πολιτισμός και ενώνει τους λαούς.»
θα έπρεπε να είναι κοινός τόπος (λέω τώρα) ότι όσο πιο πομπώδης είναι μια φράση τόσο μεγαλύτερη «πατάτα» (διάβαζε βλακεία) είναι. Αυτό αποδεικνύει το πρώτο κείμενο που σχολιάζω σήμερα. Ανέβηκε στην ιστοσελίδα www.sdna.gr και στηλιτεύει τις δηλώσεις Μαρινάκη μετά το διπλό του Γαύρου στην Κωνσταντινούπολη.
Στο κείμενο της η Αργυρώ Γιαννουδάκη αναφέρεται στο κλίμα μέσα στο οποίο έγιναν οι συγκεκριμένες δηλώσεις χωρίς ωστόσο να προκύπτει από πουθενά ότι αυτό θα μπορούσε να χειροτερέψει εξαιτίας τους (όπως και οι Έλληνες ως λαός ΔΕΝ αντιδρούμε στις συνεχείς δηλώσεις των Ακάρ-Ερντογάν ξεσπώντας στην Τουρκική πρεσβεία). Στη συνέχεια η Αργυρώ αναφέρει ότι «Ο Αθλητισμός είναι Πολιτισμός και ενώνει του λαούς.» ως θέσφατο ή αν θέλετε ως αξίωμα το οποίο ως τέτοιο ΔΕΝ χρειάζεται καμία απόδειξη. Έτσι, δεν φέρνει κανένα επιχείρημα.
Προφανώς αγνοεί ότι η γέννηση του «Αθλητισμού» σχετίζεται με τον πόλεμο (π.χ. η ρίψη ακοντίου εναντίον του εχθρού) και πως επί της ουσίας πρόκειται γι’ αυτό που λέγαμε παλιά «γυμναστικές επιδείξεις». Επιπλέον, στα «ομαδικά αθλήματα» αντικειμενικός σκοπός ΔΕΝ είναι η άθληση, αλλά η επικράτηση επί του αντιπάλου (όπως ακριβώς και στον πόλεμο). Πόση σημασία έχει ο Πολιτισμός με τον Αθλητισμό φαίνεται από τις αντιδράσεις των παικτών (συγγνώμη «αθλητών») και όσων τους παρακολουθούν. Γι’ αυτό, άλλωστε, αγαπημένο σύνθημα της εξέδρας (στα πλαίσια πάντα του «Αθλητικού Ιδεώδους») είναι το «Και τώρα μπορείτε να πα να γ…».
Πάντως, υπήρχε και ένα άξιο λόγου σημείο στο κείμενο της κυρίας Γιαννουδάκη και αυτό ήταν το Υ.Γ. της με το οποίο καλούσε τον Βαγγέλα να υψώσει στα πλοία του την Ελληνική Σημαία.
Περί Φασισμού.
Βασικό αξίωμα της Δημοκρατίας είναι πως κανείς δεν έχει περισσότερα δικαιώματα από κάποιον άλλο. Έτσι, ένας Φασίστας και ένας Αντι-Φασίστας έχουν (ή θα έπρεπε να έχουν) τα ίδια δικαιώματα έκφρασης με μόνο περιορισμό την αποφυγή κάθε αξιόποινης με βάση τους νόμους πράξης. Η «πάλη» για μια «ιδέα», «θεωρία», «ιδανικό» οφείλει να σέβεται την νομιμότητα, ειδικά σήμερα που σε σχέση με το παρελθόν ακόμα και οι «επαναστάτες» εγκατέλειψαν στην πράξη την επανάσταση.
Δυστυχώς ή ευτυχώς ιδεολογίες (με ή χωρίς εισαγωγικά) όπως ο Φασισμός και ο Κομμουνισμός δεν πρόκειται να εξαφανιστούν από προσώπου γης (όσο και αν θα ήθελαν οι αντίπαλοι τους) μόνο και μόνο επειδή κάποιοι οπαδοί τους εγκληματούν. Ακόμη περισσότερο ΔΕΝ γίνεται να τα «βάλουμε» με τους οπαδούς τους (ή τους ανώνυμους ψηφοφόρους ενός κόμματος) επειδή υποστηρίζουν κάτι που εμάς μας πληγώνει. Οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση είναι ολισθηρά επικίνδυνη και οδηγεί σε εμφύλια σύγκρουση διαρκείας.
Έτσι, τα λόγια της Μάγδας Φύσσα (όπως και αυτά των μανάδων που έχασαν τα παιδιά τους ως αντίποινα λίγο καιρό μετά) μόνο μέσα στα πλαίσια της συγκινησιακής τους φόρτισης έχουν νόημα. Γιατί εκτός αυτού του πλαισίου φαντάζουν είτε ανόητα είτε και επικίνδυνα (αν κάποιοι τα πάρουν πολύ στα σοβαρά). Η «Χρυσή Αυγή», και όσα μορφώματα ακολουθήσουν εξυπηρετούν μια ιστορική ανάγκη να εκπροσωπούνται όλα τα ιδεολογικά ρεύματα. Η ύπαρξη της (όπως και των Ακρο-Αριστερών οργανώσεων) συνεισφέρει στην πολιτική βιοποικιλότητα. Τόσο απλά. Το ζήτημα είναι πότε θα το καταλάβουμε και θα το αποδεχτούμε.
Περί «γυναικοκτονίας».
Έχει ξεκινήσει μια περίεργη (και επικίνδυνη) μόδα όσον αφορά τον χαρακτηρισμό των εγκλημάτων κατά της ζωής. Όταν χάνεται μια γυναίκα από τα χέρια του εραστή/άντρα της κάποιοι κάνουν λόγο για «γυναικοκτονία». Αναφέρονται στην απώλεια μιας ζωής λες και υπάρχει διαφορετική ποινή για το έγκλημα αυτό ή η ζωή μιας γυναίκας «αξίζει» περισσότερο από ενός άντρα.
Φυσικά, τέτοιες ηλίθιες προσεγγίσεις κάποια στιγμή εξαντλούν την ωφελιμότητα τους. Όπως στην περίπτωση ενός εγκλήματος πάθους στο Βέλγιο όπου η Διευθύνων Σύμβουλος της πίστας ταχύτητας του Σπα σκοτώθηκε από τον σύζυγο της όταν ο τελευταίος την έπιασε στο κρεβάτι με την ερωμένη της (την οποία επίσης σκότωσε πριν αυτοκτονήσει) (βλέπε εδώ).
Έχουμε, δηλαδή, ένα τριπλό έγκλημα (δύο φόνους και μια αυτοκτονία η οποία αποτελεί έγκλημα σε βάρος του εαυτού μας). Δεδομένου ότι η νέα τάση είναι να χαρακτηρίζονται τα εγκλήματα από τα θύματα τους μήπως στην περίπτωση αυτή εκτός από «γυναικοκτονία» έχουμε και «λεσβιοκτονία»;
Μακάρι αυτό το έγκλημα εκτός από το τελευταίο του είδους να ήταν και η αφορμή να τελειώσουμε οριστικά με βλακείες όπως αυτή η μόδα. Δυστυχώς, όμως, δεν θα συμβεί ούτε το ένα ούτε το άλλο κυρίως επειδή η βλακεία είναι αήττητη.
02 Οκτώβρη 2021
«πουθενάς 1».
