Δυστυχώς, όχι για την ήττα με 3-1 αλλά για το στριπτήζ τόσο εντός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου όσο και εκτός αυτού. Κατ’ αρχάς να δηλώσω πως δεν έχω κανένα πρόβλημα να δεχτώ όλα όσα σημειώνει ο Τάσος Νικολογιάννης (βλέπε εδώ). Ωστόσο, για να μη κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας πρέπει να σημειώσω ότι η αναφορά στη διαιτησία ακόμη και να είναι σωστή συσκοτίζει την πραγματικότητα βάζοντας τη σε «δεύτερο πλάνο». Επιπλέον, είναι αδιανόητο το πρακτικό αποτέλεσμα της «απόσυρσης της εμπιστοσύνης στον Αρχι-Διαιτητή» λες και είμαστε στο 1993 όταν ο Σαμαράς πήρε κάποιους βουλευτές μαζί του και έριξε τον μπαμπά Μητσοτάκη.
Ακόμα χειρότερα όταν ο ίδιος ο Π.Α.Ο. ζητούσε «ξένους διαιτητές μέχρι να σβήσει ο ήλιος». Το «τελειωτικό χτύπημα» είναι το γεγονός πως κάθε φορά που διαμαρτύρεται ο Π.Α.Ο. είναι σαν να παραδέχεται πως ενώ πρωτοστάτησε στη μεταβολή της Ε.Π.Ο. («κάθαρση») τελικά κατέληξε ο «φτωχός συγγενής» των δύο Πόντιων και του «γνήσιου Γαύρου» (για τον οποίο και οι τρείς υποστηρίζουν πως ελέγχει ξανά τη Διαιτησία). Προφανώς, όμως, το μεγάλο και σοβαρό πρόβλημα των «πρασίνων» είναι άλλο.
Είναι πρώτα και κύρια πρόβλημα ποιότητας. Βλέποντας κανείς τα στιγμιότυπα του αγώνα καταλήγει αβίαστα στο συμπέρασμα πως ακόμη και στο διάστημα της πλήρους κυριαρχίας του ΔΕΝ κατάφερε να κάνει μια «καθαρή» κλασική ευκαιρία για γκολ και πως ακόμα και το δοκάρι που είχε ήταν περισσότερο συγκυριακό. Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι ήταν ανώτερος για μισή ώρα το ζήτημα ότι ΔΕΝ κατάφερε να μετατρέψει την υπεροχή του σε γκολ (όπως παραδέχεται και ο Νικολογιάννης) είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα του. Ακόμη περισσότερο όταν συνεχίζει να στηρίζεται σε κάποιους παίκτες που απ’ ότι φαίνεται ΔΕΝ μπορούν πια να τον βοηθήσουν ν’ ανέβει επίπεδο. Χθες η συνολική αμυντική του λειτουργία ήταν τραγική και ο Ιταλός πορτιέρε αλλού πατούσε και αλλού βρισκόταν. Πάλι καλά που το κάθετο δοκάρι τον έσωσε προς στιγμή.
Κλείνοντας, επανέρχομαι στο ζήτημα της διαιτησίας του χθεσινού αγώνα και ειδικότερα στην αποβολή του παίκτη του Παναθηναϊκού. Υπάρχει ένα απολύτως ασφαλές κριτήριο για να καταλήγουμε κάθε φορά σε συμπέρασμα σχετικά με τα παράπονα των ομάδων (ειδικά των «μεγάλων») από τις διαιτησίες τους. Το ασφαλές αυτό κριτήριο είναι να ρωτάμε -σε κάθε αμφισβητούμενη φάση- τον εαυτό μας τι θα κάναμε αν αυτό για το οποίο διαμαρτυρόμαστε συνέβαινε σε παίκτη της ομάδας μας. Δηλαδή, αν το μαρκάρισμα γινόταν ανάποδα θα είχαμε την απαίτηση να δώσει κόκκινη στον αντίπαλο ή θα ήμασταν ευχαριστημένοι και με κάτι λιγότερο;
10 Γενάρη 2022
«πουθενάς 1».
